Osobista Kraina Trolli

Na pohybel (falszywcom).
W imię ojca i syna.
Dziś startuje moje firma. KONKRET.
O 16 idę oglądać pokój, który myślę, żeby wynająć.

Mało mam klientów, mało pieniędzy zatem, ale czuję, że potrzebuję „wychodzenia do pracy” żeby tę pracę wykonywać jak najlepiej i w terminie. Moja psychika potrzebuje też „wychodzenia do pracy” żeby umyć głowę, ubrać się w coś innego niż dres, narzucić rytm.

Ale czy to nie zbytnia rozrzutność?
Co myślicie?

Trzymanie kciuków i dobre myśli oraz ewentualne reklama bardzo wskazane.

Nie, nie jestem… a raczej dotąd nie byłam szczególną fanką tej grupy. Przyznaję. Mój gust muzyczny jest bardzo eklektyczny, miłością wielką wielbię zarówno Pink Floyd jak i Artura Andrusa, Bacha i AC/DC. No ale Metallici, poza pewnymi kawałkami, wielbicielką nie byłam.
Aż do soboty.
Pojechałam raczej jako dama do towarzystwa dla mojego męża. Przekonana byłam, że będę nudzić się setnie, chciałam wziąć nawet książkę, ale nie wiedziałam czy mi ochrona ją przepuści skoro zabronili brać kanapki…
Trzeba przyznać, że przetrzymali nas solidnie.
Organizator podał tylko, że muzyka zacznie grać o 19:30 ale nie podał kiedy zacznie grać GWIAZDA.
Stadion Ullevi zapełniał się coraz większą rzeszą ludzi. Około 21 zanotowałam, że już prawie nie ma wolnych miejsc siedzących a i na podłodze panuje całkiem słuszny tłok.
A GWIAZDA zwlekała.
Publika klaszcząc i robiąc falę próbowała bądź to zająć sobie czas bądź to zmusić muzyków do wyjścia.
Tymczasem na scenę wyszła grupa ludzi w białych koszulkach i ustawiła się na scenie. Gdzieś z tylnego rzędu powiała ku nam biało czerwona flaga. Potem te same barwy zamigały gdzieś przodu.
Ha! Nasi tu są! Ucieszyłam się. Zupłnie nie wiem czemu, bo przecież nasi są wszędzie więc czemu i nie na koncercie Metallici?
Wreszcie na scenie coś zaczęło się dziać. Muzyka zrobiła się głośniejsza, ostrzejsza…Gitara zabrzmiała tak, że nie było wątpliwości. To ONI.
I wtedy trzy panny z kawalerem zaczęli się przepychać do swoich miejsc, które znajdowały się dokładnie przed nami. Najpierw przelazły dwie, potem zaczęły sobie podawać torebki, sweterki, popkorn i piwo…Powoli, bez stresu, bo kogo to obchodzi, że znaczna grupa osób dookoła traci cenne sekundy?
Siedzieliśmy na wprost sceny, ale. Ullevi to ogromny stadion, czego nie wzięłam pod uwagę kupując bilety. Teraz siedzieliśmy niemal idealnie na środku…lecz postacie członków zespołu były kompletnie nie do odróżnienia. Śledzenie tańca palców na gryfach gitar odpadało w przedbiegach. Sytuację trochę ratowały telebimy, ale jednak koncert z telebimu to prawie to samo co z youtuba…
Narzekałam trochę w tym duchu do samej siebie, ale potem, nie wiadomo kiedy wciagnęła mnie muzyka, heavy metalowe, głośne brzmienie, które robi mi dobrze na zgiełk duszy.
Zdziwiłam się, bo jako nie-fanka nie powinnam byłam znać większości kawałków, a tu rozpoznawałam prawie każdy. Nie tak, żeby znac tytuł, treść i tytuł płyty z której pochodzi, ale jednak znałam. A wiadomo, że najbardziej podoba nam się to, co znamy.
