Osobista Kraina Trolli

Mów mi, że to nie szkodzi
I mów mi, że jesteś moja
Wybaczaj, kiedy nie wracam
Nazywaj moim imieniem

Zaczekaj, próbuję, już prawie umiem
Prawie czuję
Tylko ty jedna wiesz ile trzeba
Żebym wrósł w ziemię
Jak stare drzewa

Może kiedyś będę ci wierzył
Będę wdzięczny, będę potrzebny
Będę cię chronił i będę wiedział
I będę silny, jak stare drzewa

Tylko zaczekaj.
—-

Rezonuje mi gdzieś na dnie…

——-
Zaliczyłam spektakularny meltdown wczoraj.
Ostatni dzień, trzy… nie, cztery firmy do zrobienia. Moja + jedna mała + jedna średnia i jedna duża. Dam radę, dam radę, sprężę się i dam…
Coś w środku powiedziało: dość.
Soma powiedziała: stop.
Zrobiłam swoją oraz małą, która okazała się nad wyraz skomplikowana i pełna braków. Dwóch pozostałych nie dałam rady. Wysłałam zera, nawet kombinować nie miałam siły.
Dziś mam coś na kształt „dnia następnego”: rozbicie, potrzebę odcięcia się.

Kryzys z panem W zażegnany, ale ile się przy tym o sobie dowiedziałam. Np. że wcale nie jestem tak odporna jak sądziłam. I że moją jedyną formą obrony jest ucieczka.

Jutro ruszam znowu w dziesięciogodzinną, stałą trasę. Tydzień spędzę w Kołobrzegu, dam sobie wytchnąć, przewietrzę głowę nad morzem.

A co u was?

I jak to zwykle bywa: jak napisałam tu i w papierowym pamiętniczku (jeszcze bardziej otwarcie) to dotarłam do tego, co gniecie. Jak wykonałam Telefon do Przyjaciela i przegadałam uczucia. Jak ustaliłam sama ze sobą o co mi chodzi, czego chcę a czego nie. Wtedy zrobiło się lżej.
Zeszło napięcie. I wreszcie mogłam rozmawiać normalnie z Waldkiem i przestać się dąsać. A on na powrót stał tym zabawnym, mądrym, uroczym gościem…
Ale żeby jedna sytuacja tak człeka rozwalała… I to tylko z powodu „a jeśli”…

Dostałam nakaz by sobie zapisać: NIE JESTEM ODPOWIEDZIALNA ZA EKSA I JEGO ŻYCIOWE WYBORY

Nie jestem. Niby wiem.
No tak dotarłam do punktu tu i teraz.
Wczoraj obchodziliśmy urodziny Misi. Narzeczona Eksa mnie zagadywała więc odpowiadałam. Może trochę zbyt powściągliwie? Może za mało wykazałam zainteresowania?
Owszem: był miła. Nie udawała kogoś kim nie jest, raczej dość skromna, chyba dość otwarta.
Mogłabym się z nią zakumplować…
No ale to byłaby znowu jakaś chora sytuacja. Więc – nie. Tak jest najlepiej.

I tylko na dnie siedział taki mały, wredny człowieczek, który mi szeptał do uszka: ale i tak jesteś od niej ładniejsza…
No dobrze, żeby nie wyjść na taką okropną osobę był też drugi, który mówił: ale wiesz, że musiało to być dla niej bardzo trudne, żeby tak stanąć oko w oko z całym klanem rodziny P i dała radę. Szacun.

Misz – masz.
Mimo wszystko, mino trudnych czasem emocji, chcę żeby dzieci miały komfort i mogły zapraszać jednocześnie i matkę i ojca na ważne dla nich chwile. Żeby nie musiały kombinować albo nie daj boże wybierać, które z nas…Dlatego na razie to bywa takie trudne. Wierzę, że przy odrobinie dobrej woli i po jakimś czasie wszystko się ułoży i będzie dobrze. Warto przebrnąć przez te trudniejsze chwile. Będzie lepiej, łatwiej. Kiedyś.

