Osobista Kraina Trolli

wychodziła przedwczoraj moja córka ze szkoły.
Czekałyśmy na nią – Zozol i ja.
Zozol miał na sobie koszulkę "I love mum" i przytulał do siebie bukiet róż, bo to Dzień Matki był, i moja córka świętowała go po raz pierwszy, więc chciałam, żeby było …pamiętnie.
Ja czekałam z kartką z gratulacjami, bo tego dnia Misia zdała egzamin i zakończyła naukę "Szwedzkiego dla imigrantów" (SFI).

I jak to zwykle bywa w takich chwilach – jedni cieszyli się wraz z nią, zwłaszcza ci, którzy też skończyli. Inni popatrywali z niechęcią, rzucali zdawkowe "gratis" czyli szwedzkie gratulacje, a na twarzach mieli wypisane "no i co się tak cieszysz?" "trafiło się ślepej kurze ziarno" po których rozpoznawałam rezydentów "odwiecznego stoliczka pod oknem".

Tak czy siak – od jesieni idą zmiany.
Jeszcze walczymy o przedszkole dla Zozola. Niby duże miasto, niby przedszkoli dużo…a jedyna placówka w której jest miejsce to szkoła, której absolutnie nie chcemy.
To ta, gdzie na całą grupę przypadało zaledwie dwoje szwedzkich dzieci a na szafkach napisy były po szwedzku i arabsku.
Tymczasem koleżanki córka, nosząca szwedzkie nazwisko bez problemu dostała się do wybranego przedszkola.
Przypadek ?

Nie wiem jak długo mi się uda popisać.
Zozol jest niestety jest nieodrodnym dzieckiem cywilizacji oraz wnuczką swojej babci. Kocha komputer, szczególnie mój. Bo jak się człowiek mocno uprze to różne rzeczy się wyświetlą na ekranie a i dźwieki można wygenerować nie tylko z własnego gardła. Albo tę klapkę można babci zamknąć i wtedy babcia zajmie się wnuczką- pośpiewa, ponosi, pobawi się w akuku albo w złapięcię.

10 dni jej tylko nie było. Wyjeżdżał dzidziuś, wróciło dziecko.
Rozkoszna jest…

Córeczka Gulsum jest malutka, nie odważyłam się wziąć jej na ręce. Dali jej tureckie imię oznaczające tę, która jest najpiękniejsza i najmądrzejsza – Bihter. Ponieważ było mi trudno zapamiętać, może dlatego, że imię wydaje mi się twarde i mało "przytulne" dla dziewczynki, skróciłam do Bi a po namyśle dodałam lilla i teraz jest Lilla Bi. Pszczółka ( bi to po szwedzku pszczoła) nawet po polsku brzmi nieźle, prawda ?
Namawiałam Gulsum, żeby dała małej jeszcze jedno, bardziej międzynarodowe imię. Szczególnie zachwalając Zofię czyli Sofię. (mała urodziła się 15 maja a stolicą Bułgarii jest Sofia).

Otwieram oczy i od razu widzę niebo. Czasem błękitne jak oczy Zozola a czasem szare. Widzę flagę na szkolnym maszcie i wiem czy znów wieje mocno czy tylko trochę.
Dziś niebo jest w różnych odcieniach szarości aż do białego. Czasem przedziera się odrobina słońca. Flaga na maszcie tańczy na różne strony.
Zatem wieje. I pewnie znów będzie "deszczyć". Szwedzi na deszcz mówią "regn", a kiedy chcą powiedzieć że pada mówią "regnar" czyli deszczy. Rower jest "cykiel" a jazda na rowerze to "cykla"  no to po polsku będzie rowerować. Bardzo się nam, Miśce i mnie, spodobało wymyślanie takich czasowników.
Zatem będzie deszczyć.  Tak sobie notuję po otwarciu "martwej powieki". Ramię mi ścierpło- no tak Kocio znów musiał spać jak najbliżej Pańci czyli nosio do nosia.
Notuję te wszystkie poranne informacje, codziennie te same choć co dzień nie takie same. Dziś dochodzi jeszcze jedna.
Słyszę z drugiego pokoju znajomą śpiewankę, radosne popiskawania i okrzyki.
Zozol wrócił.
Zozol, który właśnie zabiera mi komputer.
I wszystko znów jest jak trzeba

moja Gulsum urodziła dziś córeczkę. O.

jest tu <> i tu >>klik klik<<

jesteście pewni, że to dobra data na testowanie mojej osoby pod kątem przydatności w wodniactwie ?
Jakbym się długo nie odzywała – znaczy jakiś szwedzki Wodnik mnie porwał i więzi.
Przypominam, że …hm…pływam "na siekierę".
Tak wiem – popełniam wagary ze szwedzkiego. Świadomie i z premedytacją. O.

Zupełnie niespodziewanie odkryłam jeszcze jedną przyczynę mojego "nie-pisania". I nie chodzi tu tylko o bloga, ale też o tworzenie innych rzeczy. Choćby nawet miały pozostać niedokończone bo przyjdzie moment gdy pomysł wydaje się głupi i banalny.
Przestałam czytać. Od jakiegoś czasu prawie nie czytam. Nie czytam bo nie mam co. Biblioteka oferuje skąpy wybór książek polskojęzycznych, a w tym skąpym wyborze – jeszcze trzeba wybrać coś co będzie odpowiadało temu co lubię. Problem w tym, że nie wiem co lubię. Lubię, żeby mnie książka wciągnęła, żeby dzieje bohaterów zaciekawiły, żeby podobał mi się język, żebym opisywane miejsca mogła zobaczyć w wyobraźni. Żeby książka miała klimat, który odróżni ją od innych. Może być zabawna i lekka ale może być dramatyczna i trudna, że niemal po każdej stronie człowiek musi odłożyć i zaczerpnąć powietrza. Ale musi, jak pociągający facet, mieć to "coś"  co sprawi, że odłożona na stół będzie nęcić i wabić.

Jeden z MaliczikówKołchozników poprosił mnie o pomoc. Bo ma do niego przyjechać pisarka, która wykorzystała jego wiersze w swojej ostatniej powieści. Że on niezłe te wiersze pisze, to wiedziałam, choć czasem z niego żartuję, że pewnie sam tych swoich wierszy nie rozumie.
Nazwisko pisarki nic mi nie mówiło. A jak mam znajomą Polonię namawiać na spotkanie to muszę wiedzieć z kim. I muszę wierzyć, że osoba jest interesująca. Ale pisarka z Mrągowa a nawet spod. Znaczy -prowincja zapachniała. Malczik miał książkę- pożyczył mi.
No i właśnie przy niej odkryłam, czego mi brak.
Nazwiska nie zdradzę, póki ta wizyta pewna nie będzie.

PS. Nasza sobotnia eskapada w plener przyniosła między innymi taki plon >>klik -klik<<
No i niech mi kto powie, że świat piękny nie jest.