Kategoria: Codziennik

W listopadzie, tuż po pożarze chyba mąż przyszedł z pracy z hiobową wieścią : będą zwalniać. Ja się trzęsłam, on się śmiał, twierdził, że jego nie zwolnią, ale jakby nawet to mu tylko na zdrowie wyjdzie, inną robotę znajdzie raz dwa.
Nie zwolnili. Zwolnili wielu innych, stopniowo, na raty, stan załogi zmalał o połowę. Załoga szeptała, kręciła głowami, ale specjalnej paniki nie było. Panika powstała w grudniu, gdy okazało się, że…NIE BĘDZIE JULBORD! Nie będzie Julbord??? Jak to – nie będzie?
Pamiętacie film "Czy leci z nami pilot?"? Pamiętacie te scenę jak stewardessa mówi, że mają kłopoty, bo coś tam, coś tam…a pasażerowie zachowują nawet nie tyle spokój co wręcz obojętność ? I na koniec padają słowa "A po za tym zabrakło nam kawy" – i wtedy wybucha panika.
No to mniej więcej tak wyglądało z tymi zwolnieniami i Julbord. Na fali paniki czy obrazy zwolniło się jeszcze kilka osób. W ten sposób w listopadzie i grudniu w pracy u męża hala świeciła pustkami a tu terminy! No w ten sposób praca nadgodzinowa stała się nie przywilejem a koniecznością. (Przywilejem, bo dużo lepiej płatne i okazja do większego zarobku). I tak dwa ostatnie miesiące mąż w domu prawie nie mieszkał, a jak mieszkał to remontował.
I w ten sposób otrzymaliśmy ponad normatywne środki płatnicze, które na fali powszechnej w Szwecji Annan Dags Rea (wyprzedaż drugiego dnia świąt) zamieniliśmy na przedmioty konsumpcyjne.
Trochę roztrwoniliśmy w naszym mieście, resztę zostawiliśmy w Imperium Ivara Kamprada.
I z czystym sumieniem mogę się przyznać, że jak wszelkiej maści marki wiszą mi i powiewają, jak nie ruszają mnie sklepy pełne dóbr wszelakich tak niestety w tym jednym, jedynym tracę zdrowy rozsądek, dostaję obłędu i staję się rozpustną zakupoholiczką.
Mikołaj dostał od nas w tym roku wolne, postanowiliśmy, że w ramach prezentu sprawimy sobie stolik pod telewizor. I tak uczyniliśmy.
Prócz tego bogatsza jestem o dwie lampki -stołową i podłogową, patelnię, durszlak, krótki reling z haczykami, koc, dwie poduszki (dla męża)…i nie wiem co jeszcze. Znaczy szwedzkiej tradycji stało się także zadość.
A teraz w portfelu pustki. I do następnej orgii cały miesiąc.

W kwietniu odeszła P_Sunia. Zarzekałam się wtedy "nigdy więcej, nigdy, przenigdy" …

W długie, ciemne poranki wzdycham z ulgą, że nie muszę się zrywać i pędzić na dwór.
W mroźnie niedzielne popołudnia nie muszę odkładać tego co robię, przerywać leniwej drzemki by choć raz w tygodniu wyjechać tam, gdzie pies może wyhasać się bez smyczy.

Przyjaciółka mnie wczoraj zapytała:
– A jakbyś miała wybrać między Niedźwiedzkim a Andrusem z Czubaszek …?
No co za pytanie…To jakby mnie pytać czy chcę być ładna czy mądra.
– Chcę obie – wrodzona chciwość zwyciężyła nad przyzwoitością.

Mam szafki. I nowe drzwiczki. Piękne są.
A dziś rano przyszedł elektryk i popsuł cały efekt – zamontował mi na suficie dwie lampy jarzeniowe. Brrrr. Nie cierpię jarzeniówek. Tak wiem – są energooszczędne. Ale wszystko w ich świetle wygląda potwornie. Jedzenie też.
Postawię sobie lampkę na oknie, mam światła w wentylatorze i pod szafkami – też jarzeniowe, ale jakoś inny efekt dają.

Kuchnia czeka na ostatnie skrawki tapet. Zasłonki świąteczne już wiszą.
Idą święta. Idą coraz szybciej.
W piątek jedziemy po choinkę – niedaleko, koło nas jest Polak, który ma plantację. Zadzwoniłam, już nie wycina, ale proszę bardzo – możemy sobie wybrać "na polu" i on wytnie. No bo Szwecja, Szwecją, kryzys kryzysem, ekologia ekologią, ale drzewko bożonarodzeniowe musi być świeże.