Pod koniec ubiegłego albo na początku tego tygodnia eks przyjeżdża ze swoją nową panią (NIE-Fryzjerką) do Szwecji.
Nie rusza mnie to. Nie rusza. W ogóle nie rusza. Jestem samym spokojem i luzikiem. Tak mniej więcej do środy.
We środę, około południa do płaczu doprowadza mnie zimno panujące w mieszkaniu. W głowie się plecie ” Ja p.lę, k.wa, kolejna zima i znowu nie da się normalnie posiedzieć, znowu będę marznąć, a jak zawołam ciecia to mi powie, że przecież mam 21 stopni”
Nabuzowana, pełna żalu i złości do losu, pojadę do sklepu by przy kasach samoobslugowych wpaść na Eksa i mojej następczyni.
Z pewnym takim zaskoczeniem oraz zawstydzeniem zanotuję skurcz żołądka oraz pragnienie ucieczki z odrobiną ciekawości.
Nie wypada uciekać … Przecież ona mnie nie zna i mogłam zwiać, bo on mnie nie widział – dotrze do mnie o wiele później. Witam się, podaję rękę, zagaduję eksa o termostaty… Chwilę gadamy przy kasach, chwilę przy samochodach bo okazuje się, że parkujemy niemal nosio_do_nosia…
Wreszcie pójdę do samochodu na miękkich nogach…
Roztrzęsiona, obolała na duszy… po raz kolejny wejdę w bezcelową dyskusję z panem W o wyższości szwedzkiego leczenia cukrzycy i depresji nad polskim. Skończy się tym, że usłyszę, że jestem złośliwa i wredna do bólu i to na pewno przez to, że nie biorę antydepresantów…
Usiłowanie wytłumaczenia, że to nie depresja powoduje że bywam niecierpliwa, tylko problem z uświadamianiem sobie tego co czuję, doprowadzi do sytuacji patowej. Bo on nie wierzy, że można nie czuć co się czuje… A mnie poraża jak bardzo można nie wiedzieć że mózg (i człowiek ) to nie matematyka i logika tu nic nie pomoże.
W efekcie:
1. Uświadamiam sobie, że martwię się o eksa, że jak on sobie poradzi finansowo z jednym dochodem, a co będzie jesli… (wstawić dowolną katastrofę)
2. Rozmawiam z W z fochem czyli dystansem. Bo nie chce mi się znowu tłumaczyć, że czasem można widzieć słonia na różowo, mimo, że nie ma różowych słoni przecież. I znowu wraca myśl „a na cholerą mi to?” ale bilet na listopad kupiony i… kolejna sytuacja złożona…
3. W domu zrobiło się cieplej, bo na podwórku +10 i nie wieje. Ale temat wróci. Napisałam do administracji, ale póki co – zero reakcji. Poczekam do poniedziałku i napiszę znowu. Postanowiłąm, że będę ich nękać telefonami i mailami do skutku. I nie – 21stopni na środku pokoju to nie argument. Ja chcę mieć tyle samo przy podłodze, przy drzwiach balkonowych i przy ścianie. Guzik mnie obchodzi jak to osiągną.

Więc ogólnie jest do dupy.

O 4:30 głowa nie bolała.
Zanotowałam to z radością.
Pierwsza od kilku dni przespana cała noc. I poszłam dalej spać. Co było błędem. Bo dwie godziny później obudziłam się na plecach, zanotowałam, że późno, bo dochodziła siódma. Poszłam po kawę i poczułam, że ciśnie.
Pół kawy później sięgnęłam po wzmocniony paracetamol. Dopiłam resztę i zebrałam się na spacer z Tosią.
Za wszelką cenę chciałam uniknąć kolejnego dnia na tryptanie i ibuprofenie i diklofenaku…
Było -0. Czyli przymrozek.
Zero wiatru. Niebo w różach, pomarańczach i czerwieniach. Złote drzewa dookoła. I pusto.
Tosia szła bez smyczy. Ostatnio chodzimy tak prawie zawsze.
Pilnuję tylko by nie właziła ludziom pod koła rowerów i zaczepiała innych psów.
Rano mam teraz większy przymus by wyjść z nią jak najszybciej, bo wieczorami nie robi siku. Wychodzimy, nie protestuje, ale gdy otwieram drzwi od klatki schodowej i ona widzi, że jest ciemno to się zatrzymuje. Namówiona – wychodzi przed drzwi, ale zawraca i chce do domu.
Wiem co się stało.
Kilka dni temu ktoś odpalił jakąś petardę czy coś… I Tosia teraz chyba się troszkę boi. Tym bardziej, że następnego wieczora coś też strzeliło. Niby o wiele ciszej, ale jej wystarczyło.
Patrzę na starość mojego psa z czułością. Widzę, jak robi się coraz wolniejsza. Coraz bardziej ciepło i miękkolubna. I coraz mocniej nakierowana na mnie.
Mało je. I to mnie martwi, bo schudła.
Czasem, w weekendy wracam z nią ze spaceru przez podwórko szkolne. Tam jest plac zabaw wysypany piaskiem. I tam się Tosi chyba szczenięce lata przypominają, bo tam odrobinę bryka. Zawsze lubiła miękki piach, śnieg i wodę.
Ale nadal potrafi w domu psocić: ukraść coś mojego i szczęśliwa nosić w paszczy. I nawet się nie złoszczę, choć robię groźną minę i warczę.

