Osobista Kraina Trolli

No bo lało. Lało i lało i lało. Nawet dla takiego deszczoluba jak ja było tego jakby trochę za dużo. W dodatku w pracy było zimno. Tak to jest ze starym budynkiem. Kaloryfery na 25 stopni a ja marznę w stopy i ręce.
Mąż któregoś dnia zażyczył sobie mojego towarzystwa przy zakupach. Nie było innego wyjścia- musiałam założyć gumowce, bo buty moje jedyne przemokły mi prawie w drodze do domu.
Gumaki kupiłam jakiś czas temu, coś około półtora roku temu, jak sądzę. Ustawiłam je pieczołowicie w garderobie…A potem nie było okazji ich założyć. Najpierw było za zimno, bo przyszła zima. Potem była wiosna, ale dość sucha, potem uszkodziłam nóżkę, potem było lato, w końcu jesień i zima, ale wtedy już zapomniałam, że mam. Teraz mi się przypomniało. Założyłam owe gumowce, wyszłam z domu i po kilku krokach wiedziałam czemu o nich zapomniałam!
Gumowce kupiłam za namową męża w sklepie z odzieżą roboczą między innymi. Guma jest twarda i sztywna a jeden gumowiec może spokojnie robić za narzędzie obrony, choć może lepiej nie, bo mogą oskarżyć o przekroczenie granic obrony koniecznej. Ale jako narzędzie fitnes, może być. Na przykład zamiast rzutu młotem rzut gumakiem. Nowa dyscyplina olimpijska.
Przeszłam kilka kroków od domu do samochodu. Potem kilka kroków od samochodu do sklepu, potem do drugiego…O matko kochana! Jakbym w dybach chodziła. Nóżka sfatygowana prawie rok temu od razu wyraziła swoje zdecydowane poglądy na owe buty.
W drugim sklepie tuż obok był obuwniczy. Tylko miałam zerknąć…
Wyszłam z parą gumaków Crocks. Tylko 50kr droższe od zwykłych! Idealnie dopasowane do stopy, miękkie, lekkie. Niestety…RÓŻOWE! Jedyny kolor jaki był. Naprawdę to samo tak wychodzi! ładnie się komponują z kurtkę w różowe kwiatki, której używam jak jeżdżę Komarkiem.
No.
Zmieniłam buty w samochodzie a potem radośnie wchodziłam w każdą kałużę. I tyle było mojej radości.
Nazajutrz, wbrew prognozom, deszcz się oddalił w nieznanym kierunku. Prognozuję dość suchy najbliższy okres. Oraz spodziewam się dość suchego lata.
M. sobie w grudniu kupił narty i proszę jaka zima była.
W ogóle mam wrażenie, że los mi zawsze robi na przekór.
Może teraz też?
Wysłałam podanie o pracę ale w duszy mam dylemat szczęścia i obowiązku. Bo już mam plany na pierwsze dni bezrobocia. A praca byłaby dojazdowa, więc raczej mało czasu po południu zostawałoby mi na rozrywki. I od zaraz. No ale praca…
I tak z jednej strony myślę, e, lepiej nie, z drugie, oj tak, lepiej tak.

Wróciłam z pracy zmarznięta. Bo słońce – słońcem, a wiatr północny swoje robi. W dodatku w nocy wybudza mnie ze snu paskudny, suchy kaszel, który jedyne co uspokaja to cukierki vick. Błe. Rano się budzę i mam smak cukru w ustach. Fuj! W dodatku niewyspana, bo budzi mnie kilka razy. Ki grzyb? Może alergia na litozin? Słyszał kto o tym? łykam od przyjazdu z Polski. Łokieć mnie nie boli! Wcale nie boli. Prawy nadgarstek ze wszystkim stawami palców -trochę, ale dużo mniej niż przedtem.
O. I właśnie mi się przypomniało, że muszę złożyć wniosek o odszkodowanie za tę nózkę co ją sobie uszkodziłam prawie rok temu.
Boli, lekko puchnie od czasu do czasu, nie toleruje chodzenia boso, ani w ciężkich butach, więc wkładkę od ortopedy mogę se wsadzić wszędzie, ale nie w buty. Sandałków też nie lubi. Ani szybkiego marszu.
To idę…

