Osobista Kraina Trolli

Dziś ostatni dzień patchworkowych targów w Mieście. Nie miałam czasu w piątek, nie miałam go w sobotę …może bym dziś poszła ? Nęci mnie, choć zżymam się, że za samo wejście i oglądanie trzeba płacić. No ale nęci. Bo i szmatki mają być. Może taniej coś ? A może coś podpatrzę ? Jakieś narzędzie, które pomoże mi być dokładniejszą  ?
Ale mąż się wybiera na ryby. A jest takie miejsce…
Jak wiadomo moje Miasto leży nad Vener. A dokładnie nad jedną z zatok. Południowo-zachodni brzeg owej zatoki tworzy długi półwysep zakończony dwiema dużymi wyspami, Większą i Mniejszą oraz jakąś ilością malutkich. Zjeździliśmy z mężem niemal całą Wyspę Większą, a Mniejsza nam jakoś umykała. Zjeździliśmy też niemal cały półwysep. No bo my włóczęgi jesteśmy, jak wiadomo.
Któregoś wieczoru, tak z miesiąc temu, mąż zadzwonił szafką na klucze.
– Jadę zatankować- poinformował mnie. I dodał
– A potem jeszcze się trochę przejadę… –  zawiesił głos jakby czekał na moją reakcję. Reakcja nastąpiła i była chyba taka jak się spodziewał.
– Jadę z tobą!
To był deszczowy weekend. Lało i padało na przemian, choć ciepło było niezwykłe.
I pojechaliśmy. Ze znanej mi dobrze drogi na Wyspę Większą mąż skręcił gdzieś w bok. Farmy, pola, pastwiska. I pagórki, lasy i laski. Pytany czy wie dokąd jedzie odparł, że nie. Jechaliśmy więc tak sobie, bez planów, w myśl idei „a co będzie za tamtym zakrętem, a gdzie dojadę tą drogą”- czyli tak, jak najbardziej lubię. 
I tak, zupełnym przypadkiem, odkryliśmy dom tubylczego rodu Dębowskich a może Dąbrowskich  z dębowym parkiem pełnym tablic upamiętniających członków tej znamienitej ongiś rodziny. Potem, gdzieś po drodze, był cudny kamienny kościołek. I ruiny starego zamku. I stare pochylone domostwo. Nie miałam aparatu! Na nogach miałam trampki, a teren miejscami przypominał gąbkę.
Zgubiliśmy się! Nie wiedzieliśmy, gdzie tak naprawdę jesteśmy.
Dojechaliśmy do jakiejś wody, mostek wyglądał niezbyt solidnie, ale zaparkowane po drugiej stronie auta sugerowały, że da się go przejechać. A zaraz za mostkiem stał znak, że koniec drogi. No to pojechaliśmy aż do owego końca. Na wprost mieliśmy tablicę informacyjną i skrzynkę na mapy – tym razem pustą. Droga z asfaltowej stawała się gruntowa i rozchodziła w prawo i w lewo, jednak obie możliwości ograniczały szlabany i znaki zakazu wjazdu. 
Robiło się coraz ciemniej i musieliśmy zawrócić.
Znów pola i pastwiska. Oraz moczary i rozlewiska. Nieruchome czaple tuż przy drodze i stada saren małych i dużych.  
W domu przestudiowałam mapę uważnie. I odkryłam Wyspę Mniejszą i przylegający doń, zapomniany przez nas, kawałek półwyspu, które nam dotąd jakoś umykały. Weźmiemy rowery, gumaki i wrócimy tam, zdecydowaliśmy.
Ale, a to Zozol, a to mąż chory, a to w pracy…
Dziś umówił się na ryby z kolegą. Właśnie tam, na ten mostek łączący Wyspę Mniejszą z lądem.
I nie wiem.
Patchwork, ciepełko domowe i kurowanie zatok ?
Czy wygwizdowo, nowe widoki, okazja złapania w obiektyw czegoś dotąd niewidzianego, eksploracja nieznanego terenu ?
Co wybrać ?