Po mniej więcej godzinie ze zdziwieniem odkryłam, że słyszę głosy gadających panienek z przodu. Przechylone za oparcie panny po środku, dwie gadały do siebie. Wreszcie środkowa zamieniła się z tą po lewej. Ale głosy nadal słyszałam. Nie żeby wiedzieć o czym tak zawzięcie gadają, ale jednak na tyle, by mi przeszkadzały.
Po kilkunastu minutach konwersacji panny wstały…i zaczęły drogę odwrotną. Znowu przeszkadzając wszystkim dookoła. Po następnych kilkunastu – wróciły z kubkami pełnymi piwa, które sobie następnie podawały jedna przez drugą. No naprawdę: uschłyby biedactwa bez tego piwa przez następną godzinę.
Zaprawdę…Szwedzi to cierpliwy naród. Polacy już by je zlinczowali.
Obserwowałam przez chwilę otoczenie i zdziwiłam się mocno.
To, że wszyscy po kolei robili sobie selfie ze sceną w tle wcale mnie nie zaskoczyło. Tak, jak nie zaskoczyło namiętne robienie zdjęć telefonem (aparatów nie można było mieć) czy wręcz nagrywanie. Ale żeby w trakcie koncertu przeglądać zdjęcia na tymże telefonie, co robiła jedna z piwnych panienek ale nie tylko???  
Ludzie? Po co wyście na ten koncert poszli? Było se youtuba odpalić, naprawdę.
A ONI dawali czadu. Ale jak!
Jak na chwilę zcichli i zagrali „On the road again” zrobiło mi się miękko w kolanach. Bo heavy lubię, ale jaszcze bardziej lubię heavyballady. Jest coś takiego, że jak grupa grająca ciężkiego roka zagra balladę, to klękajcie narody. Jest to po prostu mistrzowstwo świata.
Inna rzecz, że zazwyczaj takie grupy mają świetnych muzyków, którzy w balladach mogą naprawdę pokazać swók kunszt.
Ale Metallica okazała się mistrzem w ogóle.
Zadziwło mnie, że to co grali na koncercie brzmiało prawie tak samo jak w wersjach studyjnych. Pomyślałabym, że grają z półplaybacku, ale kilka razy zazgrzytała dysonansem któraś gitara, kilka akordów się różniło od tych z wersji studyjnej…Nie, grali na żywo, tak sądzę. A skoro tak, to znaczy, że ich płyty nie są poprawiane przy pomocy inżynierii dźwięku. A to znaczy – że są naprawdę dobrzy.
I byli.
Telebimy przekazywały zaledwie jakąś część tego co się działo na scenie, zazdrościłam tłumkowi w białych koszulkach. Ale i ta część wystarczyła, żeby zobaczyć, że panowie nie odklepują kolejnego nudnego koncertu, że granie sprawia im frajdę i że dają z siebie co mogą.
Kiedy zapadły ciemności, kiedy wybrzmiał ostatni akord ludzie powstawali z miejsc i klaskaniem, gwizdami, okrzykami dali do zrozumienia, że jest im mało. Za mało, choć jak się okazało koncert trwał już dwie godziny.
Wtedy na bis zagrali „Master of puppets” oraz, OCZYWIŚCIE!, „Nothing else matters”. Zrobiło mi się wilgotno w oku. Potem jeszcze dali czadu nim pożegnali się, powiedzieli, że lubią Szwecję i zaczęli w tłum sypać kostkami i pałeczkami.
Tłum się powoli rozchodził.
A mnie czekało jeszcze szybciutkie „after party” z Agnieszką z dalekiej północy.
Spotkanie było jak mgnienie. Właściwie wystarczyło czasu na uściski i obwąchanie się. Oraz zrobienie apetytu na więcej.
W domu byliśmy po 2 w nocy. A Psica wariatka ściągnęła mnie o 7. Bo siku. Bo kupa. Bo baw się ze mną. I otwórz oko. I chodź na trawę, nie gnij w piernatach…



