Osobista Kraina Trolli

Będę monotematyczna jakiś czas, kogo znudzi może nie czytać, dla ułatwienia tytuły będę zaczynać od hasła "Przeprowadzka" ;))

Nowy kontrakt mam w garści. Marcepanek go podpisze, a ja jutro odniosę i będziemy czekać na klucze.
Będzie inne mieszkanie. Większe. Ale czy lepsze? To się zobaczy. Będzie inaczej, będzie się coś działo.
Stresuję się, bo wygląda na to, że klucze możemy dostać nawet 1 lipca a stare zdać najpóźniej 1lipca.
Wynieść wszystko to się jeszcze da, ale jak posprzątać ? Mieszkanie musi być czyściutkie, wylizane w każdym kącie a jak to zrobić przy 5 dorosłych jednem niemowlęciu, które włazi wszędzie, choć przecież chodzić nie umie, oraz jednym kocie ?
Muszę to jakoś ogarnąć, chcąc nie chcąc.
Były pomysły- umówić się na przeprowadzkę później. O ile administrator się zgodzi. Jakbym zapłaciła dwa czynsze to by się pewnie zgodził. A ja tymczasem przez miesiąc z okładem odzwyczaiłabym się od spania.
O nie-nie-nie.
No i oczywiście już słyszę teksty niezadowolenia. Wanna? błe…A nie właśnie, że fajnie, że wanna, ale nie ma miejsca na wózek. I z parkingiem kłopot. I w ogóle, to sam nie wiem jakie to jest, bo nie widziałem: matka zdecydowała.
Matka dostała pełnomocnictwo i od męża i ochoczo zeń skorzystała, zapominając, że decydujący jest adresatem wszelkich utyskiwań.
Zatem egoistycznie uznałam, że skoro całe odium i tak ma spaść na mnie to niech będzie do końca tak, jak JA chcę.
A ja chcę przeprowadzki przed wyjazdem. Żeby urlop był urlopem, bez stresu, że coś tam.
A przy okazji znów nabawiłam się stresu.
Jak to jest, że załatwiam tyle różnych spraw i rozumiem wszystko, i jak tylko zaczynam mysleć: ok, już nie mam problemu z dogadaniem się, to trafiam człowieka, którego nijak zrozumieć nie umiem.Od czego to zależy ? Od tematu rozmowy ? Od doboru słów ? Czy od wymowy ?

W ciemnym, północnym pokoju, gdzie będą niebieskie dywany i niebieskie kanapy, powieszę zasłonki gdzie na białym tle żółte i szare czworokąty i czerwone maki. Na kanapach położę poduszki z dużą ilością żółtego i pomarańczowego. I uszyję sobie patchworkowy pled w żółcie, czerwienie, pomarańcze i jasne zielenie. I poustawiam moje koty.
A do kuchni, słonecznej kupię doniczkę na zioła i będę miała świeżą bazylię i coś tam jeszcze.
Z takimi myślami zasypiam…

No bo mail dziś przyszedł…

To, co w Szwecji lubię najbardziej, to sposób komunikacji. Każdą niemal sprawę da się załatwić przez internet i e-mail nie jest tylko li i jedynie do tego, żeby była.
E-mailem porozumiewam się z nauczycielami w szkole, biblioteka przysyła mi zawiadomienia o terminie zwrotu książki lub, że moje zamówienie przyszło. Przez internet mogę np. zmienić datę mammografii, sprawdzić stan sprzętu oddanego do naprawy.
Przez internet oglądam mieszkania, składam podania jeśli jestem zainteresowana i e-mailem dostaję odpowiedź od właściciela.
No. I właśnie dziś dostałam taki e-mail.
Że tak, dadzą nam to mieszkanie.
10 metrów więcej. Żadne z pomieszczeń nie jest przechodnie. Kuchnia z miejscem na jadalnię. W centrum, tuż koło sklepu monopolowego (hehe) i koło Madzi. Kilka minut od szkoły mojej i od szkoły Młodego. Dużo bliżej Gulsum.
I… i w ogóle.
Są tylko dwie, nie, trzy sprawy które mnie niepokoją.
1. Mieszkanie jest na linii północ- południe. Kuchnia i najmniejszy pokój są od południa. Dwa inne pokoje od północy – znaczy zawsze dość ciemno tam będzie. Czy fikusy tam się będą dobrze czuły ? I cissus ?
2. Mieszkanie na parterze. Zawsze mieszkałam na 1 piętrze. A jak Kocio wybierze wolność ? A nie będzie zbyt głośno, bo blisko jest ruchliwa ulica ?
3. Wolne od 1 lipca a my 3 wyruszamy do Polski. Jak się nie da nic wcześniej, to do ostatniej chwili będę taszczyć tobołki i szorować zostawiane mieszkanie. No i trzeba te media poprzenosić: telefon, TV i internet. I się przemeldować.  Jak to zgrać ?