…to ja pójdę sprawdzić baterie w aparacie Młodego… 

Pora spojrzeć prawdzie w oczy – jesień przyszła i nie ma na to rady. Gorzej, że tegorocznej jesieni daleko do złocistości i łagodności. Jesień tegoroczna jest brutalna i daje żadnych złudzeń: jest zimno i ciemno a będzie jeszcze zimniej i jeszcze ciemniej. Ranki wstają słoneczne, złote, ale zaraz zrywa się zimny wicher, nagania chmury – każdego dnia z innej strony świata, ale zawsze tak samo zimne i deszczowe.
Umęczona bólem głowy i zgagą , tydzień temu poszłam do lekarza. Na zgagę jakiś oeprazol i uspokojenie, że sama zgaga to za mało przyjemności jak na helikoptery. Na głowę, a konkretnie na zatoki krople z kortyzonem ( kortyzon! co za niespodzianka!). Cóż do wyboru miałam jeszcze czyściutką  penicylinę, a to wątpliwa atrakcja dla skopanego żołądka, więc się nie upierałam. Lekarz nie Kaszpirowski – przykładaniem rąk i liczeniem do dziesięciu zatok nie wyleczy. Opukał mnie jednak na tyle solidnie, że po wizycie u niego przez piątek i sobotę ból głowy nie poddawał się żadnej medycynie ani chemicznej ani ludowej, ani żadnym innym zabiegom…
No ale zakraplałam ten nos dwa razy dziennie, wg przykazań. Wreszcie poczułam ulgę. A następnego dnia – czyli wczoraj głowa nie bolała, ale bolało gardło. Świństwo spływa po gardle zamiast przez nos? Co jest u licha ? Oddycham normalnie, nos jest zatem drożny dlaczego więc zatoki oczyszczają się do gardła ?
Dziś rano wstałam jak zaczadzona – znów ból głowy, choć nie w części twarzowej. Taki…chorobowo-gorączkowy ból. Znaczy zatoki się pewnie oczyszczają, ale świństwo dalej płynie po gardle i daje nową infekcję. Fajnie: dziś mam Zozola, jutro wieczorem gości. Nie ma to jak sobie przygotować wiele atrakcji.
Co robić ? Oeprazol uspokoił żołądek, ale na tę penicylinę nie mam chęci, tym bardziej, że coś mi świta, że antybiotyk w zatokach przynosowych działa raczej „niebardzo”. Znacie domowe sposoby na zmuszenie śluzu do spływania nosem zamiast gardłem ? Chyba wolę katar…
Na razie dam gardłu płukankę z soli. Na pewno nie zaszkodzi.
Żeby jednak nie było zbyt monotonnie, że tylko zatoki – nos- gardło to ręka postanowiła uatrakcyjnić mi istnienie. I odmawia współpracy. Internet mówi, że to co mam to „łokieć tenisisy”. Ból w zewnętrznej części łokcia, ból w stawie nadgarstka gdy zaciskam na czymś dłoń. Jak to zwał, tak to zwał, najbardziej atrakcyjne są wieczory i noce. Ręka wystawiona spod kołdry rwie od łokcia po czubki palców. Bo nadal uznaję 17 stopni za optymalną temperaturę w sypialni. Po za tym nos to lubi. Mam więc do wyboru spać w ciepłku i dusić się z zatkanym nosem i wyschniętym na wiór gardłem, albo w zimnym i budzić się kilka razy w nocy z powodu szarpiącego bólu ręki…Doprawdy, czasem mam wrażenie, że moje części składowe prowadzą ze sobą nieustającą wojnę podjazdową. O takich drobiazgach jak ból bioder wieczorem i sztywność kolan rano to już nawet wspominać nie ma po co bo to małe miki jest w porównaniu do ręki. Prawej ręki. Za zmuszanie jej do ciężkiej pracy jaką jest pisanie za chwilę tez zapłacę swoją cenę. 
No ale tak podobno jest – jak masz prawie pięćdziesiąt lat, budzisz się  rano i nic cię nie boli to znaczy, że nie żyjesz.

Przepraszam, że ja tak cięgle tu mnie boli, tu mnie koli, to mnie nie dotykaj, ale czasem muszę. Rodzina nie zwraca uwagi, a wy nie macie innego wyjścia, bo może jednak na koniec powiem coś ciekawego.
No. Powiem.
Kot, wylizawszy się z ran po Arogancie, zaczął na powrót domagać się spacerów. Przy czym samo otwarcie drzwi jednych i drugich nie były dostateczną wskazówką „a idź!”. Siadał w progu, koło nóg i czekał. Ja kilka kroków na zewnątrz, on za mną…Noż, mamisynek normalny „pójdem ale z mamusiom”. No dobra, zaczęłam go wyprowadzać od początku. Aż do wczoraj, kiedy na resztce trawki zobaczył Razmusa. Napluł na niego, nawarczał, napuszył się i skoczył. Razmus pacyfista jest, cała jego postawa mówiła „jestem malutki, milutki, nie bij!” Nie wiem jak to się stało, że Zbój znalazł się przy schodkach. Ryzykując …no może nie życie, ale gustowne sznyty, złapałam za tyłek, wepchnęłam do klatki schodowej i zatrzasnęłam drzwi. Nie będę ryzykować utratą dobrosąsiedzkich stosunków dla kociego szaleństwa.

No. Rączka właśnie mówi – a chała, albo mi dasz odpocząć, albo…
Ulegam pod szantażem. 

