Osobista Kraina Trolli

Ja nie wiem kto to robi, ale czas biegnie zdecydowania za szybko. Ktoś te wskazówki popycha, żeby leciały prędzej czy co ? 
Ledwie się tydzień zacznie, a już mam weekend. W piątek po południu myślę „ooo jutro się pobyczę” a potem przychodzi niedziela wieczór, ja jestem zmęczona i myślę smętnie, że znowu nie miałam czasu na..trwonienie go przy komputerze, że o książce nie wspomnę.
Nie pytajcie mnie co mi tak czas zajmuje, bo nie wiem.

Pierwsze i zdecydowanie najgorsze to to, że moja noga, po zbiciu przed trzema tygodniami wciąż funkcjonuje fatalnie. Boli! Kuśtykam wciąż. Staram się pilnować i nie chronić bolącej części, obciążać stopę równomiernie przy chodzeniu, inaczej po chwili bolą również te części, których dotąd nie czułam i na pewno nie zbiłam. Między innymi udo i pośladek. Od tego czasu jest ociupinkę lepiej, ale wciąż nie ma mowy o normalnym chodzeniu. 
Wróciłam na tydzień do sprzątania, jeździłam tylko maszyną. Akurat moja Regina zakończyła obiecującą karierę sprzątaczki na rzecz pracy w sklepie jubilerskim, zamiast Reginy dostałam Monikę (też Polka) która pracuje od niedawna i maszyną nie jeździ. Więc dobrze się złożyło, bo mogłam z czystym sumieniem siedzieć jak królowa na tronie. Ale kiedy się tak jedzie maszyną to czasem się widzi śmieć pod lodówką, którego maszyna nie wygarnie. Trzeba zsiąść z maszyny, podnieść, wsiąść. I tak kilka razy. Trzeba też Monice pomóc tu i tam mopem, bo maszyna nie wszędzie wjedzie. 
Pięć dni zaciskałam zęby i pracowałam aż puknęłam się w głowę bo dla idei to ja już raz pracowałam i niczego, poza stresem, się nie dorobiłam. Zwizytowany tego samego dnia doktor zaciekawił się ile mniej więcej zdjęć rentgenowskich zrobiono mojej nóżce. Usłyszawszy, że 4 albo 5 orzekł, że to w takim razie mało prawdopodobne aby ktoś przegapił złamanie. Hm…Ja na miejscu doktora na wszelki wypadek poprosiłabym kogoś znającego się na rzeczy na rzucenie okiem na owe zdjęcia raz jeszcze. Tak dla pewności.  
Doktor orzekł, że zbicia to potrzebują czasu nawet 6 -8 tygodni. I bez dyskusji zwolnił mnie z pracy sprzątaczki na najbliższe dwa tygodnie.
Po czym południu zadzwonił do mnie wyższy rangą szef i usiłował mnie nakłonić bym jednak na tę maszynę wróciła. Kiedy odmówiłam…powiedział okej, ale jak wrócisz będziemy musieli porozmawiać o waszej pracy, bo dziś byłem i nie jest dobrze. Wytłumaczyłam, że owszem nie może być dobrze, kiedy tak naprawdę robotę dwóch wykonuje jedna a po za tym, w skleie jest bałagan brak dobrej organizacji oraz woli współpracy.
W tym momencie mój szef zakończył rozmowę.
W tym momencie ja się zdenerwowałam ( eufemizm).
Dwie godziny później wysmarowałam maila w którym oskarżyłam go o mobbing, stawianie nierealnych żądań bez brania pod uwagę naszych sugestii dotyczących organizacji pracy w sklepie.
Maila wysłałam do obojga-do bezpośredniej szefowej również.

Piorunem dostałam odpowiedzi! Choć na poprzedniego maila z podobnymi uwagami, ale bez słowa MOBBING odpowiedzi nie dostałam do dziś.

Prawdę mówiąc nie wiem czy wrócę do tego sprzątania.

Mam tymczasem u siebie mamę. Usiłuję jej mimo wszystko pokazać co nieco najbliższym otoczeniu, ale i tak najbardziej podobają jej się dęby, których tu sporo. Choć kościół w Husaby uznała, za tyz pikny.

