Osobista Kraina Trolli

JESTEM PRZYGLUCHA! Na lewe ucho.  Dzis bylam na badaniu.

Nie ma dramatu, slysze, ale gorzej iz na prawe. No i generalnie moj sluch nie jest w gornej strefie stanow gornych. Raczej w dolnej strefie stanow srednich.
 
Co dalej ?
Czekam w kolejce na wyprobowanie aparatu sluchowego. Kolejka na jakies dwa miesiace.
Poki co jakies spotkania mnie czekaja, ktore maja mi pomoc zdecydowac sie na rodzaj aparatu, na jedno czy dwoje uszu.

Mysle sobie. Okej. Dwa miesiace! Tylko dwa miesiace, zyje z tym juz jakis czas, nie wiem jaki ale dosc dlugi. Dwa miesiace dadza mi czas na wyhodowanie fryzury zaslaniajacej uszy 😛

Tak…
A potem bedzie jak sobie kiedys zartowalismy:
przed pojsciem do lozka okulary kalde na stoliku, sztuczna szczeke do szklanki, aparat sluchowy do szuflady, proteze nogi stawiam przy lozku i wreszcie moge odkrecic proteze reki 😛

Mnie to smieszy!

No i teraz nareszcie moge zadac od ludzi od ludzi, zeby mowili glosniej i wyrazniej.
Jak zniecierpliwieni zapytaja:
” Co ty? Glucha jestes?!”
Moge odpowiedac twierdzaco.  

Ola trzymal mnie dzis znow za raczke. A potem trzeba bylo wrocic na ziemie. Zaplacic.  Wpisac zaplate do zoltej ksiazeczki, zeby nie zplacic w roku wiecej niz 1100kr za pomoc medyczna.
– Jaki to dzis dzien mamy? -zapytal Ola i zerknal w kalendarz.
-27 – oswiadczyl i jeszcze napisal.
-27 ? -zdziwilam sie.
Ze wtorek to wiadomo. Bo Zuzia miala wczoraj przyjechac, a dzis do Oli mialam, a zawsze do niego we wtorkowe poranki. Ale, ze 27, to nie-e…

Z tej okazji zycze sobie zapominac coraz czesciej o tej dacie. Zapominac o wieku, o tym, ze pora bylaby wydoroslec i spowazniec, ze matka dzieciom doroslym jestem i babcia wnuczce, ze cos tam mi nie przystoi a na cos jestem za stara.
Zycze sobie teraz, jutro i na zawsze nie wydoroslec, nie spowazniec, nie byc nigdy za stara na to na co mam ochote i nigdy nie uwierzyc w to, ze z racji wieku czegos mi nie wypada robic.

Oraz wytrwac w aktualnym systemie odzywiania i ruszania sie, zeby na przyszly rok o tej porze miec choc kilka kilogramow mniej. 

Wychodząc dziś od ślicznego Oli ( nie, to nie literówka, Ola to w Szwecji imię męskie) który mię znów był za rączkę trzymał, natknęłam się na Alego. Palec do budki kto pamięta Alego ? 

