Osobista Kraina Trolli

– Czy jesteś szczęśliwa ?- zapytała mnie TaDruga, czyli filozoficzna ja. Zdziwiłam się nieco, bo odezwała się nie stąd, ni z owąd , po raz pierwszy od dawna, od bardzo dawna. Napadła mnie w środku miasta, na ruchliwej ulicy i głośnej ulicy, gdy wiatr urywał głowę a ja spieszyłam się do przedszkola po Zozola.
– Też se porę wybrałaś – prychnęłam, ale wystraszyłam się zaraz, że znów sobie pójdzie i schowa się w jakimś kącie na długo, więc postanowiłam podjąć dialog.
– A czym jest szczęście ? – zapytałam na początek ostrożnie.
Nie dała się nabrać.
– Ty mi powiedz czym jest dla ciebie szczęście i czy je odczuwasz – a gdy zamyśliłam się głęboko, szturchnęła mnie:
– No, już, już, nie każę ci tego po szwedzku mówić, nie musisz się tak głęboko zastanawiać bo czasu mamy nie za wiele.
Nabrałam powietrza
– Szczęście to zdrowie, rodzina, pieniądze – wyrecytowałam. Przewróciła oczami.
– Powinnaś napisać Poradnik jak być szczęśliwym – sarknęła – Wysil się.
To się wysiliłam.
– No to szczęście to…to ja czuję wtedy jak budzę się rano, obok mnie mruczy kot i słyszę głos Zozola. Kiedy nie męczy lęk o najbliższych. O ich choroby, nałogi, plany życiowe. Kiedy rachunki popłacone, a na koncie suma wystarczająca być spokojnie przeżyć miesiąc.
Mówiłam i czułam, że patrzy na mnie coraz bardziej krzywo.
– No,no,no…Zadziwiłaś mnie. Cóż za oryginalny pomysł na szczęście. JAJA SOBIE ROBISZ??! – wrzasnęła tak nagle, że aż podskoczyłam. Wkurzyłam się i ja.
– Szczęście to taki stan, gdy rozpiera mnie energia, radość działania, mam chęć żyć i cieszę się, że żyję. To taki stan, właściwie bez konkretnego powodu a czasem nawet wbrew otaczającej rzeczywistości. Tak szczęśliwa bywam. Wbrew temu co w życiu, na przekór kłopotom, nawet jak wichura łeb mi urywa. A najbardziej wtedy, gdy się do mnie odzywasz. Tak, wiem, że to nie logiczne, bo warczysz, wrzeszczysz i krytykujesz na okrągło. Ale szczęście nie ma nic wspólnego z logiką. A teraz możesz sobie zrzędzić ile chcesz
– No. Wreszcie. To już wiesz czego masz się trzymać. Czeee – sapnęła z zadowoleniem i znikła.

Dochodziłam do przedszkola. Przede mną był szpaler niskich, łysych teraz drzewek. Ich łyse korony musiały pozamiatać niebo, bo zrobiło się niebieskie. A wiatr jakby przycichł.
Ta wichura ta jakieś głupoty z człowiekiem wyczynia. No, żeby gadać do siebie jak do innej osoby ?

Remont w pełni. Kuchnia powoli z czarnej przechodzi w biel.

Na fali drugiej fazy głupawki uświadomiłam sobie, że nazwisko Ester, poprzedniej lokatorki naszego mieszkania, właścicielki skrzyni oraz kilku innych rzeczy, osoby która przeżyła tu jakieś czterdzieści parę lat by w wieku lat 104 odejść z tego marnego świata, że jej nazwisko brzmiało Brand. Pożar. Nomen omen.
  
Ester. Czy ty mnie nie lubisz ? Masz mi za złe, że używam twoich rzeczy ? 