Mimo zapędzenia, nogi, pracy, mamy i nie wiem czego jeszcze staramy się dość regularnie widywać Zuzię. Wczoraj, ponieważ wiało, padało i było zimno pojechaliśmy na całe popołudnie do „Małpiego gaju”. Jak mnie muliło w samochodzie! Do małpiego gaju mamy wedle szwedzkich standardów blisko bo tylko 60 km. Byłby czas na małą drzemkę gdyby nie to, że Zuzia co pięć minut protestowała:
– Babi! Nie pać! – „Babi, nie śpij”. Ciężkie jest czasem życie z trzylatkiem.
Przed wyjazdem wydzwoniłam Zuzankowego kolegę z miasta nad drugim ogromnym jeziorem Vetter.  Kolegę, urokliwego blondynka z dołeczkami w policzkach i włosami w lokach poznaliśmy zimą właśnie w tym małpim gaju. Kolega ma na imię Sergiusz i był naturalnie w towarzystwie taty.
Tata usłyszawszy, że Zuzia to nie córka a wnuczka miał opory z mówieniem nam po imieniu!
Spotkaliśmy się tam jeszcze kilka razy. Zawsze tylko z Sergiuszem i jego tatą.  Wczoraj spotkaliśmy wreszcie mityczną mamę. Od razu polubiłam tę ładną babeczkę z biustem. Nie ma to jak wspólny wróg…Zmusiłam ją żeby mi mówiła po imieniu. Spojrzała na mnie i stwierdziła, że na babcię to ja zdecydowanie nie wyglądam. Wiem, że ludzi często biorą nas za rodziców Zuzi.
Zuzka i Sergiusz latali trzy bite godziny. Sergiusz jest bardzo żywy i dobrze wpływa na naszą troszkę wycofaną, spokojną Zuzię. W drodze powrotnej do domu już nawet nie miała siły trzymać swojego telewizorka w rączce tylko kazała go zawiesić. 

Tymczasem Zuzia zakończyła pierwszy etap edukacji. Poszła do starszej grupy. Ech. Nie będzie już mądrej Anny-Karin. A tak ją lubiłam.

Czas płynie..? Nie, leci jak szalony. Trzeba wstać, zjeść i ruszyć do moich piłkarzy. Gdzie mi dobrze jak na razie choć upłynęły już dwa i pół miesiące jak tam jestem. Okres ochronny dobiega końca, bo wiem z doświadczenia, że po trzech miesiącach zaczyna się normalne życie pracowe. Zobaczymy jak to będzie dalej.

Moped w reklamacji. Nie wiem kiedy wróci.
A tu łubiny kwitną!!! I rzepak! I kampaniule!
A rowerem to za daleko. 

Taki był malutki, pulchny, uśmiechnięty i zgodny. Wołaliśmy  go: Kaj, Kajtuś! A on odpowiadał swoim grubym głosem  „ko ?” bo długo nie wymawiał „c”. Gdzieś po drodze zdarzył nam się zabawny dialog
– Kuje! – on
– Co cię kłuje? Tu nie ma nic, żeby kłuło – ja zniecierpliwiona, bo rano, bo trzeba szybko do przedszkola
– Ale ja kuje!
– Ty kłujesz ? –
– Nie, ja kuje ze kuje!- wykrzyczał mi z rozpaczą, bo dialog wiedliśmy od dłużej chwili i nijak nie mógł mi wytłumaczyć, że on czuje coś co go kłuje. 

Przebrnęliśmy przez diagnoze ADHD, przez diagnozę i leczenie epilepsji. Przebrnęliśmy przez dorastanie, gdy na wakacje do babci wyjeżdżał mały chłopiec a wrócił długaśny drągal. Przez nastoletnie głupoty – późne powroty i eksperymenty z alkoholem, też przeszliśmy.
Z perspektywy lat stwierdzam, że chłopcy-synowie są łatwiejsi w obsłudze. Mimo tych wszystkich lat udało nam się zostać w dobrej komitywie. Rozumiemy się nawzajem, podzielamy niektóre pasje, słuchamy podobnej muzyki i nieustająco rywalizujemy kto zrobi lepsze zdjęcie. Czasem się kłócimy. 
Przez kolejne szkoły: podstawówkę, gimnazjum, szwedzką szkołę językową, szwedzkie liceum też udało nam się przejść. I oto dziś już jest koniec. 
Kiedy to się stało? Kiedy minęło te dwadzieścia jeden lat? Kiedy z mojego małego Kajtusia stał się Oskarem?
„Jesteśmy w pół drogi.
 Droga pędzi z nami bez wytchnienia”

Studenten tak się nazywa szwedzkie zakończenie szkoły średniej. I to jest własnie dziś.
Przyszedł do mnie rano poirytowany, bo guzik w koszuli nie chciał go słuchać, kieszenie marynarki były zaszyte, poły też. Nieważne jak bardzo dorosły, wciąż mój syn, którego dumną matką jestem.