Ból głowy jest właściwie stały. Czasem tylko mniejszy a czasem wywalony w kosmos… Poradnia migrenowa wypisuje kolejne recepty bez gadania. Ostatnio dostałam receptę na zastrzyk domięśniowy z tryptanem… Jedna dawka – cena większa niż całe opakowanie tabletek.
Sama już nie wiem od czego.
Cukier? Czekolada? Ser?
Napięcie? Stres?
A może bezdech? Bo często, wybudzona bólem, mogę ponownie zasnąć dopiero po lekach i wyłącznie na siedząco.
Gdy mi się wydaje, że ustaliłam przyczynę – ból pokazuje się z innej strony.
Najgorzej, że lekarze mnie nie słuchają. Nie biorą pod uwagę wysięku z nosa (czy można mieć katar od dwóch lat, mimo brania leków antyalergicznych i braku objawów zapalenia zatok). Nie biorą pod uwagę tego, że w chwilach największego nasilenia bólu słyszę wycie/szum/pisk w głowie, a trącenie w ucho daje metaliczny pogłos… A ciśnienie w granicach 125/88.
Wiem, wiem, jest ich mało, mają mało czasu, są zmęczeni… Wszystko rozumiem, tylko nie rozumiem dlaczego nie można wykonać badań? Prześwietlenie głowy, badanie naczyń krwionośnych czy sama nie wiem co jeszcze… Może choćby monitoring snu, skoro ból niemal zawsze przychodzi w trakcie snu. Koszty, wiem… Za leki płacę sama: kasą, zmęczeniem i rozwalonym żołądkiem i nerkami… Za badania musi zapłacić PAŃSTWO.
Nie pomagają masaże mające rozluźnić obręcz barkową. Nie pomagają ćwiczenia. Nie pomaga unikanie obciążania oczu. Leki działają też coraz słabiej, no bo jak…
A głowa szaleje.
Naprawdę chyba zacznę szukać jakiegoś znachora. Podlaskiej szeptuchy, czy coś…

A tym czasem zmiana w układach rodzinnych powoduje, że Misia dzwoni do mnie i narzeka, że jej ojciec się zachowuje jak zakochany małolat, że wszystko na łapucapu, i co będzie jak ta kobieta okaże się złodziejką/naciągaczką/leniwą jemiołą…
Tłumaczę: facet jest dorosły, a nawet bardzo dorosły. Jak dostanie w dupę to będzie musiał się ogarnąć i wziąć wreszcie odpowiedzialność za swoje życie. Ale może wszystko będzie dobrze, i daj mu panie boże, bo wtedy nie będzie naszym wrzodem na tyłku…
Tłumaczę spokojnie a w duszy myślę sobie „dziecko, czy ty teraz rozumiesz co czułam, gdy nagle oświadczyłaś, że wprowadzasz się do Mela?”. Też go prawie nie znałaś. A ja w ogóle – nie.

I tyle wszystkiego.

Misia mówi:
– Czemu ojciec mówi jakby cytował zdania z koszulek?
Aż parsknęłam śmiechem, bo to takie trafne.