Postawszy przed otwartą lodówką, westchnąwszy zamknęłam ją by za chwilę
znów otworzyć. Jednak żołądek domaga się pożywienia i jest mu wszystko
jedno co, ale głowa notuje tylko "nie ma". Nie ma twarożku. Nie ma dżemu
wiśniowego. Nie ma polędwicy łososiowej i nie ma też berlinek.
Jest serek Philadelfia, słony. I truskawkowy "sylt" – coś pomiędzy
dżemem a sokiem. Jest jakaś wędlina, tak słona, że w sumie nie ma
znaczenia co to tak naprawdę jest. O. Są jeszcze cienkie kiełbaski,
udające parówki. Chyba dzieci znów usiłują oszukać Zozola, że to to samo
co berlinka.
Powrót do codzienności jest bolesny.
Jedząc naprędce usmażony omlet, jedyne co wydawało mi się nie tyle
apetyczne co godne przełknięcia, uświadomiłam sobie, że każdy mój powrót
z Polski powoduje gwałtowny wzrost tęsknoty za różnymi rzeczami.
Za córką, za wnuczką. To wiadomo. Ale też za krajobrazem
"nie-pod-sznurek". Za krzywymi opłotkami i trawnikami nie-ostrzyżonymi
równiutko. Za ptasim mleczkiem, KFC i berlinkami. Dziewczyny ściągnęłam,
krzywe opłotki a raczej ich namiastkę znajduję, do jedzenia przywykłam.
A boli. I nie wiedziałam co.
Spotkanie w Tajemnicy Poliszynela otwarło mi oczy. Brakuje mi
rozmów…nie, brakuje mi spotkań z ludźmi, którzy zmuszą mój umysł do
pracy.
Takie sobie wczesne południe było. Znienacka w leniwość poranka wtargnął
jeden pan i jego syn. Zburzył nasze przyjaciółkowe sam-na-sam.
Zaskrzyło się dowcipem, ciętymi ripostami, odwołaniami i aluzjami do
filmów i muzyki. Nie jestem mistrzem ciętych ripost więc siedząc sobie
cichutko, cieszyłam się tylko, że łapię sens, nie próbując nadążyć z
odpowiedziami. Zadałam kilka pytań sympatycznemu nastolatkowi ( miał
koszulkę Iron Maiden i okulary, więc skojarzenie z Jankiem kazało mi go
od razu polubić). Tatusia nastolatka poinformowałam, że aczkolwiek
Szwecja prowincją stoi, to YouTube tu dociera. I zamilkłam.  Chłonęłam
atmosferkę. Wodziłam wzrokiem po tytułach książek wokół. Łowiłam uchem
głos pani Asi witającej serdecznie kolejnych gości (nie, nie klientów, w
Tajemnicy Poliszynela nie jest się klientem). Wdychałam zapach kawy,
słuchałam syku ekspresu i głosu Ewy Bem. I czułam jakbym po długim
zamknięciu wreszcie wyszła na świeże powietrze.
Tu, w Szwecji nie mam takich klimatów. Z tubylcami trudno osiągnąć ten
specjalny rodzaj porozumienia, bo język. Wciąż jeszcze nie łapię
niuansów, lapsusów i aluzyjek. A rodacy…
Brzydko to zabrzmi, może. To są dobrzy, ciężko pracujący, uczciwi,
porządni ludzie. Lubię ich. Cenię. Szanuję. Ale to nie te fale. Są jak
chleb. I dobrze, że są. Ale brakuje jeszcze czegoś pozornie zbytecznego.
Jak perfumy na przykład. Coś takiego co mogę wziąć dla siebie, co mnie
wzbogaca, czym potem mogę się podzielić z kimś innym.
TO jest lekkie i trudno uchwytne. Ale da się złapać i wypuścić a
jednocześnie dalej mieć. Coś co śni się czasem w nocy i wtedy cały dzień
duch jest nieobecny.
A teraz wróciłam. Jestem.
Jeden problem się chyba rozwiązał. Dwóm innym stawiłam czoła. Trzeci w tej sytuacji uznałam za żaden problem.
A tu, ledwie weszłam, ledwie uściskałam Zozolka, już kolejny puka do
drzwi. U męża w pracy duże zwolnienia i nie wiemy czy on też jest na
liście.

Rzeczywistość nie skrzeczy. Ona czasem zwyczajnie boli.