Noga niestety boli. 
Do sprzątania się nie nadaje, nawet nie ma mowy. Utykam, po dłuższej chwili stania lub chodzenia ból robi się nie do zniesienia. Jednak wczoraj wróciłam do mojego Klubu.
Refleksja: jak to szczęście mieć swój kawałek życia, swój kawałek świata do którego się przynależy. Kolegów z pracy, którzy wyrażą mniej lub bardziej szczerze radość z twojego powrotu, dalszych współpracowników, którzy cię rozpoznają i mając jakąś sprawę zwracają się już bezpośrednio do ciebie, swój choćby najmniejszy pęczek kluczy i stojaczek w pieczątkami.
I uświadamiam sobie, że prócz zarabiana pieniędzy to jest właśnie to, czego mi trzeba, i to dlatego tak źle czułam się bez pracy, bez TAKIEJ pracy. Bo sprzątanie to tylko zarabianie pieniędzy.  Więc dobrze zrobiłam, że uparcie dążyłam do swojego, bo sytuacja, jak to napisała koleżanka: „mieszkam za granicą, strugam krowie ogony ale stać mnie na samochód” jest absolutnie nie dla mnie.

Z powodu bolącej nogi o jeździe skuterem muszę zapomnieć: w razie potrzeby nie podeprę się tą prawą nogą skutecznie, a odruch nie pozwoli mi użyć lewej. To raz.
Dwa. I tu los/ złośliwość rzeczy martwych/czy co tam jeszcze leży i kwiczy ze śmiechu radośnie machając kopytami w górze. 
Mąż pojechał skuterem do pracy. I gdy go po pracy ruszył, odkrył plamę oleju. Badanie wykazało dziurę w bloku silnika (cokolwiek to jest ten blok silnika i czym się różni od samego silnika).
Napisałam maila do sprzedawcy wczoraj po południu i czekam pełna złych przeczuć. Nim kupiłam szukałam informacji na temat Viarelli w Szwecji. Znalazłam, że to włoska firma kupiona przez Szwedów.  A tymczasem wraz ze skuterem przyszedł jakiś idiotycznie skserowany certyfikat podpisany zygzaczkiem z imieniem w stylu „czing cziang zong”… Natomiast nie przyszła faktura tylko dowody dostawy. Firma zapytana o fakturę orzekła, że wystawi ją ich bank. To jest logiczne, bo tu Banki świadczą takie usługi. Jednak bank na mojego maila nie odpowiada…
Zrozumiałe się jest więc, że się nieco stresuję.

Yanki finiszuje ze szkołą. Dwa lata później niż jego rówieśnicy, kończy edukację na poziomie średnim. Przed nim najcięższe dni. Jeśli ktoś myśli, że z powodu końcowych egzaminów to się grubo myli. Zaliczył już chyba wszystko co było do zaliczenia. Szwedzki system oceniania to cztery noty:
MVG – najwyższa”bardzo, bardzo dobrze” powiedzmy 4
VG  – „bardzo dobrze”powiedzmy 3
G- „zaliczone” powiedzmy 2
IG – „nie zaliczone” 1