I tylko smutno, i strasznie pusto, bo Zozol z tatą w Polsce u drugiej babci.

I wiele niepokoju. Ale z siostrą lepiej. 

O godzinie siódmej rano, kilka dni temu spotykałam w "rowerowni" znanego mi z widzenia sąsiada w średnim wieku, który wyglądem przypomina początkującego bezdomnego i  pomyślało mi się samo, że jakby mnie tak zaciukał i zamknął w pralni to ciekawe po jakim czasie by mnie ktoś znalazł.

Innego dnia, wychodziwszy z pralni, wyszłam wprost na otwartą na przeciw piwnicę, a zobaczywszy w niej starszego pana pomyślało mi się jak wyżej.

zmierzamy do końca remontu.

Hurra! Mam już nowe tapety i w kuchni i w przedpokoju.
Kuchnia oczywiście nie cała, bo czekamy na szafki, które odgradzają kuchnię od jadalni. Ich "plecy" też muszą być pokryte tapetą.
W sobotę robiliśmy kuchnię, ale ponieważ mąż pracował, to zaczęliśmy późno i dość późno skończyliśmy. Wczoraj przedpokój. Też nie od samego rana, bo nim wstaliśmy to była 10. A to jeszcze na wysypisko ze śmieciami z balkonu na którym dotąd było składowisko pustych wiaderek po farbach, nadpalonych drzwiczek i stłuczonej szyby. Wczoraj nareszcie pozbyliśmy się tego.
Tapetować zaczęliśmy mniej więcej w południe.
Mój mąż mógłby spokojnie pracować jako poganiacz niewolników. Pracowaliśmy bez przerwy do 21. Nie dał mi zjeść obiadu, (zupka ugotowana w międzyczasie) sam też nie zjadł.
Gdy kończyliśmy, byłam tak zmęczona, że nie kojarzyłam i nie przyswajałam sobie nawet kilkakrotnie powtarzanych informacji.
Machnęłam ręką na sprzątanie, zebrałam tylko najgrubsze śmieci i poszłam spać. Nawet nie ciesząc się nowym wyglądem.

zapowiedział się na 20 grudnia na montaż szafek oraz nowych drzwiczek.
Ustaliliśmy zatem, że położymy jednak tę tapetę wcześniej.
Ale tymczasem walczymy dzielnie ze skrobaniem przedpokoju. Optymistycznie założyliśmy, że wystarczy zdarcie jedynie dwóch warstw. Na pozostałe dwie (by jednak było ich 4 a nie 5) położyliśmy grunt, potem szpachlę. I spuchło w kilku miejscach. Mąż chciał zdjąć tylko to, co spuchło, skrobnął. I poszło wszystko. Na szczęście był to tylko jeden kawałek ściany zrobiony tak naprawdę na próbę. Na drugie szczęście – bez problemu razem ze szpachlą odeszły pozostałe tapety. Zasugerowałam taki sposób wyczyszczenie pozostałych…
Ręce mam spuchnięte od wysiłku, dodatkowo wciąż jakieś krosty mi wyskakują na zewnętrznej krawędzi palców wskazujących i na opuszkach. Próbowałam skrobać w rękawiczkach, ale jakoś nie idzie. Dziś spróbuję raz jeszcze. Bolą mnie wszystkie mięśnie : barki i ramiona od dociskania szpachelki, nogi od wchodzenia i schodzenia z drabinki, krzyż od długiego stania w niewygodnej pozycji.
…Ale za to skończyłam szwedzki – syn mówił, że tak mam się pocieszać.
Bardziej pociesza mnie fakt, że już bliżej niż dalej. Dokończę skrobanie (może już dziś dokopiemy się do dna). Potem tylko będę musiała przeżyć nieziemski smród gruntu do sufitu a potem to już malowanie elementów stolarki na biało, a potem nowe, świeże tapety.
No i czekanie na "golviarzy" czyli speców od kładzenia podłogi (golv – podłoga).
Na święta się chyba nie wyrobimy ze wszystkim, ale kto wie ?
Trzymanie kciuków oraz dyskretny doping – wskazane.