Dawno go tu nie było..?
Po ostatniej awanturze o opiekę nad Tosią, kiedy mi oświadczył, że nie ma żadnych zobowiązań wobec mnie, bo jesteśmy obcymi ludźmi, zawzięłam się.
Zgadza się: jesteśmy obcymi ludźmi.
I tego się trzymam.
Nawet nie ze złośliwości, choć trochę też. Ale głównie z potrzeby by chronić siebie.
Gdy pyta – odpowiadam krótko.
Gdy dorzuca jakąś informację od siebie – pomijam milczeniem.
Ile zapłaciłaś za ryzyko własne jak miałaś stłuczkę?
4500kr
Bo ja będę musiał naprawić drzwi w swoim…
…
Nie interesują mnie drzwi jego auta ani co się z nimi stało. Nie mój problem.
A on zagaduje. I zagaduje.

Robi porządki, może coś chcę..? Wysyła zdjęcia.
Owszem – wezmę półeczki z Ikea.
Przez tydzień nie chciało mi się do niego dzwonić, żeby się umówić na odebranie. Sam zadzwonił, że przywiezie… Przywiózł. Mam lampę do zawieszenia, już już miałam poprosić (trzeba wcześniej trochę skrócić kable, albo coś) ale na myśli, że miałabym go mieć u siebie przez kolejne 10minut… i w dodatku musiałabym być miła bo WDZIĘCZNOŚĆ…
E tam, sama jakoś zawieszę, Waldek przyjedzie w grudniu to zrobi porządek z kablami, narzędzia przecież mam.

I nie, jego zagadywanie nie ma nic wspólnego z tym, że wie, że przegiął…
W nadchodzącym tygodniu przywozi Narzeczoną (tak, zaręczyli się). To oznacza, że za chwilę będzie sporo spraw urzędowych do załatwiania.
Na początek: wniosek o szwedzki pesel… A kto jest dobry w te klocki? w tej rodzinie?
Jak Narzeczona zjedzie odpadnie jeden kłopot: ona będzie się opiekowała Tosią. Tylko, że … „Ona lubi psy, tylko nie lubi jak śpią na łóżku”.
Nie jestem pewna czy to na pewno będzie mniejszy kłopot w takim razie.
Tosia jest wychowana przeze mnie a ja uważam, że miejsce psa jest na kanapie obok człowieka. No chyba, że pies akurat woli łóżko/podłogę/fotel/perskidywan… On też się zawsze z tym zgadzał. Ale zaraz się pewnie okaże, że wcale nie chciał.
Najeżyłam się. Choć może niepotrzebnie.

Czasem nie mogę się doczekać czasu, gdy nie będzie już Tosi i wtedy odpadnie mi ostatnie, co mnie zmusza do kontaktu z eksmężem.

Tosia wczoraj na spacerze była zdegustowana. No bo kto to słyszał, żeby kapało po nosie? Ten deszcz to niewychowany jakiś, nie wie, że po nosie się kapie. Pokręciła się pod czereśnią, odeszła kilka kroków, wróciła. Poszła w druga stronę i znów wróciła. Gdzie poszła tam wszędzie padało na nos. Sapnęła wyraźnie zdegustowana i ruszyła do domu. Ona sobie wyprasza. Nie będzie się zadawać z niewychowanymi gburami, co kapią po nosie…
A deszcz nie przestał ani na chwilę.
Wieczorem, gdy wyszłam z Tosią, komuś zachciało się strzelać… Nie wiem, jakiś domorosły piroman robił petardę czy coś. Łupnęło zdrowo, Tosia nastawiła uszu a potem zawróciła do domu.
Próbowałam ją przekonywać, ale nie. Do domu i koniec. Nawet nie wiem czy zdążyła się wysikać. Dobrze, że mi pies nie ucieka w popłochu na oślep bo miałabym problem, bo nie była przypięta do smyczy. Ostatnio coraz rzadziej ją przypinam.
Przekonywałam ją, że nic, że już spokój, gdy łupnęło po raz drugi.
A gdy byłyśmy w domu – kolejny.
Tosia weszła mi na kolana.