Angielskiego Janki miał kilka kursów z połowy ma 4, z drugiej połowy 3. Szwedzki na 2. Jak znam życie reszta też jest na 2.  Złożył aplikacje do kilku szkół wyższych, wszędzie na anglistykę. Wiem, że najbardziej chciałby do Brighton w Anglii gdzie jest filia Uniwersytetu w Goeteborgu. Do Goeteborga też złożył, to jego drugie miejsce. I jeszcze do dwóch w innych miastach.
Od jutra dzieci kończące liceum zaczyna celebrację tego faktu.
Najpierw objazd autobusem po wszystkich wsiach okolicy po domach kolegów. Startują jutro wczesnym popołudniem, kończą w niedzielny ranek w charakterze zwłok.
A potem napięcie już tylko rośnie aż do 15 czerwca, kiedy to wybiegają wszyscy ze szkoły i wyrzucają w górę białe czapki. Chłopcy obowiązkowo w garniturach, dziewczyny w białych sukienkach. Rodzina karnie czeka na placu z tablicą z powiększonym zdjęciem z dzieciństwa, podpisanym imieniem. Yanki zagroził linczem więc my zdjęcia nie mamy. Schodzi się cała rodzina i wszyscy znajomi królika i każdy ma prezenty, które wiesza absolwentowi na szyi na dwubarwnej żółto-niebieskiej wstążce. Prezenty są drobne, ale ma ich być dużo i fajnie jakby były uciążliwe. Np. nadmuchane kółko do pływania. 
Potem młodzież swoimi klasami wsiada na wynajętą przyczepę ciągnietą przez traktor udekorowaną balonikami, brzozą i ciekawymi napisami (w zeszłym roku na jakiejś typowo męskiej przyczepie przeczytałam: Nie śmiej się, twoja córka leży na podłodze”.)Dzieci zapuszczają muzykę, tańczą i piją naturalnie.  Aż do dnia następnego.
A rodzina oddala się do domu w którym główne wejście udekorowane jest takim samym zdjęciem, gałęziami brzozy, balonikami i wstążkami żółto-niebieskimi i się goszczą.

Dzięki bogu za sprawą indywidualisty Yankiego, mnie częśc tych atrakcji ominie. Ani w teraz ani za dwa tygodnie najazd hunów mi nie grozi. Fajnie, choć jednocześnie trochę szkoda.

Pomiędzy jednym piciem a drugim młodzi jeszcze urządzają paradę przez miasto. Kto chce się przebiera, a stroje są dowolne, ale wśórd chłopców najpopularniejszy jak dotąd jest strój Gorata.

Sami rozumiecie, że dla introwertycznego Yankiego (oraz jego aspołecznej matki) dni nadchodzące mogą być męczące. Zwłaszcza, że matka z racji podobnych zapatrywań musi bronić stanowiska dziecka przed zakusami ojca i siostry, którzy uparcie nie chcą zrozumieć, że każdy ma prawo celebrować swoje święto na swój sposób.

Tymczasem przyjechała moja mama.
Do kuchni staram się nie wchodzić.
Odkurzacz chyba jej schowam.
I zastanawiam się czy umiem zepsuć żelazko. Poprasowała Yankiemu T-shirty! 

I co to będzie z tym moim skuterem?
 

Moja objawia się brakiem zainteresowania wydarzeniami w najbliższym otoczeniu dotyczącymi tak zwanego społeczeństwa. Mecz miejscowej drużyny o miejsce w lidze? Nuuuuudaaa
Miejscowa parada słoni ? Zieeewwww

Jako jednostka aspołeczna przeżywam katusze związane z tak zwanym życiem towarzyskim. No bo z ludźmi żyć trzeba. I fajnie jest się czasem spotkać i pogadać, ale na boga! Jestem kiepską gospodynią przyjęć. 
Nie dla mnie siedzenie do późnych godzin nocnych a już na pewno nie – do wczesnych porannych.
Choćby to było nie wiem jak interesujące towarzystwo o 22 zaczynam spoglądać na zegarek, o 23 staję się milkliwa i nieobecna, o 24 mniej lub bardziej rozmyślnie przestaję proponować napitki i jedzenie, a o 1 na sugestię „chyba jesteś zmęczona” odpowiadam twierdząco.
Możliwe, że wpływ na moje zachowanie mają fakty, że po pierwsze jestem skowronkiem więc moja aktywność zamiera wraz zachodem słońca, po drugie: alkoholu prawie nie używam i a ludzi po nadużyciu tegoż nie trawię.