Pomyślałam, że w oczekiwaniu na stolarza mogę już zacząć wybierać tapety. Najpierw na stronie sklepu się napalałam, na różne takie. Na przykład – delikatna zieleń, a na jednej ze ścian brzozowe gałązki w takim samym odcieniu. Kuchnia słoneczna, jasna, ta zieleń, i brzozy, aż się prosiły, ale. Rozsądek podpowiadał, żeby się nie zżywać z pomysłami, bo wątpliwym jest by w czynszowym mieszkaniu zechciano położyć tapetę po 500 kr za rolkę. 500 kr czyli jakieś 250 plnów.  Biorąc nawet różnice w zarobkach pod uwagę to jednak nieco drogo.
No, ale może jednak uda mi się coś wybrać nawet z tego co mi dadzą do wyboru ?
Wzięłam wczoraj katalogi i dopadłam ich w domu jak pies gończy, prawie ze ślinotokiem. Dopadłam, przeleciałam…i zdechłam. No bo ja się spodziewałam, że wybór nie będzie łatwy. Ale spodziewałam się…że tak powiem…bardziej optymistycznie. To znaczy ja sądziłam, że wybrać będę musiała między śliczną a piękną. A tu zawód. Bo muszę wybrać między szarą a szaroburą.
Co ja zrobię, że jak to dziecku komunizmu, szare, beżowe, poszarzone odcienie wszelkich kolorów, zawsze będą mi się kojarzyć z papierem pakowym w jaki zawijano rybę i mięso i nic pięknego i eleganckiego w tym nie widzę. No nie widzę. Ja lubię kolor. Zieleń ma być wyraźna, błękit ma być wyraźny, czerwień ma być ostra. A tu wszystko jest jakby ze spłukanego pędzla. Nawet biel.
Dziecko wezwane do pomocy, obejrzało kilka stron, pokręciło głową z dezaprobatą, odmówiło dalszej pomocy twierdząc, że te barwy działają na niego depresyjnie.
Mąż zasiadł na katalogami z miną "nie znasz się" i "ja ci pokażę ładne" …i w końcu "ja też się chyba nie znam".
W założeniu kuchnia miała być niebieska. Bo to dobry kolor dla kuchni, bo podobno muchy nie lubią dużych połaci błękitu. Tylko, że błękit w tych katalogach bardziej przypominał niebo deszczowe niż słoneczne. A tu zieleń migotała w zakamarkach duszy. Rozgoniłam męża pomysł na niebieskie, a raczej szaro-bure pasy. Za to pozwoliłam samodzielnie decydować o przedpokoju.
Wybraliśmy jedyne co nam się wydawało najmniej brzydkie.
Kuchnia będzie w rozwodnionej zieleni. Z jedną ścianą w kwiatowy motyw w tym samym odcieniu zieleni. Mąż naturalnie już by naćkał mi tych kwiatków po jednym pasku wszędzie, ale to mu wybiję z głowy w trakcie.
Przedpokój będzie w czarno białe motywy drzew.
Ja się skłaniałam ku czarnym szkicom domów, też było fajne.
I jeszcze czerwień mi się podobała, ale wtedy nikt by skrzyni nie widział.
A dziś rano przejrzałam katalogi raz jeszcze, żeby się upewnić co do wyboru w dziennym świetle. O ile to co mam za oknem dzisiaj można nazwać światłem dziennym a nie zmierzchem. Ale wynalazłam jeszcze jedną fajną kombinację, ale nie do kuchni. Bo kuchnia wciąż mi zielenieje.
I fajne do dużego pokoju znalazłam – szaro-srebrny mazaj na białym tle. I jako kontrast – jedna ściana ostro czerwona. Nawet nie cała, tylko na środku. I zasłonki- panele z szaro-czerwonymi motywami na białym tle.
I było jeszcze kilka innych wzorków, które bym zastosowała.
No, ale po za tym, to naprawdę już nie było w czym wybierać. 

Kuchnia pobielała. Znów jest pięknym, słonecznym pomieszczeniem. Tym bardziej, że pogoda dziś dopisała.
Na rynku stoi już ogromna jodła – pachnąca i oszroniona nocnym przymrozkiem. Zuzia oglądała ją dziś z zainteresowaniem. Ale i tak najciekawsza na rynku jest pusta fontanna. I pomnik Magnusa de La Gardie.Maleńtas zadziera zawsze głowę wysoko i patrzy z zaciekawieniem na tego dziwnego faceta na tle nieba.
Dziś Maleńtas przeprowadza się do swojego mieszkania. Z mamą i tatą.
A ja się czułam w nocy jak Maleńczuk w "Ostatniej nocce".
I chciałabym i boję się.
Jak to będzie zasypiać i budzić się bez jej głosu ?
Jak to będzie nie widzieć jej ciągle, nie widzieć każdej miny, uśmiechu, nowych umiejętności ?

Może być trudno…

Jakby mnie ktoś chciał zapytać co słychać to mogę przytoczyć stary dowcip o Amerykanach.

– Co słychać? Jak się masz ?
– Teściowa ma raka, syn siedzi w więzieniu a żona się puszcza. Ale po za tym świetnie!