Osobista Kraina Trolli

nie jestem. Komputer, wg światowych trendów mam nie najnowszy, bo trzyletni a i to tylko dlatego, że wcześniej mnie stać na własny nie było. Dygresja. Moja nowa koleżanka-sąsiadka, Regina odwiedziwszy mnie wczoraj wczesnym popołudniem doznała niejakiego szoku. Bo w kuchni, na stole stał mój lapek-staruszek, a w pokoju TenMój siedział przy swoim…
– o! Bogaci jesteście. Każdy ma własny – powiedziała to bez podtekstów. Tak zwyczajnie stwierdziła fakt. Nabrałam powietrza i wypuściłam. Co jej będę mówić, że Yanki ma swój osobisty, stacjonarny+szkolny Mac. I że Misia też ma, od nas. Bo komputer musi być osobisty. Jak wieczne pióro.   
Ale żebyśmy zaraz rodziną gadżeciarzy byli to nie. A już ja na pewno nie.  Nie pasjonują mnie coraz to nowsze telefony „co_to_tam_nie_mające”. Starą Nokię wymieniłam na nowszą po około pięciu latach użytkowania a i to, tylko dlatego, że mikrofon szwankował i moi rozmówcy często mieli problem.
No więc nie jestem gadżeciarą.
Nie. 
Ale jestem molem książkowym, tylko przez ostatnie lata trochę o tym zapomniałam.
Tymczasem książki przywiezione z Polski już dawno się skończyły. Poszłam do biblioteki, powzdychałam przy polskiej półeczce na której stało pozycji dwanaście z czego w moim guście może ze trzy, wszystkie już dawno przeczytane. Z goryczą w sercu odeszłam. Bo na półce stały co najmniej trzy pozycje dla ludzi o ilorazie inteligencji równym bakłażanowi o ile bakłażan umie czytać. I czemu zamiast tych Chrobaków czy Bełszyńskich  nikt nie sprowadził do biblioteki czegoś innego ? Kowalewskiej, Grocholi, Kalicińskiej czy Szwai – jeśli już miałby to być piszące, współczesne Polki. No, tak dla mnie pożytek z ich powieści nadal byłby żaden, bo tu raczej jestem na bieżąco dzięki mamie i przyjaciółkom.
Wzdech. I jeszcze jeden.
Tymczasem na zaprzyjaźnionym blogu koleżanka zareklamowała irlandzką pisarkę Maeve Binchy. Możliwe, że krytycy literaccy powiedzą, że to jest literatura dla kucharek. Możliwe, że daleko tej pisarce do dramatyzmu Jelinek, Nobla wszak nie dostała i pewnie nikt jej pod uwagę nawet nie brał do tej nagrody, ale… 
No dobra, przyznam się. Znalazłam chomika co miał Tara Road. Po polsku. I UKRADŁAM. Tak, nazywam rzecz po imieniu. Ukradłam dla sprawdzenia czy mi zapasuje na tyle, żeby warto było zamawiać jej książki. 
Najpierw opornie mi szło, bo czytać długie teksty na ekranie monitora jest niewygodnie. Potem mnie tak wciągnęło, że zapomniałam o niewygodzie. Wszystko poszło precz. Obiady robiłam …chyba. Ale to jedyne, co robiłam. Zozola na szczęście nie było, wiec nic mnie nie odciągało i  miałam dylematu „szczęścia i obowiązku”. Przy czym nie wiem czy w tym wypadku Zozol byłby bardziej szczęściem czy obowiązkiem.
Ocknęłam się z amoku chyba po dwóch dniach. Bolesne to było ocknięcie. Głowa jak bania, piekące oczy, ból w oczodołach. Przedawkowałam znaczy. Możliwe, że lepiej byłoby czytać w okularach. Odczekałam stosowny czas ( to znaczy do zadziałania tabletki od bółu), włozyłam na nos okulary i hajda! Na PDFie czytadło liczyło sobie stron 746! To lubię, rzekłam, to lubię.
Kilka godzin później okazało się, że okulary też nie pomagają.
I tak walcząc z własną niemocą dotarłam do dziwnego zakończenia, które tak naprawdę niczego nie zakończyło.
A po drodze zaczęła mi kołatać myśl, która miałam dawno temu a potem porzuciłam jako niedorzeczną i wygórowaną.

A potem koleżanka Ela powiedziała, że myśl nie jest głupia, że sama ją zrealizowała.
Myśl stała się głośniejsza. „Chcę…”
Potem zapytałam inną koleżankę, która twierdzi, że rujnuje rodzinę, ale nałogi każdy musi jakieś posiadać.
Myśl stała się natrętna.
CHCĘ TO.
Poszperałam w necie. Popatrzyłam. I zaczęłam się ślinić jak pies na widok jedzenia. Prawie sobie klawiaturę zalałam… 
CHCĘ TO. JUŻ CHCĘ!  MUSZĘ MIEĆ! 
Obiecywałam sobie i niebu : przez trzy miesiące, za każdym razem jak odmówię sobie ciasteczka czy cukierka wrzucę do skarbonki dychę. Uzbieram sobie. Kupię. Będę mieć.  
TO :  

