Osobista Kraina Trolli

Ktoś jeszcze prócz mnie dostał powiadomienie od bloxa o nowym wyglądzie, z linkiem który odsyła do… poprzedniego wyglądu ? Oraz z linkiem do forum z wpisami z…2009 roku ?
To żart ?
Pomyłka ?
Atak wirusa lub hakera ?

Sylwestra zaczynam bólem głowy i ogólnym „nie do życia”. Całkiem trafne podsumowanie roku. W głowie mi tli myśl by zadzwonić do siostry, ale bezradność mnie powstrzymuje. Brak słów, nieumiejętność pocieszenia czy dodania otuchy. Gdybym była na miejscu mogłabym się wesprzeć gestem.
…jeszcze 10 dni do wyjazdu. I już tylko. Czy to egoizm, że tak naprawdę marzę o ucieczce ?
Mam wrażenie, że rok, który odchodzi był najgorszym rokiem mego życia. To rok strat i innych nieszczęść. Tym, co się wydarzyło tylko w ciągu ostatnich dwunastu miesięcy mogłabym z powodzeniem obdzielić kilkoro wrogów (mam tylko dwóch) a na pewno spokojnie mogłabym to rozłożyć na lat kilka.
W dodatku mam takie dziwne uczucie, że u innych też jakoś kiepsko się wiedzie, też ich nawiedzają nieszczęścia częściej niż przeciętnie. A świat co rusz wstrząsają nowe kataklizmy. Kraje arabskie przerabiają swoją wersję Wiosny Ludów. Azja, po kolejnych wstrząsach i tsunami, teraz drży przed wstrząsami politycznymi w Korei (nigdy nie  pamiętam  :ta „zła” to Północna ?). W Ameryce albo susza albo tornada. Euro się chwieje, kryzys stał się stanem codziennym. A arktyczne góry lodowe topnieją coraz szybciej.
Czy tylko mnie nawiedzają końco-światowe myśli ? Jakby nasz świat nabrał przyspieszenia do samozagłady.
Takie myśli mi się snują od jakiegoś czasu po głowie.
 
Tymczasem ranek jasny od słońca i mrozu. – 3 stopnie. Niebieskie niebo i zero wiatru.
Trójkowy Marek gra tanecznie. Kocio leży na moim ramieniu i oburzony pomiaukuje, bo się ruszam.
Mąż chrapie donośnie, jak zawsze.
Sobie życzę żeby następny rok był jednak choć trochę lepszy. Niech mi się wreszcie uda znaleźć pracę. I żeby siostra nie odchodziła tak szybko. I Zuzia niech nie choruje i niech się nadal tak ładnie rozwija.
Wam życzę samego dobrego, jak zawsze.
 

W listopadzie, tuż po pożarze chyba mąż przyszedł z pracy z hiobową wieścią : będą zwalniać. Ja się trzęsłam, on się śmiał, twierdził, że jego nie zwolnią, ale jakby nawet to mu tylko na zdrowie wyjdzie, inną robotę znajdzie raz dwa.
Nie zwolnili. Zwolnili wielu innych, stopniowo, na raty, stan załogi zmalał o połowę. Załoga szeptała, kręciła głowami, ale specjalnej paniki nie było. Panika powstała w grudniu, gdy okazało się, że…NIE BĘDZIE JULBORD! Nie będzie Julbord??? Jak to – nie będzie?
Pamiętacie film "Czy leci z nami pilot?"? Pamiętacie te scenę jak stewardessa mówi, że mają kłopoty, bo coś tam, coś tam…a pasażerowie zachowują nawet nie tyle spokój co wręcz obojętność ? I na koniec padają słowa "A po za tym zabrakło nam kawy" – i wtedy wybucha panika.
No to mniej więcej tak wyglądało z tymi zwolnieniami i Julbord. Na fali paniki czy obrazy zwolniło się jeszcze kilka osób. W ten sposób w listopadzie i grudniu w pracy u męża hala świeciła pustkami a tu terminy! No w ten sposób praca nadgodzinowa stała się nie przywilejem a koniecznością. (Przywilejem, bo dużo lepiej płatne i okazja do większego zarobku). I tak dwa ostatnie miesiące mąż w domu prawie nie mieszkał, a jak mieszkał to remontował.
I w ten sposób otrzymaliśmy ponad normatywne środki płatnicze, które na fali powszechnej w Szwecji Annan Dags Rea (wyprzedaż drugiego dnia świąt) zamieniliśmy na przedmioty konsumpcyjne.
Trochę roztrwoniliśmy w naszym mieście, resztę zostawiliśmy w Imperium Ivara Kamprada.
I z czystym sumieniem mogę się przyznać, że jak wszelkiej maści marki wiszą mi i powiewają, jak nie ruszają mnie sklepy pełne dóbr wszelakich tak niestety w tym jednym, jedynym tracę zdrowy rozsądek, dostaję obłędu i staję się rozpustną zakupoholiczką.
Mikołaj dostał od nas w tym roku wolne, postanowiliśmy, że w ramach prezentu sprawimy sobie stolik pod telewizor. I tak uczyniliśmy.
Prócz tego bogatsza jestem o dwie lampki -stołową i podłogową, patelnię, durszlak, krótki reling z haczykami, koc, dwie poduszki (dla męża)…i nie wiem co jeszcze. Znaczy szwedzkiej tradycji stało się także zadość.
A teraz w portfelu pustki. I do następnej orgii cały miesiąc.

