Miesiąc: Sierpień 2007

Zawsze twierdziłam, że moja natura jest całkowicie nie podatna na nałogi, ale ostatnio zaczynam zmieniać zdanie.
Jakiś czas temu, w Muzycznej Poczcie UKF ktoś poprosił o jakiś utwór Mirka Czyżykiewicza. Prowadzący puścił AVE, a ja potem musiałam kilkakrotnie wysłuchać całej płyty, bo AVE mi tylko apetyt rozbudziła. Innym razem gdzieś usłyszałam kawałek Elderezi Bregovica i też katowałam kasetę w domu przez cały weekend, bo musiałam. Ostatnio Trójka gra utwóry Johna Portera z płyty Helicopters, a ja się skręcam bo płyty nie mam, zaspokoić łaknienia nie mogę i nic mi tego zastapić nie może. Kiedy słyszę jakieś takty z tej płyty wpadam w ekstazę, gdy mnie ktoś zagada w tym czasie na gadu ignoruję, telefon wzbudza zniecierpliwienie, a gadatliwy klient niemal agresję. Na bo mi tu gada, a tam mi cenne frazy umykają…Oczywiście jak przystało na nałogowca, jak tylko mnie poszczuto jednym kawałkiem zaczęłam szukać czy by się tych Helikopterów nie dało gdzie kupić. Dałoby, ale na płytach winylowych na aukcjach…Tyle znalazłam. eMule znalazły wyłącznie jeden utwór "Life".No rozpacz!
Aż tu wczoraj- wywiad z panem Porterem i propozycja by zadawać pytania. To zadałam : kiedy znów będzie można kupić te Helicoptery?
Okazało się, że nie jestem  w temacie, bo właśnie wyszedł Box ze wszystkimi utworami Johna Portera. W tym też moje Helikoptery. I że Trójka ma dwie płyty do oddania, tylko trzeba napisać, że się chce. Napisałam. Odpowiedź mnie nie zaskoczyła. Wiedziałam! W ciągu miesiąca Box ma być u mnie. Hurra!!! Wiedziałam, że Czarny Kot działa.
Zaspokoję nałóg. Tyle, że muszę poczekać. Uzbrajam się w cierpliwość.
Żebym jednak nadmiernie szczęśliwa nie była to dzieci zameldowały, że padł nam monitor. No żesz…! Komputer kupiłam trzy lata temu, jedyne czego w nim jeszcze do tej pory nie musiałam naprawiać to monitor i obudowa. Teraz już została obudowa…
Ale awaria monitora to dowód na to, że nie powinno się zabijać pająków. Bachory zatłukły i mają karę : pająk się zemścił. Na nich oczywiście, bo ja ostatnimi czasu mało przesiaduję przy domowym komputerze. W pracy, przez osiem godzin napatrzę się dość i naczytam i nagagam… Choć z drugiej strony: to mój portfel poniesie ciężar zakupu nowego lub naprawy starego.
Nie wiedziałam, że pająki są takie mściwe, naprawdę.
Za to Taisha mi zrobiła nowy szablon i jakoś nie słyszę zachwytów ?? Co to ma być? Komuś się nie podoba? Jakby co- wywołam na ubitą ziemię na pojedynek w pluciu na odległośc do telwizora emitującego Wiadomości TVP1 lub w wymyślaniu przekleństw na polityków. Dowolnej partii. Są chętni ?
—-
Ale nie pchać się tak wszyscy naraz!!!