Ostatni tydzień był koszmarny. Nieustający ból głowy. Coraz większe dawki leków, które w końcu już nie znieczulały tylko lekko odsuwały ból… Czułam się jakby mnie coś rozjechało. Po trzech czy czterech dniach uznałam, że to może być jakaś infekcja… Zakupiony na tę okoliczność termometr czołowy mówił, że mam 35,7. Zuzia powiedziała, że to tak zwana zimna gorączka.
Chyba ją w szkole nauczyli takich mądrości.
Minęły kolejne dwa. Spałam na kanapie, nierozkładanej, w pozycji siedzącej bo tylko tak mogłam zasnąć. W pozycji horyzontalnej ból się nasilał nie do zniesienia.
Coś mnie puknęło w głowę i pomyślałam, że może się zacukrzyłam, czy coś? Mimo, że ranne cukry poniżej 7 mmol. Odstawiłam wszystko podejrzane… I dociągnęłam do wieczora na jednym tylko zestawie ratunkowym. Z jasnym umysłem i głupawką ze szczęścia, że w końcu nie boli.
Zaczynam myśleć, że moja głowa nie lubi słodzika. Czyli zostaje mi tylko ta słodycz, która występuje w owocach.
Znowu planuję podróż do Pl. Ale teraz jakoś mi się nie chce. Zmęczona jestem małą przestrzenią, niewygodną kanapą i przegrzanym mieszkaniem… A może po prostu – jestem zmęczona. 10godzin podróży, która zawsze generuje jakiś tam stres.
A mnie się chce usiąść na kanapie i nie musieć.
A możliwe, że będę musiała znowu pojechać do Miasteczka, do USC, bo nie wiem czy się odważę wysłać dokumenty listem poleconym.
Archiwista z Sądu Skaraborg wysłał mi poprawiony załącznik, który okazał się być nadal źle wypełnionym.
Maila z informacją pisałam z godzinę, bo ciągle mi właziły złośliwe zwroty i musiałam walczyć z sobą, żeby je usunąć…
Dostałam maila, że ups… system im nie wdrukował „haczyków”. Ba, tyle to i ja sama zgadłam. Tylko, że mnie stara szkoła uczyła, żeby sprawdzać co wypluje drukarka, nim się to puści dalej. Zwłaszcza gdy się wie, że za pierwszym razem poszły głupoty…
Trzecia wersja załącznika przyszła wczoraj, ale nie mam odwagi na to spojrzeć, bo jak znowu coś będzie nie tak to chyba kogoś ugryzę.
Dogadałam się z tłumaczem – odesłałam mu listem poleconym tłumaczenie wraz z oryginalnym orzeczeniem sądu. Obiecał wprowadzić stosowne poprawki i odesłać. Czekam więc.
Jak przyjdzie spróbuję przekonać panią z USC, żeby przyjęła na maila w celu kontroli czy wszystko gra. I czy niczego nie brakuje.
Praca spoko, choć mam dwóch takich na widelcu, którym bym z miłą chęcią się pozbyła, bo mnie wkurzają.
No bo dzwoni mi taki jeden i mówi, że on pilnie, już potrzebuje mieć zrobione zamknięcie roku w swojej spółce z o.o. Pilnie, bo on musi. Kiedy mu mówię, że halo, najpierw to, co ma swoją kolej, czyli raporty vat za sierpień, że w sumie jego rok się skończył miesiąc temu, a przed nim jest jeszcze pięciu innych i każdy ma swoją kolej… A ten naciska, naciska…
Niektórych klientów lubię szczerze. Innych – nie bardzo. Ale najbardziej podoba mi się praca w roli podwykonawcy. Bo ostatnio mam i taką. Dostaję materiał do pracy i mam go obrobić jak najszybciej. Nie handryczę się z klientem, robię tylko za wklepywacza i częściowego analityka. Oddaję zrobiony kawałek, reszta nie moja bajka..

Misia w Belgradzie. Zuzu u mnie. Ale od wczoraj u Wiliama.
Znowu tkwię w zachwycie nad moją wnuczką.
Teraz na przykład przychodzi sama z siebie żeby się przytulić albo pogadać…
No słyszał to kto, żeby nastolatka sama z siebie gadała z dorosłym?!

Lato wróciło. Wczoraj się zgrzałam na spacerze z Tosią. Niby fajnie, ale budzi niepokój.
Opowiadał mi wczoraj klient, co mieszka gdzieś w okolicach Rzeszowa, że miał taką suszę, że przez kilka tygodni nie mieli wody bieżącej. Nie miał czym poić swoich zwierząt (jego żona jest rolniczką), nie mieli jak się myć. Jedyna rzeczka w okolicy po prostu znikła.
A mój synek miewa koszmary senne związane z katastrofą klimatyczną…
Idą mało fajne czasy. kurczę.