Zawsze mi się wydawało, albo może lubiłam tak o sobie myśleć, że jestem osobą bardzo cierpliwą. Jednak ostatnio dzieje się i wystawia tę tezę na dużą próbę.
I sama nie wiem…Mam rację czy się czepiam?
Najpierw sąsiadka z Polski zwana Panią Prezes.
Pani Prezes jest służbistką, osobą wielbiącą papierki, uwielbiającą świadczyć pomoc innym sąsiadom. Problem w tym, że wraz ze zgodą na pomoc człowiek musi zaakceptować, iż ta pani będzie mu ustawiała całe życie. W myśl zasady daj palec a wezmę całą rękę.
W pomroczności jasnej, poprosiłam ową sąsiadkę o pomoc w odbieraniu matczynej emerytury z banku. Matka, choć po domu porusza się całkiem sprawnie, do banku jednak nie dotrze. A karty bankomatowej nie ma. Nie miałam nikogo innego, kogo mogłabym tym obowiązkiem obciążyć.
Poprosiłam Panią Prezes…
Ledwie dojechałam do domu po urlopie, zajęłam się chorym Kociem, zwariowanym psem oraz tysiącem innych spraw gdy zadzwoniła moja koleżanka Ala. Zadzwoń do Pani Prezes, bo ona mnie nęka. Machnęłam ręką, powiedziałam, że zadzwonię jak się ogarnę.
Kocio …wiadomo.
Wróciłam do domu po ostatnim z nim pożegnaniu. Miałam chęć schować się kąt…A tu telefon. Znowu Ala. Bo Pani Prezes ją nęka telefonami i zadzwoń do niej, zadzwoń, zadzwoń, bo ona coś nie wie z tym bankiem i koniecznie zadzwoń.
Ala naciskała, wreszcie odburknęłam coś, żeby mi dały wszystkie spokój, właśnie uśpiłam Kocia, i naprawdę dylematy Pani Prezes mam w du…gdzieś.
Ala się chyba obraziła.
Zadzwoniłam do baby…Na wstępie zostałam zrugana za to, że nakrzyczałam na Alę, że to niewdzięczność i w ogóle powinnam przeprosić, bo Ala…Wysłuchałam cierpliwie, puszczając mimo uszu. Wyjaśniałam wątpliwości dotyczące spłaty kredytów. Mój błąd, że od razu nie zgasiłam jej zapędów do przejęcia kontroli nad matczynymi, pożal się boże, finansami. Ale myślałam, że dobra- zajmie się tym i da spokój. Mało tego – podałam jej mój numer telefon. Naiwniaczka, sądziłam, że od długiego i częstego ględzenia powstrzyma ją koszt. Niestety! TP SA wprowadziło jakąś usługę dzięki której sąsiadka dzwonić do mnie może za darmo. I się zaczęło.
Telefony co drugi dzień, szczegółowe zdawanie relacji ze wszystkiego, pieczołowite wyliczanie grosików, które zostały po dojęciu sum takich to a takich. Każda rozmowa to co najmniej pół godziny ględzenia i powtarzania w kółko tego samego, przy jednoczesnym braku słuchania tego co mówię.
Zaparła się, że ona zajmie się maminymi długami. W sensie, że ustali ile i komu. Machnęłam ręką, sądziłam, że matka jej po prostu nie pozwoli w tym grzebać. Pozwoliła…
Dominika pojechała do babci i dzięki temu dostałam aktualny obraz sytuacji.
Pani Prezes przyłazi co chwila, ciągle ma coś do powiedzenia, do zapytania, do zdecydowania. Naciska matkę na leczenie, na wykup gotowych obiadów, na zmianę zamka, dorobienie kluczy i bóg wie co jeszcze.
Prócz niej przychodzi opiekunka z MOPSu dwa razy dziennie a do tego jeszcze Gośka-sąsiadka-koleżanka od kieliszka.