Wieczór już zapadł, chłodny siepniowy, wieczorny powiew poruszył firanką. Najpierw lekko, potem jakoś mocniej, wepchnął tkaninę do pokoju, zaplątał w nogi krzesła stojącego przy biurku. Matka oderwała wzrok od monitora, by ruszyć firance na pomoc i wtedy ujrzała pająka. Zwierzę było ogromne, czarne,  z długimi czarnymi nogami. Matkę zatrzęsło przerażenie i obrzydzenie tym silniejsze iż jak zauważyła, Pająk zmierzał w jej kierunku. Jeszcze chwilka i dopadłby niechybnie jej bosej stopy…Na taką myśl poderwała się jak oparzona z krzsła i odskoczyła na bezpieczną czyli co najmniej metrową odległość.
– Nie boję, przecież się już nie boję pająków – zaczęła sobie tłumaczyć- Pająk to dobra nowina, przecież mnie nie zje, przecież się go nie boję.- tłumaczyła sobie w myśli, by Syn tkwiący przed telewizorem niczego nie zauważył. Odetchnęła głęboko, jeszcze raz powtórzyła swoje :
– Nie boję się go – ale jakoś straciła zapał do wędrowania po internetowych bezdróżkach.
– O, już nie siedzisz ?…To mogę?- zainteresowała się Córka, która chwilę później weszła do pokoju z talerzem kanapek.
– A, nie…Jakoś mnie nudzi – odpowiedziała Matka zerkajac uważnie na Syna, czy aby nie zdradzi powodu jej niechęci do komputera. Syn jednak tkwił przed telewizorem, całkowicie pochłonięty japońską kreskówką, w której ciągle ktoś krzyczał z przerażenia, krzyczał z gniewu, krzyczał z radości, ze strachu , szcześcia i tak sobie.
– Pójdę się myć – stwierdziła Matka po chwili i zniknęła za jedymi drzwiami w mieszkaniu ( nie licząc zewnętrznych).
Woda była ciepła, przyjemnie łagodziła napięcie, zmywała znój upalnego dnia. Matka przymknęła oczy, oddała się błogości.
– Mamoooo! – usłyszała przenikliwy krzyk córki. Poderwała się z bijącym sercem, przerażona, wyrwana z rozmarzenia.
– Co?- zawołała z trudem łapiac oddech.
– Mamoooo!! Tu jest pająk!- wołała córka – Chodź tu!
Matka odetchnęła z ulgą.
– Nie mogę, siedzę w wannie! – odkrzyknęła.
– Ale on tu jest – zaskamlała Córka pod drzwiami łazienki.
– Daj spokój, nie zje cię, zostaw go…- zaczęła Matka perswadować
– Ale on jest wielki! I czarny! – dziecko nie dawało za wygraną.
– Pająk do dobra nowina, zostaw go. On sobie na pewno zaraz pójdzie – dodała Matka ciszej, sama nie wierząc we własne słowa.
Córka chwilę postała pod drzwiami łazienki, powzdychała. Odeszła. Matka próbowała na powrót zagłębić się w stan relaksu, ale odgłosy zza ściany jej tego nie ułatwiały.
– Młody!- mówiła Córka do swojego Brata- Tu jest pająk
– Co ?! – krzyknął Syn wyrwany z całkiem innego świata. Jego głosowi towarzyszył jakiś łomot. "Pewnie przewrócił fotel jak się zrywał" domyśliła się Matka.
– Tu jest pająk, zobacz – znów mówiła Córka.
– Aaaaa! – usłyszała matka krzyk Syna.
– Weźźź…!- zirytowała się Córka- Trzeba z nim coś zrobić.
– To zrób – zaproponował jej Brat.
– Ty zrób! Ja się boję
– Ja?! Zgłupiałaś? Też się boję.
Córka podniosła głos:
– Ale ty jesteś facet! Zachowaj się jak facet!
Matka parsknęła śmiechem i stłumiła swą wesołość poczuciem winy. "Moje malutkie dziateczki walczą tam ze Zwierzem, a ja…" pomyślała jednocześnie słysząc głos Syna:
– Ja mam arachnofobię!
– Młody- Córka przybrała ton proszący – Weź go czymś zabij…
– No dobra…- w głosie Syna wyraźnie brzmiała obawa wraz z brakiem asertywności- Dawaj buta…
– Mojego ?- oburzyła się córka – Weź swojego
– Nie ma głupich! Moim nie będę!
– Poczekaj…Dam ci inny – zaproponowała córka
Matka na wszelki wypadek nie odzywała się z przypominaniem, że pająk stworzenie boże, że dobrą nowinę niesie i z takimi innymi. Jej dzieci po raz pierwszy kooperowały mniej więcej zgodnie, co im będzie Matka przeszkadzać?
– O masz, tym. Tylko szybko bo zaraz sobie pójdzie- rozległ się głos Córki, a zaraz po nim dwa klepnięcie butem
– Ale ty wynosisz zwłoki- rozkazał Syn.
– W życiu! Jutro ściagnę odkurzaczem. Albo zawłom kota, może zje…
Gwar rozmów umilkł. Matka znów zapadła w błogostan.
"Taaak- pomyślała- Lubię te spokojne wieczory w domu"

Ja jednak zdecydowanie najbardziej lubię sierpień.
Upał sie zrobił, zupełenie niespodziewanie w związku z czym wczoraj przespałam cały dzień. Spałam w pracy z głową na biurku, spałam w autobusie do domu, spałam w domu po powrocie i zasnęłam na dobre około 23. A dziś rano otworzyłam oczy i…
Niebo czyste bez jednej chmurki, słońce skrzyło się na trawie pokrytej rosą. A ta rosa zimna musiała być bo nawet P- Sunia niechętnie weszłą na trawę. W powietrzu czuć, że dzień będzie upalny, ale mury wystygłe przez zimną noc łagodzą upał.
Wysiadłam przystanek wcześniej, bo na straganach koło wiaduktu zawsze jest taka orgia barw, że chodzę tamtędy dla samej przyjemności patrzenia. Nie zawiodłam się: papryka w czterech kolorach wysypana na jedną strtę, górka pomidorów, ogórki, fasolka szparagowa i kalafiory. I owoce: śliwki, gruszki, nektaryny, brzoskwinie, jabłka, arbuz.  Nakupiłam rózności, ręce mi się wyciagnęły do ziemi, a zapłaciłam sześć złotych. I jak tu nie kochać sierpnia ? Choć sierpień to miesiąc moich urodzin, znów trzeba będzie zmianiać zdanie na temat własnego wieku. Albo naprawdę ustalić ze soba jedną, byle wiarygodną cyfrę i się jej trzymać. Np. 39. To taka ładna cyfra. Sugeruje dojrzałość, lecz nie starość. Czy ja wyglądam na 39 lat ?
Tymczasem zastanawiam się nad wyjazdem w Tatry. Piecyk gazowy zdecydowanie odmawia współpracy, nie wiem czy miast wypoczynku nie będzie konieczności zakupu nowego. Zobaczymy co powie mój cudotwórca. Dzieci wierzą w tatusia i na mój dramatyczny komunikat, że piecyka leje się woda zareagowały
– Żeby tylko wytrzymał do powrotu taty.
Ech, też liczę dni. Już tylko dziewięć. A właściwie osiem, bo dziś to się nie liczy. A właściwie piętnasty też się nie liczy. To siedem.