Był cieć, nakleił nową uszczelkę na futrynę drzwi wejściowych. Nadal widzę smugę światła z klatki, choć trochę mniejszą. Zastanawiam się nad naklejeniem jakiegoś filcowego paska, na drzwi w tym miejscu.
Jak byłam w Pl to był jakiś magik od drzwi balkonowych, podobno regulował aż zrobił. Wymienił klamkę, to na pewno. Ciągle zapominam sprawdzić efekt.

Cieć ma wrócić w przyszłym tygodniu wymienić czujnik dymu i przy okazji założyć gniazdko na sufit. Szwedzi mają takie małe gniazdka na suficie i jak się wiesza lampę to nie ma żadnego skręcania – wiesza się lampę, wtyczkę lampy w gniazdko i już. Niegłupie. Ale u mnie tego gniazdka z jakiegoś powodu nie ma. Kilka tygodni temu wreszcie udało mi się znaleźć lampę jaką chciałam. W second handzie naturalnie.
Tylko, że ostatnio te second handy pogłupiały. Zaczynam patrzeć na ceny, bo jest tam coraz drożej i drożej. Bywa, że niektóre rzeczy kosztują więcej niż nowe, w sklepie. Tylko w sklepie mam od ręki i z gwarancją.

Zgarniam papiery do kupy. Emerytalne mnie wkurzają, mam ochotę pizgnąć to w kąt, tym bardziej, że nie wierzę, że cała ta zbieranina da jakiś rozsądny efekt. Wg wyliczeń dostanę jakieś 200pln emerytury, bo waloryzacja mi się nie należy. Nie wiem czy to ma jakikolwiek sens.
Rozwodowe też – tłumacz przetłumaczył na podstawie kopii i nawet się nie zająknął na temat, że powinien zobaczyć oryginał i potwierdzić kopię za zgodność. Swoje zrobił, nie? A ja się teraz bujam z tym. Szfak.
Wygląda na to, że znowu muszę jechać do Olsztyna, bo nie wiem jak inaczej dostarczyć te dokumenty do USC.
Nie chce mi się!
Może dlatego, że pustki na kontach.
Może dlatego, że jeszcze nie odpoczęłam po ostatniej podróży…

Oglądam Lalkę na Netflixie. No i …
Apel do młodzieży szkolnej: nie, nie wykręcicie się tym serialem. Na 5 odcinków była tylko jedna scena z książki. Scena pojedynku. A i to, co nieco przerobiona. Reszta… Nie twierdzę, że jest zła. Ale jest wulgarna i nie chodzi o język tylko.
W pierwszym odcinku Izabela mówi bez zażenowania: Ja krwawię. Oraz przyznaje się głośno, że krwawienie się spóźniało i się stresowała…
Dalej jest jeszcze weselej.
Wokulski jako bandzior, stalker, przemocowiec.
Izabela bezczelna, pyskata, chamska.

Ja bym chyba wolała, żeby ten serial nie nosił tytułu Lalka i nie nazywał się adaptacją książki. Bo z książką nie ma on kompletnie nic wspólnego (no chyba, że imiona bohaterów).
A teraz czytam, że Netflix chce się wziąć za Noce i dnie.
Chyba podziękuję.

W Pendolino, w strefe ciszy nawet konduktor szepcze.
Mogłam pojechać zwykłym IC. Czasu by wystarczyło. I bilet o połowę tańszy.
Ale wagon ciszy to rzecz bezcenna jak się ma przed sobą 10 godzin podróży.
Wprawdzie w pociągu tylko 2,5 godziny, ale dobre i to. Gdańskie lotnisko też jest „ciche” z założenia. Cicho to tam nie jest, ale fakt: ciszej niż na Landvetter.
Tak mi się zrobiło.
Lubię ciszę. (No chyba, że akurat mam fazę na słuchanie muzyki – to wtedy nie).
Ostatnio coraz więcej czasu spędzam bez zagłuszaczy w tle. Przyciszyłam telewizor i komputerowe głośniki. Drażni mnie gdy ktoś mówi bardzo głośno, męczy okrutnie wszechobecny hałas w miejscach publicznych.
Zadziwiające jak ludzie boją się ciszy. Na siłce, jeśli nieszczęśliwie trafię na towarzystwo, głośniki jazgoczą na maksa. A ja się wtedy czuję tak jakby mi ktoś strzelał z nerwów jak z ramiączka od stanika (kto pamięta głupawe zaloty chłopaków w szkole?).
Ludzie się chyba boją własnych myśli czy co?