Wczorajsza nasiadówka z sąsiadami zakończyła się o pierwszej w nocy. Przy czym już o jedenastej miałam szczerą chęć pożegnać towarzystwo „przepraszam, ale muszę się położyć”. Nie mogłam bo byłam gospodynią, ale jak sąsiad wymknął się do siebie i wrócił z pełną butelką miałam chyba mord w oczach. Sąsiad nie zauważył, ale Regina chyba tak, bo szybciutko umknęli z Gintasem. I zostawili mnie na samą na pastwę gadatliwego sąsiada

Wypiłam kieliszek wina, kieliszek amaretto, zakończyłam porcją kurczaka i sałaty oraz szklanką picia, a i tak o 6,30 obudził mnie mój wewnętrzny budzik a ból głowy nie dał zasnąć na powrót.
Wiał wiatr, świeciło słońce.
Poszłam ćwiczyć jazdę skuterem.
Wróciłam półgodziny później, zmęczona jakbym kamienie pod górę toczyła. A teraz tkwię z bólem głowy w stanie „ani żyć ani spać”.
Nie znoszę dnia następnego! I może to jest powód dla którego nie przepadam za goszczeniem się przy stole.  No mówię, że apołeczna jestem

Po 1. zafajdana firma sprzątająca, w której pracuję, która od co najmniej trzech miesięcy źle nalicza mi płacę, ale za to po każdej wizycie szefowej dowiaduję, że tu źle a tam niedobrze. Ostatnio jak był szef szefowej to dostałam mailem całą listę zarzutów z których połowa co najmniej była wyssana z palca. Mail przyszedł miesiąc po wizycie pana szefa wielkiego. Odpowiedziałam również mailem, wyraziłam swoje oburzenie i oraz nadzieję, że w przyszłości może zamiast krytyki dostaniemy od nich nieco wsparcia. Maila wysłałam w poniedziałek, do dziś nie mam odpowiedzi. 
Regina dostała robotę na pełny etat jako sprzedawca w sklepie jubilerskim, więc na fali wkurwu plasnęła maila, że odchodzi.  A ja mam teraz dodatkowy stres bo przyjdzie mi z kimś nowym pracować…Jak nie znajdę nic innego to muszę się trzymać tego zajęcia, bo lepiej mieć 4 tysiące niż nie mieć

Po2. Pełnia.

Ty, patrz co jest grane, otwiera się kokon.
To DJ Moon i jego srebrny gramofon,
schodzą się z kapelą, co przybyła tu z Marsa,
Robi się gorąco, kończy się farsa.
Pankujący kosmici jadą na całego.
Daleko od starego przyciągania ziemskiego.
Koleżanka nie gotowa na taką jechankę?
W pełni rozumiem koleżankę.

Dziś jest pełnia. Dziś jest pełnia.
Każde życzenie się spełnia. Każde życzenie się spełnia. Cho.
Dziś jest pełnia, chaa. Dziś jest pełnia…

Po3. Jutro, a właściwie dziś przyjeżdża mój skuter i już się boję. Nauczyć się jeździć na skuterze. nauczyć się jeździć skuterem po jezdni. Nauczyć się nie bać tego obok. Uwierzyć, że nie każdy za kierownica to psychopatyczny socjopata, ze szczególnym uwzględnieniem kierowców ciężarówek.

Po4. Kocio. Jak dziecko
Miau. Miau.Spać.
Albo nie spać. Miau. Daj cukierka.  Miau. A co jesz? Miau. Też chcę. Miau. Albo nie, to nie dobre daj cukiereczka. Miau. Miau. Otwórz mi kibelek. Miau. Otwarty, a nie zauważyłem. Miau. Zrobiłem, miau, chcesz powąchać ? Miau. Chcę na balkon. Miau. Z balkonu. Miau. Na balkon. Maiu.Miau. Miau. Jeść! Miau! Jeść! Konam z głodu, miski puste. Miau. Miau. Miau! jak to nie puste. TO?! TO ?! To mam jeść ?! Miau! sama sobie jedz. Mówię, że nie mam co jeść. Miau. Chrupek nie chcę! Miau. Mokrego ..Miau…poliżę…Nie jednak też nie chcę. Miau! Z głodu konam a ciebie to nic nie obchodzi, tak ? Miau, Miau, Miau, miau, miau, miauuuuuuuuuuuuu!

Po5. KTO ??? Kto namówił mnie na mocna herbatę o 18 ?!

Po 6,7,8,25…
Mam przechlapane, jak zasnę za trzy minuty.