Szukam kogoś kto mnie nauczy szwedzkiego. Google nie znalazły mi w Olsztynie nic ze szwedzkim. Szkoły językowe nie podnoszą słuchawek. Przyjdzie faktycznie kupić kurs ESKK tylko, że ja mało zdyscyplinowana jestem, i już wiem jak ta nauka (nie) będzie wyglądać. A mam motywację, oj mam. MUMINKI  i DZIECI Z BULLERBYN w oryginale.  No i nie sądze by w Mieście Trolli była biblioteka z obfita w polską literaturę. Tylko, że moje lenistwo jest silniejsze od najsilniejszej motywacji. A od lenistwa silniejszy jest tylko wstyd…
Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie …

Poniedziałek zaczynam bólem głowy i niemożnością załatwienia najprosztszych spraw.
Ból głowy to ta pioruńska pogoda mi załatwiła, bo niby ciepło, ale pochmurno, niby nie ma upału, a człek wilgotny jakby ciągle spocony chodzi.
A te sprawy…
We czwartek Marcepanek zażądał bym znalazła akt naszego ślubu, oraz jego stary dowód z pieczęcią, że był kiedyś mężem innej żony i że już nie jest. Oczy mi wypadły z orbit
– Po co ci to ?
Bo załatwia szwedzki NIP czy też PESEL czy jak go zwał tak zwał. I wypełniając dokumenty jak sierota boża przyznał się, że stan cywilny zmieniał kilka razy.Szwedzi chcą potwierdzenia tego faktu. Im dowolnie- może być pieczęć w starym nieważnym już dowodzie, mogłaby być nawet kartka od urzędnika z odręczną adnotacją, że było właśnie tak.
Dziś rano , uprezdziwszy Bossa o spóźnieniu poszłam do Urzędu Stanu Cywilnego i się dowiedziałam.
Akt naszego ślubu mogę dostać do ręki za jedyne 22 złote. Tylko muszę powiedziec po co mi. Na wieść , że do zagranicznego urządu pracy pani zrobiła oczy jak talarki
– A po co im?
Tu ja zrobiłam oczy jak talarki, bo co ją to obchodzi ? Nie dają za friko, więc tak naprawdę moja sprawa co z tym zrobię. Mogę sobie nawet ściany wytapetowac, skoro moje, nie ?
Z tym drugim dokemnetem natomiast okazuje się kłopot. Bo :
– A to jak brał rozwód to powinien był dostać odpis wyroku- ona
– Ale nie dostał…- ja
– A, bo to trzeba było zapłacić- ona
– Ba, tylko że nikt mu o tym  wtedy nie powiedział. Sam z siebie człowiek zwykle nie wie takich rzeczy – ja
Pani stwierdziła, że jedyne co może wydać to odpis aktu małżeństwa z adnotacją, że potem nastąpił rozówd. Ucieszyłam się, ale jak się okazało przedwcześnie.
– Ale pani tego dać nie mogę…
– Dlaczego ?- znów miałam oczy jak talarki
– Bo to pani nie dotyczy…Zreszta czy im tam taki dokument wystarczy?..
– Wystarczy – zapewniłam – Im by wstarczył nawet stempel z dowodu, ale mąż dowód wymieniał i nie ma starego…- tym razem pani patrzyła na mnie z niedowierzaniem.
– No, ale ja pani tego dać nie mogę, bo to pani nie dotyczy – zakończyła audiencję.
 Kolejna głupota. Jak to nie dotyczy mnie to, że mąż przede mną miał inną panią za żonę?
Wyszłam nawet nie zła,tylko zrezygnowana, bo takiego obrotu sprawy się spodziewałam. Teraz zbieram siły na załatwianie paszportów dla zwierzaków, bo widzę, że to nie będzie tak hop hop.Naprawdę widzę , że bezrobocie przyszło w doskonałym momencie.
A ja zaczyanm mieć dylematy.
A może jednak przekonac Misię żeby też jechała. Maturę zrobi i tam, studia też będzie mogła z tego co czytam. A może dostałaby łatwiejszy start w życie ? No i nie musiałabym jej zostawiać praktycznie samej ledwie dostanie dowód.