Więc siedzę sobie w pociągu i ubolewam, że w takich warunkach nie mogę dojechać choćby do Goeteborga. Fajnie by było…
Załapałam się na ostatnie dni lata. Ciepło, choć wietrznie. W południe na plaży były tłumy. Wieczorem też.
Wzięliśmy krzesełka i siedzieliśmy jak „ta królewska para” tuż przy morzu. Fale zwijały się w rulonik i rozbijały na piasku, morze oddychało z szumem. A potem na wschodzie pojawiła się czerwona kula i rosła, rosła…
Robiłam telefonicznym aparatem co mogłam. Albo co umiałam.
…czemu ten nikon taki ciężki i wielki…

Przed snem obejrzałam końcówkę „Podręcznej”.
Finał rozciągnięty do 10 odcinków, zdecydowanie można było to zrobić krócej… Zwykle gdy kończę taki wielosezonowy serial mam przez kilka dni uczucie, że tęsknię za bohaterami. Tutaj żegnam z ulgą. Zniecierpliwił mnie ten ten świat. W pierwszym sezonie Gilead był klaustrofobiczny, duszny, straszny… A potem nagle każdy z bohaterów mógł sobie wchodzić i wychodzić z niego kiedy chciał, jak chciał. No i to, że June mogła każdego przekonać wspierania jej działań samym tylko odwoływaniem się do sumienia… Oraz nalot na obce państwo tylko po to by wydostać córkę jakiejś tam kobiety, nawet całkiem zasłużonej…Oraze ten wszędobylski Bóg…kobiety gwałcone z Bogiem na ustach nadal w niego wierzą i go chwalą. Każda z nich jak jedna…
Nie jest to zły serial, podoba mi się, że bohaterowie są nie zawsze jednoznaczni (poza główna bohaterką, bo ona jest świętą męczennicą i heroiczną bojowniczką). Najlepsza postać to chyba Lawrence, polubiłam go.
Muszę wrócić do książki. I może gdzieś znajdę starą adaptację…
A teraz mam w planach Lalkę…
Zaraz Gdynia..! Już?!
Pójdę do mojego ulubionego Kropka.

Do Olsztyna dojechałam gładko. Marlena pracuje blisko dworca, więc spokojnie sobie tam poszłam. Mogłam wysiąść na stacji Śródmieście, byłoby jeszcze bliżej, ale chciałam zobaczyć nowy dworzec.

Zobaczyłam – pięknie, choć sama bryła, z zewnątrz mocno przypomina ten stary dworzec. Ale ładne otoczenie, wygodne zejście do tunelu. Szkoda, że dworzec autobusowy i budynek obok stoją niczym ponure wspomnienie czasów słusznie minionych.
Jakiś czas później przywitałam nowe mieszkanie Marleny i zaczęłyśmy gadać, gadać, gadać…
I tak zleciało trzy dni.
Byłam w Miasteczku. Obeszłam je dookoła. Odwiedziłam rodzinne groby, zjadłam małe pączki od Maziuka. Kto był w Miasteczku i próbował, ten już zawsze będzie tęsknił.
Zdziwiło mnie, że wyjątkowo chodzenie po uliczkach z mojego dzieciństwa nie sprawiło bólu i smutku. Patrzyłam z rozrzewnieniem na to co stare i znane i z uśmiechem na to co nowe. Nie chciało mi się spotykać ludzi, nie chciało mi się odpowiadać na pytania z cyklu „Co, przyjechałaś?” „A jak się tam żyje”. No bo co tu odpowiadać? I na szczęscie nie musiałam.
Załatwiłam co mogłam i wróciłam do Olsztyna. Przeszłam pod torami do nowej siedziby Szeficy Kultowej, odebrałam zaświadczenie i wróciłam. Dobry pomysł z tym tunelem pod torami. Trochę się poszwędałam po okolicy dworca i stwierdziłam, że mam dość. Było ciepło, stopy bolały.
Znaleźć połączenie autobusowe do sąsiednich miast to jest koszmar. W sumie funkcjonują dwa dworce autobusowe z tym, że ten drugi jest tylko dla wtajemniczonych. Rozkłady jazdy jeśli są są tylko sugestią, ceny biletów też. Koszmar dla cudzoziemca, który polskim nie włada. Pytałam i pytałam, a wielu ludzi patrzyło na mnie jakbym się z choinki urwała…