Padam na twarz, ale nie mogę teraz pójść spać, bo potem znowu nockę zarwę a rano będzie koszmar ze wstawaniem.  Jeszcze tylko jutro bowiem i wreszcie tydzień urlopu. Jadę do Polski i zamierzam się tarzać na łonie matczynym, przyjaciół oraz znajomych królika.
Ostatnie dni u Piłkarzy to szaleństwo. Sezon się zaczął, wszyscy trenują, nowi gracze przychodzą, inni odchodzą, jeszcze inni odeszli dawno ale nie poinformowali wtedy tylko robią to teraz, gdy dostali faktury, inni się namyślili żeby zmienić formy płatności a ja po całych dniach rejestruję, wyrejestrowuję, wystawiam faktury, anuluję faktury, koryguję faktury. Prócz tego odpowiadam na tysiące maili i telefonów pod tytułem „a kiedy zaczynają się treningi dla grupy takiej a takiej?” Zajrzyj na stronę, mówię, jest zakładka dla każdej drużyny, a tam schemat. No tak, patrzą, ale napisane, że tak i siak i czy to się zgadza. I tak w koło macieju.
Prócz tego rozgrywki ligowe, więc trzeba było gonić z listą sponosorów, żeby wiedzieć czyje loga maja się znaleźć na programie. Oczywiście Christer nie zaskoczył nikogo i tydzień po terminie nadal nie podał swojej działki listy. Za to przedostatniego dnia przed pierwszym meczem (za)dzwonił do mnie ( z komórki, stojąc na zewnątrz, z wiatrem huczącym w mikrofonie) „Znajdź mi telefon do Iksa. Zaznacz, że Ygrek bierze udział, ale Zet to już nie. A znajdź mi telefon do KowalskiEntreprenad. A przy okazji zadzwoń do JureksBoatar i przypomnij, że logo mieli wysłać. Acha a do Hotelu Miejskiego wyślij zdjęcie starego programu, bo chcą wiedzieć jak to wygląda”.
I tak co kilka minut. Zaczynam coś robić, odkładam, bo telefon, załatwiam, k..a mać, za dupka sprawy, bo on aktywista, wszędzie jest aktywny i w footbolu i w bandy i w kościele pewnie też i jeszcze w stu innych organizacjach. No żesz…Przekleństwo z takim aktywistą…
Wreszcie, pół godziny przed końcem pracy powiedziałam, że sorry, ale dziś już mu nie pomogę więcej, bo muszę skończyć to co robię inaczej pół dnia roboty pójdzie w powietrze.
– No ale ja myślałem, że możesz mi pomóc – kwas w jego głosie
Szlag, szlag, szlag! Nie znam słowa „wyręczać”, bo bym mu powiedziała, że ja go wyręczam, a nie pomagam.
Na drugi dzień Pelle z lekko kwaśną miną, z lekkim oporem mówi, że tak, owszem, rozmawiał z Christerem i tam na biurku mam listę…
Pół dnia szukam listy, Annette bombarduje mnie mailami, że gdzie, że on przysięgał, że dawał Pellemu, że musi być. Idę do Pellego…SUPRISE! Owa lista to kropki na starym programie przy tych sponsorach, którzy chcą uczestniczyć w zabawie i w tym roku. Nowe kropki mieszają się ze starymi, z wczoraj. Na szczęście mailowałam to do Annette więc po spunktowaniu wyławiam nowości. Grrr. Kolejne pół dnia poszło się paść przez niezorganizowanego cymbała…
Jeszcze ustal skład obu drużyn, z tym, że oni skład zazwyczaj ustalają w ostatni wieczór przed meczem, więc mogę je mieć najwcześniej albo późnym wieczorem w przeddzień, albo wczesnym rankiem w dzień meczu.A drukarnia drukująca program musi mieć dane najpóźniej rano, w dzień meczu, żeby na popołudnie przygotować wydruki. Ja zaczynam pracę o 12. Pat.
Nie zrobię tego z domu, to trzeba na szablon nanieść, a mój komputer go nie wczytuje. 
Prosto z Kupa lecę do Piłkarzy…Siurprajz! Goście swój skład przysłali, ale nasi wciąż nie.
Dzwonię, David słysząc
– Hej, tu Katarina- kaja się , że już, już, jeszcze mała chwilka.
Wreszcie wszystko mam, wysyłam. Zawiadamiam Annette, że trzeba będzie odebrać, bo ona pracuje w tym samym budynku co drukarnia.
Do końca dnia gaszę kolejne pożary, a sterta spraw do załatwienia rośnie. Dzwonię, piszę maile, rozmawiam na żywo. Wszystko to po szwedzku i już w nosie mam jak brzmię, dziwnie, nieczysto, twardo po polsku, składnię olewam, mylę zaimek „wasz” z „ich”, ale KURDE!!! załatwiam wszystko co trzeba i we wlaściwym czasie.
Do domu wychodzę po 4 godzinach, nie ma głupich, za nadgodziny nikt mi nie zapłaci, mam to w umowie. W domu panikuję, bo przypominam sobie, że kurde drukarnia mi nie potwierdziła, ze dostali zamówienie.
Potem święta pełne Zuzi. Potem powrót do pracy, koniecznie chcę przed urlopem rozładować ową kupkę, ale znowu mecz u nas, znowu przygrywka pod tytułem PROGRAM …