W efekcie w domu jest jak na dworcu. Baby ciągle łażą, gadają jedna przez drugą, a każda głośna i gadatliwa, każda namawia matkę na różne rzeczy, różne rzeczy jej mówiąc…
Kroplę przelało żądanie Pani Prezes by Dominika, która właśnie została właścicielką mieszkania matki na podstawie aktu darowizny, NOTARIALNIE dała komuś pełnomocnictwo do podpisywania UCHWAŁ WSPÓLNOTY MIESZKANIOWEJ.
Noż…Pani Prezes łaziła w tym celu kilka razy do matki i Dominiki, domagała się wręcz obecności przy notariuszu, wreszcie spasowała, ale zażądała dla siebie kopii aktu (!) bo jej to potrzebne do dokumentacji.
Zadzwoniłam żeby jej powiedzieć, żeby przestała się wygłupiać, że matka nie jest ubezwłasnowolniona i jest w stanie póki co podejmować własne decyzje. Miało być spokojnie, ale się nie dało. No nie dało. Nie słuchała mnie w ogóle, nadęła się gdy powiedziałam, żeby zostawiła sprawy matczynych długów w spokoju, bo prosiłam ją tylko o odbieranie emerytury i że trochę przesadza.
W efekcie wysyczała mi, że ona w takim razie odcina się od wszystkiego, radźcie sobie sami. Na co ja powiedziałam „no i dobrze” i rzuciłam słuchawką.
…Jeszcze mnie cholera trzęsie. Nie wiem. Jestem niewdzięczna? Czy naprawdę nie mogłam się pohamować? Być bardziej cierpliwa? …Miałam rację? Czasem, z niektórymi ludźmi naprawdę nie da się rozmawiać po ludzku. Delikatnych aluzji nie łapią, a gdy im się wyrąbie prawdę wprost to się obrażają: „mogłaś powiedzieć od razu”.
Dominika wraca jutro a jako bonus przywozi zrozumienie dlaczego ja za żadne skarby świata nie chciałabym zatrzymać tego mieszkania, dlaczego po każdym pobycie w Miasteczku wracam zmęczona, dlaczego przy każdym kontakcie z urzędami dostaję piany na pysku.
Okazało się, że np. Urząd Miasta chce aby Dominika NOTARIALNIE ustanowiła pełnomocnika, który w jej imieniu będzie odbierał korespondencję dotyczącą nieruchomości. Jaką? A na przykład informację o wysokości podatku od nieruchomości. Bo inaczej to każdy może sobie wziąć taki list..i…Co? Co do cholery może zrobić przestępca z informacją, że Pani XY posiada mieszkanie i płaci za nie 500zł podatku rocznie. Co zrobi przestępca z taką informacją? I czy na pewno nie dowie się tego samego w przyjacielskiej rozmowie z panią Zosią urzędniczką. Polska ma chyba jakąś paranoję, naprawdę.
A w efekcie chorego systemu najwięcej zarabiają notariusze jak widać.
Wiecie ile kosztuje akt darowizny mieszkania wartego około 100pln? 2000złotych. DWA TYSIĄCE! 5tysięcy koron! Tyle, ile przeciętny Polak zarabia w ciągu miesiąca.
Grrr…
Druga sprawa to mój aktualny szef..ale to temat na inny czas.

Tola jest motywem przewodnim moich zdjęć. W sumie można orzec, że robi „za psa bernardyna”. (Pamiętacie? Każdy, kto pojechał do Zakopanego musiał mieć obowiązkową fotkę z misiem lub bernardynem)

Tutaj Tola bezczelnie zajmująca miejsce, które dotąd należało do kogoś innego. Zabawne…i smutne.

A poniżej, ze specjalną dyspensą od Yankiego. Mój synek i Psica.

I bonusik: Yankie i Tola na okruchu skały. Bardzo lubię to zdjęcie, choć patrząc myślę znowu: a miało być tak pięknie.