Następny dzień, środa był dla przyjemności. Rozbiłam bazę w Aurze i tam spotkałam się najpierw z Ewą, potem Agnieszką. Oba spotkania wzruszające. Nie gadamy ze często online, bo żadna z nas za tym nie przepada, ale spotkania osobiste to co innego.
Z Agnieszką przeszłyśmy na Stare Miasto… I znów obyło się bez żalu, bez drapania po starych bliznach.
Piękna ta Polska, choć wciąż nowoczesne obok ruinki, choć śmieci, szyldy, graffiti i pustostany. Obsługa w urzędach uprzejma, czasem wręcz miła, ludzie na przystankach gburowaci (ci starsi) i pomocni (ci młodsi).
Wieczorem Marlena zabrała mnie do kina Totalną Magię 2. W rolach głównych dwie Główne Mumie: Kidman i Bullock. Kidman już nas przyzwyczaiła, że twarz ma nieruchomą. Ale Sandra niepokojąco upodabnia się do Cher… Film nudził okropnie, czymś się trzeba było zająć. Marlena wysnuła teorię: planowany jest film biograficzny o Cher i Sandra zagra w nim główna bohaterkę, stąd to podobieństwo.
Po seansie jej zachciało się pizzy a mi szarlotki. Dowiozłyśmy do domu, skonsumowały i odfrunęłam, ale kupiłam bilet powrotny do Koszalina.
Już wiedziałam, że nie uda mi się zarejestrować rozwodu, więc nie było sensu siedzieć dłużej. Na wizytę w ZUSie nie wystarczyło mi mocy.
Rano skoczyłam do Miasteczka zabrałam wybrakowane dokumenty z USC. Potem siedziałam z Marleną w pracy aż do czasu pociągu.
Pociąg…
Kupiłam bilet na wagon bez przedziałowy. Nie znoszę zaduchu przedziałów, tego, że zawsze trafi mi się ktoś, kto absolutnie nie da ani otworzyć okna, ani drzwi oraz ktoś pachnący niefajnie…
Ale mój wagon niestety miał przedziały. Za to nie miał gniazdek do prądu oraz niektórych miejscówek.
Przeniosłam się do drugiego wagonu, konduktor wypisał mi miejscówkę na inne miejsce…ale w felernym wagonie, więc bez sensu. Do Gdańska dojechałam, potem musiałam się przenieść.
Na moim pierwotnym miejscu ktoś siedział, a tego nowego nie było. Siadłam gdzie bądź, zależało mi tylko by mieć miejsce przy drzwiach. Bo w wagonie panował ukrop nieziemski. Dwa przedziały dalej darło się dziecko. Nie płakało, albo nie tylko płakało, ale wrzeszczało. Potem ucichło na chwilę i zobaczyłam 3-4 latka na smyczy przymocowanej do szelek oraz w samej pielusze i koszulce. Zgadłam, że dziecko jest niepełnosprawne, może z autyzmem, może coś. Niemniej ponad 3 godziny niemal nieustającego krzyku wykończyły mnie na amen.
Dobrze, że współpodróżnicy zgodzili się na otwarcie okna…
W Koszalinie wpadłam w ramiona Waldka. Padłam prawie natychmiast po przyjeździe do domu.
Dziś cieszę się tym, że nigdzie nie muszę iść czy jechać. Pracuję niespiesznie, miziam Gryzeldę i cieszę się ciszą mojego „zastępczego domu”.
Ale tęsknię za Tosią.
Resztę będę ogarniać zdalnie.