Osobista Kraina Trolli

Żeby nie było, że tylko na tę Szwecję narzekam.
Muszę przyznać, że są rzeczy, które tu lubię. Najbardziej lubię to, że nie ma ochrony danych osobowych co zdecydowanie ułatwia załatwianie wielu spraw. Na przykład – kupno samochodu.
POSynek postanowił kupić auto od znajomego. Trzeba wiedzieć, że w Szwecji samochód kupuje się z numerem rejestracyjnym.
Na stronie Transport Styrelse Synek wpisał numer rejestracyjny auta i mógł obejrzeć wszystkie dane tegoż. Zdaje się, że nie tylko techniczne ale też cywilno prawne – jak na przykład termin i wysokość podatku drogowego.
Kupno polega na podpisaniu umowy oraz ubezpieczeniu.
No właśnie ubezpieczenie. Trzeba było to załatwić następnego dnia po zakupie, bo ubezpieczenie jest związane tak z samochodem jak i właścicielem, więc wygasa następnego dnia po sprzedaży.
Znów była to urzędowa sprawa, w której musiałam wziąć udział chcąc czy nie. Szłam spięta, bo nie wiedziałam czego się spodziewać, a raczej wiedząc, że znów spotkam się z językiem kompletnie dla mnie obcym, bo prawniczo-urzędowym, szeregiem pytań, które nawet po polsku zapewne sprawiłyby mi kłopot.
A tymczasem padły cztery pytania.
Numer rejestracyjny samochodu, personnummer właściciela. Ubezpieczenie całe czy połowa (całe to pakiet AC+OC, połowa prócz OC zawiera jakieś warianty AC, ale dokładniej wie Marcepanek). Następne było najtrudniejsze. Ile kilometrów w roku chcemy przejechać. Yyyyyy…
– Zazwyczaj wpisujemy 15 tysięcy, to ja tyle wpiszę. Jakby było za mało to zmienimy – podpowiedziała pani.
Jak chcemy płacić ? Jednorazowo, co kwartał czy co miesiąc ? Dodatkowo możemy upoważnić ubezpieczyciela, który sobie sam pobierze z konta stosowną kwotę w stosownym okresie.
I już.
– Już ? Nic nie trzeba podpisywać ? – zdziwiłam się mniej więcej w pięć minut po wejściu. Nic nie trzeba podpisywać, nie drukuje się żadnego papieru, nie stawia żadnych pieczątek. Ochrona zaczyna się od chwili podpisania choć płatność ubezpieczyciel pobierze w odpowiednim czasie.
– E, tak to ja mogę ubezpieczać samochód codziennie – stwierdziłam na koniec.

Jak przyszłam pierwszego dnia do szkoły, ponad dwa lata temu, w grupie wyższej, tej, do której skierowano mnie początkowo, zastałam „stoliczek pod oknem”. Dziewczyny z Bałkanów i Bliskiego Wschodu.
Ci co czytają od dawna, wiedzą, że uznałam iż wyższy poziom to pomyłka więc wróciłam do grupy początkowej. Po dwóch miesiącach znów awansowano mnie do wyższej grupy, wraz ze mną jeszcze parę osób i wtedy znów spotkałam „stoliczek pod oknem”.
Po następnych dwóch miesiącach awansowałam do najwyższej grupy. Wraz ze mną jeszcze parę osób, w tym kilka ze „stoliczka pod oknem”.
W najwyższej grupie spędziłam niemal pół roku, napisałam trzy razy egzamin, za trzecim razem, po równo roku nauki uzyskałam wreszcie żądaną ilość punktów po czym opuściłam wysokie progi SFI.
”Stoliczek pod oknem” został. I trwał wraz ze swoimi nawykami. Z nieodrabianiem zadań, spisywaniem od siebie na testach, z przedłużającymi się nieobecnościami tłumaczonymi potem przeziębieniem. Z pogawędkami we własnym języku na lekcjach i spóźnionymi powrotami po przerwie. Oraz z notorycznym narzekaniem na nauczycielkę, że mówi niezrozumiale, że nie umie nauczyć, że wredna bo znów oblała na teście no, a w ogóle to jest głupia…
Zaglądałam czasem do szkoły i widziałam jak stan „stoliczka pod oknem” się nie zmienia i zastanawiałam się czy nauczycielkę nie nuży ten sam od niemal trzech lat widok. Rozmyślałam przy tym, jak to księgowa, nad kosztami. Myślałam sobie : w Szwecji jest 290 komun a to zapewne oznacza, że mniej więcej tyle samo jest tych „stoliczków pod oknem”. Przy stoliczku od 4 do 8 osób (no bo chodzą rotacyjnie i rzadko się zdarza, że wszyscy na raz). Ile to musi kosztować? I, że to kasa wywalona w błoto, bo jak ktoś nie chce się uczyć, to każdy nauczyciel będzie dlań zły.
I oto…tadam!…Miśka przyniosła ze szkoły rewolucyjną wiadomość. Rząd znalazł rozwiązanie problemu. Widać był palący skoro zdecydowano coś z tym zrobić.
Ten, który w odpowiednim czasie zaliczy kurs może dostać całkiem sporą premię. Jeśli to będzie kurs najwyższy to ma to być 12 tysięcy koron. (12 tysięcy koron to prawie jak jednomiesięczna wypłata). Wolne od podatku. Ale nie dla wszystkich. Wyłącznie dla  uchodźców i potrzebujących ochrony.
Może nagroda w końcu zmobilizuje rozmaite „stoliczki pod oknem” do nauki języka kraju, który sobie wybrały za miejsce do życia. Bo za tak za darmochę się starać ? Po co ?