Nikt ?
Ali jest z Iraku. Niewysoki, z wąsikiem. W Iraku podobno był dziennikarzem. Jego rodzina – to wykładowcy szkół wyższych i lekarze – inteligencja znaczy. W tej chwili niemal całą rodzina rozsypana po Europie i Ameryce. Czy już ktoś go sobie przypomina ? Ali był ze mną i Gulsum w komunalnej szkole językowej. Patrzył we mnie jak w obraz bo mu mówiłam, że wykształconego, inteligentnego człowieka szkoda do pracy fizycznej. I namawiałam, żeby doskonalił szwedzki i broń boże się nie poddawał tylko uparcie dążył do pracy głową i nie rękami.
Od tego czasu minęło ze dwa lata…A może i trzy. I oto spotykam Alego pod budynkiem szkoły.
– Co słychać – pytam – uczysz się ?
Niepewny uśmiech
– Tak…
– Co studiujesz ?
– SFI (Svenska för invandrare – szwedzki dla imigrantów) – mówi.
Chyba mam wytrzeszcz, bo natychmiast się tłumaczy
– Wyjechałem ze Szwecji, teraz wróciłem i …
Kiwam głową ze zrozumieniem. Szkoda Ali, myślę sobie, ale nic nie mówię.
– A ty ? Uczysz się ? – no tak, widzimy się pod szkołą, więc naturalna jest tak myśl.
– Nie, pracuję. – staram się, z całej siły się staram żeby nie brzmiało to chełpliwie.
– O! – Ali jest zaskoczony a w jego oczach znów ten sam wyraz co kiedyś. Ja to odczytuję jak podziw, ale kto go tam wie. Arabska kultura jest tak różna od europejskiej. Ich myśli, prawdziwe uczucia są zawsze zachowane za jakimś uśmieszkiem, grzecznościową formułką, która nie wiadomo dlaczego brzmi mało przekonywająco. Może to uprzedzenia a może bariera językowo-kulturowa?
W następnej chwili zwyczajne pytanie o to gdzie pracuję, więc jak zawsze nie umiem skwitować jednym zdaniem.
– Sprzątanie…- mówi Ali z namysłem – Trzeba mieć jakieś wykształcenie? Nie? To chyba ja też mógłbym..?
Tłumaczę co i jak, proponuję, że jakbym się coś dowiedziała to dam znać, wymieniamy się telefonami.
Odjeżdżam rowerem a za plecami mam uczucie, że ktoś patrzy na bohatera.
Bohatera ? Miałam szczęście, trafiłam na dwoje ludzi, którzy chcieli i mogli pomóc. No tak moje nastawienie miało tu swoją rolę.
Polka, imienniczka, powiedziała, że Biurze Pracy podają mnie za przykład. Tak samo jak i w tym Folkuniversitet. Że czasem dobrze jest zejść niżej ze swoimi oczekiwaniami, przyjąć to, co nie do końca się chce a jednocześnie nie rezygnować z celu. Oraz, że wbrew obiegowej opinii Biuro Pracy jednak komuś pomogło znaleźć pracę. Jestem legendą!!!
Myślę tak trochę prześmiewczo. Ale i trochę refleksyjnie, że kurczę, jednak tak właśnie było ze mną. Bo to, że przyjęłam sprzątanie a jednocześnie latałam na ten Folkuniversitet nastawiło Rikarda pozytywnie do mnie…
Ze wszystkich nie anglojęzycznych znajomych ze szkoły jedynie Vicent i ja pracujemy i to w pobliżu zawodów wyuczonych we własnym kraju.
No to na to wygląda, że jestem legendą, chodzącym przykładem, że jednak czasem coś się komuś udaje.

Ktoś mnie dzisiaj bardzo nie lubi.

…albo uwierzę w złośliwość rzeczy martwych. 
Najpierw trzy razy zgubiłam taki zaczep, który utrzymuje mopa w stanie w jakim powinien być. Trzy razy! Zdarzało mi się to zgubić, bo to jest małe, plastykowe ustrojstwo na płaskiej części mopa, tej, która leży na podłodze. Czasem, jak się mopa wsunie głębiej pod jakąś półkę to się zaczepia i spada. Tylko, że ja już się na to uczuliłam i pilnuję, więc utknięcie mopa bym na bank zarejestrowała.  
A mimo to  badziew spadł mi trzy razy. Za pierwszym razem nie znalazłam…A to niby takie małe nic, a bez tego nie da się używać mopa. Zapasowych nie ma albo jak na lekarstwo. Walczyłam z tymi mopami dziś rano, czas leciał jak głupi, spociłam i się narobiłam jak jak mysz w kołowrotku a efekt taki sobie. Na koniec roboty mop mnie zaatakował i zrobił mi piękne limo na policzku. Będę wyglądać jak ofiara przemocy domowej.
Chwilę potem odkryłam, że moja niespełna póltoraroczna Nokia staje się coraz bardziej nie do użytku. Od kilku tygodni bateria wytrzymuje jeden, góra półtora dnia. Dziś, po zderzeniu z mopem, gdy włożyłam rękę do kieszeni, odkryłam że jeden z klawiszy dziwnie odstaje. 

Komputer też nie chce współpracować.  Co chwila coś mi przeskakuje, przewija tekst do góry albo do dołu, przestawia litery i wyrzuca słowa….

Miałam chęć popisać więcej, ale w tej sytuacji idę spać.