Osobista Kraina Trolli

 M. był sceptyczny gdy powiedziałam, że na kolację ze szwedzkimi gośćmi podam babkę ziemniaczaną. Ja wiem, on by chciał podać już raz sprawdzone pierogi z kapustą i grzybami ale ani mi się śniło stać i lepić przez kilka godzin.

Na początek włożyłam im ostrożnie po niewielkim kawałku żeby spróbowali. Spróbowali, pochwalili, zachęciłam do dokładki z czego korzystali dwukrotnie. Jedli aż im się uszy trzęsły. Babka była strzałem w dziesiątkę. Łatwo się rozmawiało. On jest gadułą, wie wszystko o tym co dzieje się w bloku i wokół. Nieustannie widać go jak kręci się po podwórku. Ona spokojniejsza, cichsza. Spotykam ją rzadziej, rzadziej z nią rozmawiam więc czasem miałam problem ze zrozumieniem tego co mówi. Zresztą kiedy on się rozgadywał, mówił dużo i długo, traciłam wątek i miałam kłopot ze zrozumieniem.
Miło było, aczkolwiek męcząco. Trzy godziny rozmowy w obcym języku, do tego nie przywykłam. W dodatku rozmowy towarzyskiej, a to zupełnie co innego niż w szkole czy na kursie. Tak więc całkiem dobrym pomysłem było zaproszenie ich na ten wieczór, kiedy jest u nas Zozol.
Zozol jest nieśmiały. Nie chciała za nic w świecie usiąść z nami do stołu w kuchni. Uciekła do pokoju i tam spędziła trzy godziny oglądając bajki, bawiąc się ciastoliną i innymi zabawkami. Od czasu do czasu przychodziła tylko, brała któreś z nas za rękę i prowadziła do komputera, żeby coś tam zmienić. Wreszcie nadszedł czas, żeby ją szykować do snu. Poprosiłam gości o wybaczenie, że na chwilę zniknę…Goście zdecydowali, że im też już pora spać, zwłaszcza ona stwierdziła, że po winie czuje się zmęczona.
Nim poszli dziękowali wylewnie, prosząc o rewizytę, a on mnie uściskał.
Miło było. Dobrze, że się skończyło.
Wpadam w marazm. Najchętniej znów siedziałabym w domu robiąc NIC. To zły znak.
Po wiosenno-letniej wierze, że już niedługo coś się zmieni, nie został nawet ślad. Znów zwątpienie. Od miesiąca nie wysłałam ani jednego podania, bo nie ma ofert pracy w okolicy.
Mam fazę „ to bez sensu”. Nie poszłam na angielski. Nie chce mi się do ludzi. Nic mi się nie chce.
Może powinnam się poddać, pójść na ten cholerny kurs na opiekunkę i zacisnąwszy zęby (żeby powstrzymać wymioty) pójść tą drogą ?  Na tę myśl wszystko się we mnie otrząsa i wzdraga. 

 W ostatnią sobotę posadziłam na balkonie wrzosy a potem na haku od skrzynki zawiesiłam karmnik. Póki w karmniku były jedynie kule ptasie  pożywienia nic się specjalnie nie działo. Ale podkusiło mnie i wsypałam orzeszki ziemne (kupione jako pasza dla ptaków a nie dla ludzi) i się zaczęło…Najazd hunów to spokojna wycieczka z domu starców w porównaniu do tego co to ptasie tałatajstwo wyczynia na moim balkonie. Kocio się pogniewał, bo sama ciesze oczy i duszę a jemu bronię wyjścia. 
Prócz wrzosów, karmnika i obrażonego Kocia mam jeszcze ławkę zwaną także sofą kuchenną. Kupiona w „szmateksie” za niewielkie pieniądze spełniła za jednym zamachem dwa zadania. Zrealizowała moje marzenie o posiadaniu takiego mebla w kuchni by siedzieć wygodnie, z możliwością położenia i wyciągnięcia nóg. Oraz uwolniła mojego męża od konieczności realizowania powyższego. Dodatkowo sofa-ławka zupełnie niechcący i nieprzewidywalnie spełniła jeszcze jedno pragnienie – Kociowe. Mieć miejsce w kuchni blisko Pańci, ale nie na podłodze, bo kot to nie dywan, i takie żeby wszystko można było mieć pod kontrolą w tej kuchni a jednocześnie żeby mieć zabezpieczone tyły. Sofa ławka ma 150cm i czasem nie mogę wyprostować nóg bo Kocio śpi i nie zamierza się odsuwać.   
Prócz wrzosów, karmnika, obrażonego kota i sofy-ławki mamy jesień albo początek potopu. Lidan powoli wychodzi z brzegów i jeszcze nieśmiało, ale  zaczyna się wylewać na pięknie pokoszone brzegi po swej lewej stronie. Pora deszczowa trwa już co najmniej 9 miesięcy. Od wczoraj mamy słońce, ale nie mam złudzeń – to tylko chwilowo. Nawet ja, osoba jak wiadomo nienormalnie deszczolubna, zaczynam mieć dość deszczu.
Prócz wrzosów, karmnika, obrażonego kota, ławki, jesieni i potopu mam w kuchni nową podłogę od wczoraj. Tak więc znikł ostatni ślad po ubiegłorocznym pożarze.  Prócz wrzosów, karmnika, obrażonego kota, ławki, jesieni z potopem i nowej podłogi mam dzisiaj gości. Szwedzkich gości, sąsiadów. Co sprawia, że myślami jestem w nieposprzątanej jeszcze łazience, zakurzonym salonie i sklepie po wino. I jakoś mi nie tak z pisaniem. Dziś nie „mówię ładnie i melodyjnie, zdania (nie) perlę jak z pereł kolię”.
Głowa zaprzątnięta czym innym. To idę.
 