Jest wietrznie, słonecznie, złociście-zielono-niebiesko, choć chłodno. Marznę w pracy w rękę, te od myszy i stopy.
Dziś miałam chwilę paniki. Nie zdążę, cholera, nie ogarnę, zapomnę. Ale ja to lubię! I będzie mi tego brak!
Może dlatego noc w noc śni mi się wojna albo pożar.

…A jeszcze zdjęcia z wyprawy z fotoklubem czekają na wrzucenie na bloga….
Aaaaale na razie idę popodglądać pasące się łosie.

Z wiosna wzmaga sie aktywnosc wszystkiego, wiec zagoniona jestem jak kon na westernie, nie mam czasu npisac ani o tym czym roznia sie koobiety roznych nacji, ani o moich dywagacjach na temat ewolucji jezyka a gender, ani o glupocie europejskich decydentow.
Melduje, ze swieta byly i minely. Nikt nie zostal poszkodowany. za dwa i pol dnia wyjezdzam do Polski na krotki urlopik, ktory tez bedzie galepem.
A potem jeszcze tylko ogarne najgorsze zaleglosci i moze znow bedzie spokojnie to moze wtedy napisze.
Wybaczcie zatem, ze nawet na mile komcie nie odpowiem.

 

Do zobaczenia

moge chwile zbalamucic.
Sezon treningowy nabiera rozpedu. Co za tym idzie-dzieje sie i jest co robic.
To lubie -rzeklem-To lubie.
Pelle i Johny (Joni -wymawiaja Szwedzi, przez J)zwijaja sie jak w ukropie -maluja linie, nawoza, podlewaja jak sucho, stawiaja bramki i nie wiem co jeszcze, ale maja co robic. Nigdy nie pomyslalam, ze zielona murawa wymaga AZ TYLU! zabiegow. Trawa jak trawa, sama rosnie, bramki stoja..i tyle.