Najpierw byliśmy sklepie i mąż się zachwycił wiatrówkami. Stał, wzdychał, wreszcie orzekł, że sobie kupi.
– Będziesz do wron strzelał ? – docięłam mu. Spojrzał na mnie z głęboką pogardą. I urazą.
– Do kaczek – orzekł z godnością – o, takich…- pokazał blaszane pudełeczko w którym stał rządek blaszanych kaczek. Nie odetchnęłam z ulgą. Nie było powodu. M. ma swoje rozliczne wady, jedną z nich jest to, że prawie zawsze jest „niekompatybilny” ze mną. Zgodni jesteśmy tylko w dwóch kwestiach – włóczęgostwa i strzelania do zwierząt.
A wieczorem, znękana bólem głowy wywlokłam ślubnego w bezdroża na poszukiwanie ruin, których nie było. Było wietrznie za to, słonecznie-zachodnio, złociście i pyliście.
Wracaliśmy powoli. Pola zorane, wyzłocone ścierniska, pokosy srebrno-zielonego siana. Na polu sejmik bernikli kanadyjskiej.  Na polanach wypatrzyłam „ambony”. Na jednej obiekt…w sam do raz do celu.
– E, czemu jeszcze nie mamy tej wiatrówki ? – zaczepiłam chłopa.
– Bo nie mamy pieniędzy – przypomniał mi – Kupiłaś Kindla. A co ?
– Zwolnij, zobacz, obejrzyj się. Widzisz ? Nic tylko strzelać.
Spojrzał na mnie i nie wiem… Miał w oczach zgrozę czy zgodę ?
– No ale zobacz jak się ustawił…Niczego się nie spodziewa, wiesz jak łatwo byłoby go śrutem poczęstować ?- zapalałam się coraz bardziej do własnego pomysłu. 
– Strzelić mu w tyłek, krzywdy nie zrobisz, a zobaczyłby jeden z drugim myśliwy jak się czuje zwierzyna łowna – rozmarzyłam się. 
Myśliwy na ambonie, nieświadom zagrożenia, nadal tkwił bez ruchu.
Żebym choć z procy umiała…
 

Przeczołgało mnie…
Jesień idzie…nie…ona już jest w Szwecji, w zachodniej Gotlandii, w powiecie Skaraborg. Jest i widać to nie tylko po ilości zbrązowiałych owoców lipy leżących na chodnikach, nie tylko po poprzetykanych żółcią liściach brzóz, i nie tylko po czerwieniących liściach klonu.
„Po czerni jeżyny, po liściu kaliny
jesień, jesień już
Po astrach, po ostach
to widać, to proste, że
jesień jesień już”.
Nie nie tylko po tym. I nie tylko po mglistych, ślicznych porankach.
Niestety. To wszystko byłoby piękne i cieszyłaby oczy orgia kolorów. Ale razem z tym, drugi rok z rzędu przyszła zgaga. A zgaga generuje ból głowy.
Tabletka na zgagę ulgi za wielkiej nie daje, a tabletka na głowę zaognia zgagę. I tak w kółko.
W połowie drogi do Goeteborga, kiedyśmy jechali wężykiem po placu budowy, który gdzieś około 2013 roku ma znów być drogą E45, nie dało się ignorować dłużej faktu, że jesień mnie dopadła. Ze zgagą i bólem głowy gigant.
Odebrałam Kindla, ale nie miałam siły nawet się poekscytować i ucieszyć. Zakupy w polskim sklepie tym razem bez pogaduszki z personelem. A potem droga powrotna. Skazałam męża na siedzenie w temperaturze 17 stopni. Dwa stopnie wyżej zaczynały się mdłości. Radio też nakazałam wyłączyć.Z zaciśniętymi zębami, łapiąc powietrze jak ryba wyjęta z wody, liczyłam kilometry…

Dom. Herbata mocna i słodka – bo to lekarstwo na głowę. Już niech mnie ta zgaga udusi, ale niech mnie głowa przestanie boleć.

Trzy godziny, jedną tabletkę i kubek ziół później – czyli teraz.
Nie ma mowy o spaniu. Głowa boli tylko trochę mniej,  zza otwartych drzwi balkonu ciągnie chłodem, dobrze, że wyciągnęłam wełniane skarpety i ciepły szlafrok.
Księżyc okrągły jak pieniążek w mglistej otoczce zaglądał mi przez okno, ale chyba się znudził i poszedł.
Kindel się ładuje i nie daje włączyć. Czemu nie daje się włączyć po trzech godzinach ładowania ?
 

Trzeba spojrzeć prawdzie w oczy: lekarza odwiedzić czas. Będzie gastroskopia jak nic. Ale gastroskopia to kilka minut a dolegliwości zaczęły się jesienią dwa lata temu. I powtarzają każdej jesieni i wiosny.  Wygląda na to, że mam helikoptery …