A teraz TenMój zapytał co chcę na urodziny.
Normalnie to bym chciała do Sztokholmu na trzy dni i do Helsingborga na pięć. Jakbym wybrała Sztokholm to razem z mężem i nie okazałabym się skrajną egoistką. Nie byłabym małą dziewczynką, która chce coraz to innej zabawki. Byłabym dorosłą, odpowiedzialną Katarzyną. Ale nie chcę! Chcę KINDLA! Li i jedynie. Najtańszego, bo po co mi kolejny komputer ? Chcę! Stanę się niezależna od dostaw z Polski. Niech se księgarnie wysyłkowe w buty wsadzą przesyłki za równowartość dwóch książek.  I oczy sobie oszczędzę.
I dlatego proszę samą siebie o usprawiedliwienie… 
 

Odwieczny dylemat nocy sierpniowej: otworzyć okno i tym samym zaprosić stada skrytożerców na ucztę czy nie otwierać i męczyć się w duchocie. Dziś w nocy wygrała opcja druga. Tak samo jak każdej poprzedniej nocy, a to za sprawą męża mojego, który z niezrozumiałych dla mnie przyczyn nie popiera mojego „17 stopni, to jest optymalna temperatura w sypialni”*.
Ból głowy mnie ogłupia od jakiegoś czasu – drugi ? trzeci? tydzień. Nie wiem ciśnienie, zatoki czy okulary ? Faktem jest, że chodzę jak śnięta ryba, ziewam, słaniam się i pokładam. A kiedy przychodzi pora spania jestem świeża jak poziomka o świcie. Noż…Naturalnie zawiesiste powietrze w sypialni też snowi nie służy. Sypialnia ma sprytny wywietrznik – coś jakby okno, ale zamiast szyby- metalowa płytka z otworami, od wewnątrz osłonięta filtrem. Wpuszcza świeże powietrze ale robactwa już nie. Lepsze niż siatka…tylko za małe na lato a za duże na zimę.
Dziś w nocy, po odjeździe o godzinie 21:35, wybudziłam się około północy i dupatam! nie ma mowy żeby zasnąć. Duszno. Prześcieradło jak podgrzane, kołdra skopana w rogu, poduszka wypchana kamieniami. Rozgrzanymi kamieniami.
Wyszłam sobie na balkon.
Młodzież robiła „ryja” gdzieś w oddali. Także gdzieś tam warczały motory. Miasto rozświetlone jak choinka na Gwiazdkę. Na skrawku nieba widocznym nad balkonem sąsiada, jarzębiną i wieżą ciśnień wypatrzyłam Pas Oriona. Chyba. Stałam z zadartą głową, chłodząc bose stopy o zimny beton, ciesząc się chłodem na ramionach i twarzy. Szkoda, że nie mam leżaka na balkonie, może bym tam mogła zostać na dłużej, bez konieczności trzymania zadartej głowy. 
Po niebie jak duch przesunął się jasny kształt…Bez światła, to może jakaś mewa cierpiąca na bezsenność? Śledziłam ją chwilę wzrokiem. A potem zobaczyłam jasną strzałkę. Ułamek sekundy, a mnie zaparło dech. Bo po raz pierwszy w życiu zobaczyłam jak spada gwiazda. Nie zdążyłam pomyśleć całego życzenia, mignęło mi w głowie tylko jedno słowo. Imię. Taki sam ułamek sekundy jak ta gwiazda.  Gwiazdy wiedzą o co mi chodzi, prawda gwiazdy ?
I tak, wiem, że to nie gwiazda tylko płonący pyłek. NO TO CO Z TEGO ??
Piękne.
Jakby tu namówić mężowskiego na wyprawę nocną na pole za miastem ? Około północy, w środku tygodnia? Zgłupiałaś kobieto! 

*naturalnie cytat z filmu „Nigdy w życiu!” 

