Osobista Kraina Trolli

jadłam wczoraj. Były szare, napełnione mięsnym farszem, polane tłuszczykiem z cebulką i skwareczkami a do tego była jeszcze kwaśna śmietana. PYSZ-NOŚ-CI! Nie żebym nie znała pyzów, bo znam i nawet czasem sama robię, ale te były robione jakoś inaczej, ciasto było delikatniejsze bo nie było w nim gotowanych kartofli.
Za oknem deszcz lał srebrzystą strugą, a my suchą nogą, w kapciach ale z kwiatkami i nieco odświętniej ubrani przeszliśmy przez piwnicę do drugiej klatki by zawrzeć bliższą znajomość z nowymi sąsiadami z Litwy. Ją spotkałam w szkole pewnego dnia (pisałam o tym?). Przesiadując na balkonie widywałam jej męża, który szybko zaczął mówić mi "cześć: Jak się wczoraj okazało, to jedno z niewielu słów jakie umie po polsku, choć rozumie prawie wszystko. No ale równie dobrze jak po litewsku umie po rosyjsku. Jakoś się dogadywaliśmy.
Szliśmy z nastawieniem "jak to dobrze, że mamy Zozola ze sobą, w razie czego powiemy, że musimy do domu szybko".
Ich kuchnia jest tak samo ustawiona jak moja. Drzwi na balkon były otwarte szeroko, deszcz "przyszywał niebo do ziemi", Zozol myszkował po zakamarkach mieszkania, psocił, śmiał, jadł, gadał, a czas sobie płynął i płynął.Jedliśmy i gadaliśmy, gadali i gadali.
To był taki…przytulny wieczór.
Muszę przygotować rewanż, ale czymże ja zaskoczę Litwinów? Pierogami ? Babką ziemniaczaną?  Ale może nie znają ryżu z pomarańczami ? Ale czego z polskiej kuchni mogą nie znać Litwini?  POMOCY!

Krakowiacy odjechali kilka dni temu zabierając ze sobą słońce. Od ich wyjazdu leje. Niebo szwedzkie, nie rycz, wrócą za rok, bo im się podobało. 
A my tymczasem wracamy do szarej i deszczowej rzeczywistości
I tylko dziwna rzecz mnie spotkała
Młoda Rosjanka, gdy opowiadałam pewnej Szwedce historię początków II wojny, mówiąc o 1 i 17 września, zatem ta Rosjanka stwierdziła bardziej niż zapytała
– Ale Polacy współpracowali z Hitlerem…
Wytrzeszcz.
Jakieś zmiany w historii i powinnam się douczyć?

Pada. Pada ? Nie, nie pada. Leje! Regina przyjechała i nie zamierza odjechać.* Ładnie, poetycko można powiedzieć "deszcz niebo przyszywa do ziemi tysiącem ściegów i dreszczów". Niestety – do tego wieje i dość mocno. Jak dziewczyny dojdą dziś do przedszkola ? A jeszcze bardziej się zastanawiam – co będzie jak będzie tak lać cały tydzień ? Krakowianka Jedna przyjeżdża, przecież jak tak będzie lało to do kitu. Co oglądać w takiej powodzi?
A w dodatku wypadła mi plomba. To JEST problem, bo szwedzkiej stomatologii boi się nasz portfel. A ja się boję bólu. A polecieć do Polski to wyjedzie drożej niż tu (chyba). Tak mnie to zdenerwowało, że nie mogłam zasnąć. Możliwe, że już byłam z lekka napięta planowaną wizytą Krakowiaków a film "Dziwne przypadki Benjamina Buttona" jeszcze mnie rozstroił. No niech tam sobie mówi co kto chce, ale oglądanie śmierci dziecka, nawet na ekranie, to jest trudne przeżycie jak się ma maleńką wnuczkę i w każdym dziecku widzi się ją. No i jeszcze zamysł filozoficzny polegający na odwróceniu ludzkiego życia
-jeszcze tego nie przegryzłam, jeszcze to we mnie siedzi. A dzień wcześniej obejrzałam ostatni odcinek Borgiów. I też się dobrze nie skończyło, choć może bez filozoficznego smutku i chaosu. 
To wszystko sprawiło, że miotałam się po łóżku jak…jak nie wiem kto. Wreszcie wzięłam książkę, poleconą mi przez Tajemnicę Poliszynela – "Czterdzieści zasad miłości" autorstwa Elif Safak – i po godzinie wreszcie mogłam zasnąć. Wciąż robię ten sam błąd: gapię się w ekran po 21 a potem się dziwię, że zasnąć nie mogę. Czytanie godzinę przed snem zazwyczaj mnie wycisza i pozwala spać spokojnie. Stara i gupia!- ganię się.
Paplam. A w tle pytanie: i co my zrobimy z tym zębem, he? Bo łyk ciepłej kawy unaocznił bardzo dobrze, co będzie się działa w dniach najbliższych. Ano. Pójdziemy do miasta na rekonesans. Popytamy w miejskiej przychodni "kiedy, za ile i dlaczego tak późno", oraz w pomniejszych gabinetach. Coś zrobić trzeba. Żeby nie bolało. 

Wiecie, że u mnie dzisiaj dzień trwa ponad 18 godzin ? Słonce wzeszło tuż przed 4 a zajdzie o 22.19.
A w międzyczasie świeci, grzeje, jaśnieje, praży. Fajnie mam, nie ? Normalnie – sama sobie zazdroszczę tak mi fajnie z tym łagodnym ciepełkiem i długimi dniami.
Dziś w mieście pospolite ruszenie. Szturm na sklepy, oblężenie przy kasach, kolejka w System Bolaget przeszła granice rozsądku. Midsommar za pasem bo pojutrze czyli jutro trzeba się zabawić. Potańczyć, alkoholu napić, pogrillować na świeżym powietrzu.
W Polsce w taką noc się szuka kwiatu paproci. W Szwecji dziewczyna szuka siedmiu różnych kwiatków, zerwawszy je, kładzie sobie pod poduszkę i zasypia. Ma we śnie zobaczyć swego męża. 
A dlaczego polskie dziewczyny puszczają wianki z zapalonymi świecami, ktoś umie mi powiedzieć ?
Niebo czyste, bez chmurek, lekki wiatr zawiewa, trochę kołysze koronami drzew. Oby tylko deszczu nie nawiało. 
Póki co wracam na balkon, do kocia, do podglądania śmigających po niebie jaskółek.
Mmmmm…Ciepło. Miło.