Ale i tak się cieszę. Wieszam w duszy zasłonki i zdjęcia. Ustawiam graty i wymyślam dwustronną drabinkę dla Kocia. Może nauczy się wychodzić i wracać a mnie odpadnie obowiązek sprzątania kuwety ?
Tak, wiem, to by już było za wiele szczęścia na raz. Ale pomarzyć można…

Prace na komputery napisałam i dostałam zaliczenia obu kursów. Jak jednostka mało ambitna zadowoliłam zaledwie G zamiast co najmniej VG albo nawet i MVG.
Z Carlem od WOSu umówiłam się na przyszły termin.
Wypróbowałam nowy obiektyw i już go kocham.
Uszyłam co mi po głowie chodziło.
Pisaniu pozwalam tuptać po głowie.

I oto : WAKACJE! Już są wakacje, na pewno mam rację, wakacje już tu są.
No przecież mówię, żem dziecinna.
Szwecja ma długaśny długi weekend. Zaczął się dziś jakimś chrześcijańskim świętem ( może mnie ktoś oświeci co zacz, bo nie Zielone Świątki ani Boże Ciało, więc jakie to święto co ma Niebo w nazwie). Piątek prawie wszyscy mają wolny bo…bo tak. Potem sobota i niedziela, a potem poniedziałek, 6 czerwca Święto Narodowe.
Tym sposobem Marcepanek załapał się na mały "semester" który oczywiście natychmiast mu zorganizowałam. Na południe jedziemy, do Skanii. 
Radość mąci mi znów gorączkujący Zozol. Ki diabeł , nie wiem. Jak wrócę to chyba jakieś uroki odczynię.
Jak czytają mnie młode matki to niech mnie oświecą : czy rosnące w te pędy dwójki zębate mogą być przyczyną gorączki powyżej 38 stopni  utrzymującej się od dwóch dni? Dzieciakowi ślina cieknie jak z dziurawej beczki, dziś długo płakała tak żałośnie, że niektórzy byli gotowi jej wtórować. Z innymi niektórymi.
Usiłowałam otrzymać wczoraj w nocy pomoc medyczną, ale śmiech na sali…Nie, nie będę opisywać, bo nie będę sobie na noc ciśnienia podnosić.

Tak czy siak za 12, najdalej, godzin ruszamy.

Pożyczyliśmy nawigację, bo jakbym miała jakiegoś skańczyka (?)prosić o wskazówki to kto wie kiedy i dokąd byśmy dotarli.

Tak ni z gruszki ni z pietruszki zrobił się wczoraj upał. Idiotyzm jakiś – jednego dnia w kurtce, następnego -cienka bluzeczka za gruba.
Wiola, nasz domowy postrzygacz, spojrzała na mnie:
– Ale zarosłaś! – a ja w popłochu i rumieńcu wstydu rzuciłam wzrokiem na własne nogi, ale schowane były pod spodniami…Aaaa, ona głowę miała na myśli.
– Zapuszczam – oznajmiłam krótko.
– Na lato ?! Będziesz się grzała w taki upał? – sugestywnie machnęła głową w stronę kuchennego okna i przegrzebała mi włosy  nad karkiem.
– A w sumie masz rację – uległam. Możliwe, że połaszczyłam się na to grzebanie we włosach.
Pół tony oskarowych włosów później zasiadłam na krześle.
– Krótko – zaordynowałam. Nie-nie-nie-nie, nic z boba czy czego tam. Krótko ma być. No to krótko.

Mąż spojrzał z uznaniem. Córka krytycznie. Zozol ze zdziwieniem. Zięć parsknął śmiechem, jak wstałam po "głowy-bólowej" drzemce. I ja takiego Synkiem tytułowałam. Młody zignorował fakt jak każdy inny.
Dziś rano pochmurno znowu, na termometrze 12 stopni, a ja zostałam jak ta głupia z letnią fryzurą.