Są takie dni w życiu kobiety…

Mąż miał badania. Po badaniach przyszła lekarka i zreferowała wyniki. …nic nie zrozumiałam, albo bardzo mało. (Znowu ta sama historia – jak już się dogadam ze sto pięćdziesiąt razy w najrozmaitszych sytuacjach i nabiorę pewności, że już nie mam kłopotów to trafiam na sto pięćdziesiątą pierwszą osobę, której zrozumieć nie umiem.  Czy akcent, czy dialekt czy żargon zawodowy?) Na zamawianie tłumacza czasu nie było…Lekarka zaordynowała leki, powiedziała jak je stosować, ale konia z rzędem temu, kto mając problem ze zrozumieniem zapamięta obce, nic nie mówiące nazwy leków by zapamiętać jak je stosować. Na szczęście w aptece zawsze się drukuje naklejka z nazwiskiem pacjenta i zastosowaniem, więc uznałam, że sobie poczytam na spokojnie.
Skąd mogłam wiedzieć …?? Dobrze, powiem dosadnie, bo mnie jeszcze trzącha. Skąd mogłam wiedzieć, że w aptece trafię na idiotkę??
Do apteki pojechaliśmy z Zozolem. A tam kolejka do recept – 10 osób przed nami. Zozol zwiedził cały sklep, namawiał nas usilnie do opuszczenia przybytku, szczególnie ciągnąc w stronę rzeźby z koniem, uparcie myląc konia z krową i mucząc jednoznacznie.
Wreszcie tabliczka zamigotała naszym numerkiem i w kolejkę przed nami wcisnął się jakiś starszy pan. Bo on przegapił swój numerek. Aptekarka – jak się później okazało -kretynka poprosiła nas o chwilę cierpliwości. Ja rozumiem, że przegapił, ja jestem życzliwa ludziom, ale nie wtedy gdy mi dwulatka rozkłada się na podłodze, zaczyna coraz głośniej protestować przeciw ograniczeniu jej prawa do wolnych spacerów a jeszcze głośniej prezentuje oburzenie, że ktoś odmawia jej prawa głosu. Apteka to wszak nie spożywczak, tu różnica między kalcypiryną a strychniną jest większa niż złoty pięćdziesiąt.
Wreszcie nasza kolej, numerek na tablicy zamigotał innym wprawdzie numerkiem, kretynka zrobiła głupią minę, bo jednocześnie przy jej stanowisku stanął jeszcze jeden człowiek, kretynka poprosiła koleżankę by szybciutka obsłużyła tego drugiego, w tym samym czasie do koleżanki, gdzie zamigotał jeszcze inny numerek zgłosił się człowiek z właściwym numerkiem…I w ten sposób jedna kretynka, jednym posunięciem zdezorganizowała pracę całej apteki. Teraz wszystkie po kolei zaczęły przepraszać i przesuwać pacjentów między sobą. 
Przestałam śledzić zjawisko, bo kretynka z uporem maniaka usiłowała wcisnąć nam lek ze starej recepty. Włożyłam wiele wysiłku i jeszcze więcej cierpliwości, żeby jej nie zamordować jak mnie zapytała po raz chyba piąty, czy to o te krople mi chodzi.  Jeszcze więcej wysiłku kosztowało mnie wytłumaczenie, że recepta jest z dzisiaj i nie, nie wiem jak się te leki nazywają. Naiwnie sądziłam jednak, że przynajmniej jak już tę receptę znajdzie to będzie umiała mi powiedzieć, który lek teraz a który za dwa tygodnie. Automacik wypluł naklejki. Idiotka zajęła się ich studiowaniem i…zwróciła mi uwagę, że tu jest jakiś błąd. Bo jak to „po położeniu się do łóżka” powinno być „przed”. Zozol w tym czasie miotał się na dziadkowych rękach, pokazywał palcem na wszystko, machał łapami w prawo i lewo od czasu do czasu zwalając coś z półeczki i gadulił tak głośno jak radośnie. No bo taaakie audytorium to się szybko znów nie zdarzy, przecież. (Wyjaśniam dlaczego nie byłam dostatecznie skoncentrowana i nie zajarzyłam, że mam do czynienia z osobą kompletnie niekompetentną: te leki bowiem stosuje się właśnie w leżąc w łóżku, bo aplikuje się je hm…od drugiej strony.)
Zniecierpliwiona przerwałam wydziwianie nad nieszczęsnym „efter” zapytałam który pierwszy. Nie była zdecydowana. Ten ? zapytałam . Zgodziła się, ale jakoś tak, że nie byłam pewna czy wie co mówi. A może tamten- zapytałam. Tak, tak tamten – zgodziła się. To ten czy tamten?
Wymieniałam się pytaniami z nia tak kilka razy. Wreszcie machnęłam ręką. Przeczytam z naklejki w domu, bo już widziałam, że coś tam jest tylko bez okularów i w napięciu miałam problem ze zrozumieniem.
Nie wiedziałam, że kretynką można być do kwadratu. Dopiero wieczorem okazało się, że na naklejkach nie ma nazw leków. Oraz, że te same leki dostały różne naklejki, a niektóre kartoniki na przykład dostały sam dalszy ciąg naklejki.
Kiedy wieczorem, zmęczona trzydniową bezsennością, walczyłam z naklejkami, szukałam informacji w internecie na temat leków, myślałam sobie, że gdybym miała jeszcze raz spotkać aptekarkę-kretynkę to jakie to szczęście, że w Szwecji broń palna nie jest tak łatwo dostępna….
A dziś rano oko mi zabłysło na widok zapomnianego, wiszącego w garderobie, zielonego, pastelowego sweterka.
Ciekawe czy piwnica ma grubą warstwę betonu w piwnicy… 

Tak, tak. Są takie dni w życiu kobiety, że gotuje zupę w pięciu garnkach i zabija za niewinne pytanie „ale dlaczego?”.  

Są dni gdy czuję się jak z serialu. Jak Desperate housewife. Coraz lepiej rozumiem amerykańskie gospodynie z przedmieść. Kiedy zacznę nosić pastelowe, rozpinane sweterki okażcie litość: podajcie mi podwójną dawkę niebieskich tabletek albo zastrzelcie.