Co dziwne, po pierwszym okresie zalu i goryczy, znow czuje zwiazek z tym miesjcem co przeklada sie na chec do pracy! W kazdym innym miejscu gdzie zmierzalam do konca nie mialam zapalu do pracy. Tu mam. Zmiany osobowosciowe czy…

Zwyczajowo, o 12 Pelle i Johny jedza lunch. Ja wtedy zaczynam prace, ale wiadomo, ze kazdy urzednik najpierw pije kawe, wiec i ja sie nie wylamuje: biore kawe i przysiadam sie do chlopakow. Pogadujemy. Co trzeba zrobic, co zrobilismy. Troche zartujemy. Ot takie pogaduszki sluzbowo kolezenskie. Jak zwykle ja sie z czyms wyrywam, cos opowiadam, jakas smieszna anegdotke z cyklu „ach, ci dziwni Polacy” czyli wspomnienia z pracy ksiegowej w Polsce. Zaplatuje sie w brak slow lub pietrowe zdanie, Johny podpowiada, dyskretnie i cierpliwie, Pelle zartuje, pokpiwa ale bez zlosliwosci. 
Czasem mam poczucie, ze „malo casu, krucabomba, malo casu” i wtedy od razu siadam do biurka. Czasem sa „obcy” i wtedy sie chowam bo z obcymi to ja jeszcze slabo lubie gadac. Szczegolnie nie wiem jak sie zachowac jak wypytuja a czemu a skad, a czy lubie, a ile tu mieszkam i ze tak cudnie gadam…Odpowiadam, ale ma wyrzuty sumienia, ze ktos inny czeka az my sobie te pogawedke skonczymy.
Wczoraj juz z daleka zobaczylam na biurku stertke faktur, nieomylny znak obecnosci Annette w czasie weekendu. Wiec zasiadlam od razu do biurka …
Chlopaki przyszli jesc.
– Katarina chodz na kawe! – zawolal Pelle.
I wiecie co? Tak mi sie fajnie, milo zrobilo. 
A dzis. Dzis Pelle przeszedl siebie samego szwedzkiego. Dzis uzyczyl mi swego LOGINU zebym mogla sprawdzic czy u niego dziala jedna funkcja ktora u mnie nie dziala.
Moi drodzy. To w Polsce nikt nie chowa sie specjalnie z loginami i haslami. W Szwecji, gdy kolega loguje sie do czegokolwiek oddalmy sie albo przynajmniej odwracamy glowe! I nie ma znaczenia czy to prywatna poczta czy konto bankowe. Loginami nie dzielimy sie! A jednak…

No i jak ma mi nie byc zal, co?

A wczoraj wieczorem poszlam na taki dziwny trening 24fitclub -sponsorowany przez Herbalife. Trening gratis, koktail po treningu 30kr. Godzinka lekkiej gimnastyki z milymi pogawedkami. 
Swieze powietrze w bonusie bo przeciez wiosna wiec cwiczymy na podworku. To nic ze o godzinie 19 temperatura wynosi +7 stopni ( w porywach). Ruch rozgrzewa, zimno motywuje, zeby sie bardzije starac. 
Fajnie bylo. bede chodzic poki lenistwo nie wygra.
I znowu refleksje: jak wiele dal mi ten rok u pilkarzy. Johny poprawia, podpowiada poprawne zwroty od dawna. Moj jezyk robi sie coraz pewniejszy. Nawiazuje kontakty spoleczne! Wreszcie, po 5 latach! Moze w koncu wroce do starych zwyczajow – spotkania z kolezankami, wspolne wyjscia do kina czy na kawe. Moze wreszcie spotkam swoja bratnie, choc szwedzka dusze? 
Na razie tak naprawde to ta bratnia dusza jest Johny. On ma wyklsztalcenie tylko podstawowe (w latach 70-tych rynek pracy w Szwecji wchlanial kazda sile robocza bo stan bezrobocia byl na minusie!) ale podziwiam jak wiele wie o najblizej otaczajacym go swiecie. Zna nazwy chyba wszystkich drzew, ptakow, kwiatow! Zna tez dobre zespoly muzyczne, szczegolnie amerykanskie, szczegolnie rockowe z lat 60-, 70-, 80-tych. Mamy o czym rozmawiac.   

Zlosc mi odeszla. Lepiej jakos. 
Licze dni do wyjazdu do Polski. 
Jeszcze 17.
Bede w Olsztynie i w okolicach jakby co…Ze zacytuje mojego starego kolege Krzysia:” mam pol litra oczekuje propozycji…”