W kwietniu odeszła P_Sunia. Zarzekałam się wtedy "nigdy więcej, nigdy, przenigdy" …

W długie, ciemne poranki wzdycham z ulgą, że nie muszę się zrywać i pędzić na dwór.
W mroźnie niedzielne popołudnia nie muszę odkładać tego co robię, przerywać leniwej drzemki by choć raz w tygodniu wyjechać tam, gdzie pies może wyhasać się bez smyczy.

Przyjaciółka mnie wczoraj zapytała:
– A jakbyś miała wybrać między Niedźwiedzkim a Andrusem z Czubaszek …?
No co za pytanie…To jakby mnie pytać czy chcę być ładna czy mądra.
– Chcę obie – wrodzona chciwość zwyciężyła nad przyzwoitością.

Mam szafki. I nowe drzwiczki. Piękne są.
A dziś rano przyszedł elektryk i popsuł cały efekt – zamontował mi na suficie dwie lampy jarzeniowe. Brrrr. Nie cierpię jarzeniówek. Tak wiem – są energooszczędne. Ale wszystko w ich świetle wygląda potwornie. Jedzenie też.
Postawię sobie lampkę na oknie, mam światła w wentylatorze i pod szafkami – też jarzeniowe, ale jakoś inny efekt dają.

Kuchnia czeka na ostatnie skrawki tapet. Zasłonki świąteczne już wiszą.
Idą święta. Idą coraz szybciej.
W piątek jedziemy po choinkę – niedaleko, koło nas jest Polak, który ma plantację. Zadzwoniłam, już nie wycina, ale proszę bardzo – możemy sobie wybrać "na polu" i on wytnie. No bo Szwecja, Szwecją, kryzys kryzysem, ekologia ekologią, ale drzewko bożonarodzeniowe musi być świeże.

I tylko smutno, i strasznie pusto, bo Zozol z tatą w Polsce u drugiej babci.

I wiele niepokoju. Ale z siostrą lepiej. 

O godzinie siódmej rano, kilka dni temu spotykałam w "rowerowni" znanego mi z widzenia sąsiada w średnim wieku, który wyglądem przypomina początkującego bezdomnego i  pomyślało mi się samo, że jakby mnie tak zaciukał i zamknął w pralni to ciekawe po jakim czasie by mnie ktoś znalazł.

Innego dnia, wychodziwszy z pralni, wyszłam wprost na otwartą na przeciw piwnicę, a zobaczywszy w niej starszego pana pomyślało mi się jak wyżej.

zmierzamy do końca remontu.

Hurra! Mam już nowe tapety i w kuchni i w przedpokoju.
Kuchnia oczywiście nie cała, bo czekamy na szafki, które odgradzają kuchnię od jadalni. Ich "plecy" też muszą być pokryte tapetą.
W sobotę robiliśmy kuchnię, ale ponieważ mąż pracował, to zaczęliśmy późno i dość późno skończyliśmy. Wczoraj przedpokój. Też nie od samego rana, bo nim wstaliśmy to była 10. A to jeszcze na wysypisko ze śmieciami z balkonu na którym dotąd było składowisko pustych wiaderek po farbach, nadpalonych drzwiczek i stłuczonej szyby. Wczoraj nareszcie pozbyliśmy się tego.
Tapetować zaczęliśmy mniej więcej w południe.
Mój mąż mógłby spokojnie pracować jako poganiacz niewolników. Pracowaliśmy bez przerwy do 21. Nie dał mi zjeść obiadu, (zupka ugotowana w międzyczasie) sam też nie zjadł.
Gdy kończyliśmy, byłam tak zmęczona, że nie kojarzyłam i nie przyswajałam sobie nawet kilkakrotnie powtarzanych informacji.
Machnęłam ręką na sprzątanie, zebrałam tylko najgrubsze śmieci i poszłam spać. Nawet nie ciesząc się nowym wyglądem.