Na stronie telewizji polskiej odkryłam serial rodzinka.pl
Oglądam i ryczę ze śmiechu.
Na filmwebie ma 7,5.
Ale komentarze mnie powalają…
Za bogato. Co to za dom, gdzie starzy dzieciaków nie tłuką. A ojciec to tylko piwo na kanapie pije. I propaguje się seks nastolatków. Dzieci są chamskie do rodziców. I w dodatku film wpędza młodzież w kompleksy bo przeciętna polska młodzież nie ma ani takich gadżetów ani nie jest tak ładnie zbudowana. A chłopaki latają bez koszulek. Pewnie epatują nagością.

Tu opada mi szczęka, ręce i pewnie cycki.
Kurczę, może jednak ma rację Miecugow.

No jesień, jakby nie patrzeć. Mroczne ranki, wczesne wieczory, zimny wiatr i coraz bardziej łyse korony drzew.
Żegnajcie sandały i trampki.
Żegnajcie lekkie koszulki i krótkie spodnie.
Żegnajcie letnie, lekkie lektury, spotkania z przyjaciółmi, wyjazdy w plener, taplanie w jeziorze, leniwe popołudnia w słońcu.
Żegnajcie lody, truskawki i kiełbaso z grilla. Ciebie zresztą najmniej mi żal…

Przyszła jesień i niesie na pociechę: 
orgię kolorów,
mgliste poranki,
przytulne swetry,
przepastne połacie łóżka w miękkich zwojach koca,
mruczenie kota leżącego przy człowieku,
światło żółtej lampy,
czas na poważną lekturę ,
kasztany, kolorowe liście i wrzosy,
ptaki w karmniku
oraz na kasze, kiszoną kapustę własnej roboty i pyzy.  

Witaj jesieni, stara przyjaciółko.
Witaj, zaraz dam ci herbaty malinowej w tym specjalnym kubeczku a na nogi wełniane skarpety. Wybacz, że ognia w kominku nie ma, ale zapalimy solną lampę. Włączymy cicho radio, niech mruczy kotu do wtóru. Siadaj, opowiadaj co u ciebie, nie spiesz się. Mamy dużo czasu. Do wiosny. 

Ingrid ma białe włosy, jest szczupła, nosi spodnie i każdego dnia widują ją jak szybkim krokiem przemierza okoliczne uliczki. Ingrid ma 86 lat i jest panią Razmusa. Mieszkamy drzwi-w-drzwi. Jej wiek poznałam przy okazji jakiegoś spotkania na schodach. To ona opowiedziała mi o Ester-nomen-omen-Brandt – poprzedniej lokatorce mojego mieszkania. Ona sama opowiedziała mi skąd wziął się u niej Razmus. I zapytała skąd jestem. I zapytała o Kocia. Miło było…
Za jakiś czas, gdy zobaczyła mnie pod drzwiami zdziwiła się, że to ja tu mieszkam.
Jakiś czas potem widząc mnie na balkonie i Kocia wystawiającego nos przez szparę opowiedziała mi, że ma kota i skąd go ma.
Kiedy Kocio zaczął wystawiać nos za drzwi, kilka razy spotkał Ingrid i Razmusa. Naturalnie przy tych okazjach musiałam znów wysłuchać historii Razmusa.
Aż któregoś dnia odkryłam dlaczego przy drzwiach od klatki stoi parasol – Ingrid wyganiała nim z klatki jakiegoś obcego kota. Tym obcym kotem był mój Kocio, wracający z porannego spaceru.
Miałam mieszane uczucia.
Naprawdę do tego stopnia nie kontaktuje? Żeby kota wyganiać z klatki parasolem ?
A właśnie przed chwilą wyszłam z Kociem na chwilę na dwór. Od czasu bójki z Arogantem oraz za sprawą robót wokół bloku Kocio na dwór wychodzi wyłącznie przy moich nogach. Tak też było i teraz.
I nagle usłyszałam, że Ingrid woła Razmusa do domu. 
– Nie ma go tu – wyjaśniłam. 
– Muszę go zawołać do domu, bo muszę do banku – wyjaśniła.
Kocio, który nie lubi obcych,na wszelki wypadek obronnie ukrył się za chodzikiem- rullatorem stojącym pod skrzynką na listy. Ingrid schyliła się do niego. 
– On się boi – powiedziałam ostrzegająco – Nie lubi obcych. I nie chce chodzić sam na dwór.
Ingrid popatrzyła na mnie.
– On jest wykastrowany. To dlatego…Muszę iść do banku, nie mogę się spóźnić. Chodź Razmus…- i sięgnęła ręką…po KOCIA!
Kocio prychnął, zawył, wyszczerzył wszystkie zęby i…
Ingrid zamarła chyba ze zdziwienia.
Ja umarłam ze strachu, że jej mój słodki, malutki „kotecek” poharata ręce albo i głowę pazurami.  
Kocio na szczęście zamiast walki wybrał rejteradę.
– Ingrid! To nie Razmus! To mój kot – powstrzymałam ją okrzykiem, bo już się odwracała, żeby go złapać powtórnie.

Kocio zwiał do mieszkania. Ingrid stała na schodach osłupiała.
-To nie Razmus…oj…pomyliłam się…To nie Razmus ?? – powtarzała.

Biedna Ingrid. Biedny Razmus.