Miesiąc: Sierpień 2007

Z nudów to człowiek różne głupoty wymyśla : utarłam kiszone ogórki do słoików, wczoraj upiekłam drożdżówkę, co miała być ze śliwkami, ale tak wyrosła, że śliwki pospadały, poprałam co było po wakacjach w koszu, wreszcie wzięłam się i policzyłam ile też mogłam przeczytać w swym życiu książek. I wyszło, że około dwa tysiące. Tylko?! Za kryterium wyjściowe przyjęłam wiek ośmiu lat, a za średnią jedną książkę na tydzień. Fakt, że bywały w moim życiu czasy gdy czytywałam jedną dziennie, ale też są takie, że cały tydzień nic.
Z nudów to wszystko. Czekam na kuriera, co miał mi od Bossa klucze przywieźć, bym je oddała administratorce. Nie cierpię takiego czekania , zawieszenia w próżni, mogłabym pójść z psem, mogłabym pojechać z Marcepankiem na zakupy, a tak skupić się na niczym nie mogę, bo czekam. 
A czas zaczyna mnie popędzać, bo Marcepanek jedzie już w poniedziałek 😦 i nie do Miasta Trolli tylko o 60 km w bok. I muszę mu narobić kotletów żeby nie żywił się samymi konserwami i chińskimi zupkami. I ten czas tak szybko zleciał. I znów zostanę sama z warczącą pralką, przepalającymi się żrówkmi, cieknącym ( na razie nie) piecykiem. Z własnymi strachami, z poczuciem wyrwania kawałka mnie…
No kiedyż ten kurier przyjedzie, do licha!

Mama dostała skierowanie na operację na 30 listopada. Do tego czasu ma zadbać o siebie żeby operacja mogła dojść do skutku. zadbać to wg mnie oznacza między innymi : rzucic lub przynajmniej mocno oraniczyc palenie, bo ma niewydolność płucną i palenie w tym nie pomaga, schudnąć, bo przy wzroście 155 cm waga ok.70 kg. jest ogromna. Prócz tego oczywiście stały nadzór lekarza, bo ma i nadciśnienie,i jeszcze pare innych schorzeń.
A co mama?
A mama :
– Na coś trzeba umrzeć.A może ja w ogóle nie pójdę na tę operację? Przeciez mnie nie  znieczulą. Narkoza nie- bo płuca. W kręgosłup się nie wbiją, bo za dużo tłuszczu…
Ale palenia nie rzuci, bo nie może (!). Schudnąć też nie może.  Mam chęć na jakies radykalne posunięcie : np. złapać i zawieźć do akiegoś szpitala onkologicznego żeby popatrzyła i się zastanowiła czy tak chce. Mam też pomysł odwrotny : pokazać, że jeszcze ma po co żyć, że jest potrzebna i niezbędna, nie wiem- obiecać wycieczkę do  Paryża czy wspólne mieszkanie, żeby znalazła jakiś cel. Bo mam wrażenie, że tu cały pies pogrzebany : znów nie czuje się potrzebna, a boi się zostać ciężarem.
Miałam to samo, to nasze rodzinne przesłanie, cholera : nikomu nie jesteś potrzebna, nawet jak cię znoszą to z łaski. Jedni po babci dostają domek z ogródkiem, a my to…

Czy wszyscy po urlopie czują się jak śnięta ryba? Bo ja tak. Chyba nawet znam przyczynę.
Bo to był pierwszy prawdziwy urlop od urodzin Miśki.
Bo spędziłam w nieustannym i absorbującym gronie rodzinnym dni siedem w porywach do dziesięciu. Bo w czasie ostatnich trzech była z nami jeszcze moja mama. I nie miałam warunków na pobycie tylko ze sobą, w ciszy, we własnych myślach.
Bo strach o diagnozę mamy zwalil mnie z nóg, gdy czekałam pod gabinetem, a na ścianach wisiały plakaty o tematyce onkologicznej.
Bo pogoda wariuje i z tropików funduje nam naraz arktykę i każdy w takim melanżu wymięka.
Bo w domu bałagan, bo usiłuję wyprać sterty ciuchów, a jeszcze walają się plecaki, a do tego torba z którą przyjechał Marcepanek i do dziś- tobołek mamy. Mama wyjechała dziś w południe ze skierowaniem na operację za trzy miesiące.
Ogórki, które nastawiłam do kiszenia przed przyjazdem męża, wydzielały mało ciekawą woń. Na szczęście- same w sobie okazały się dobre, w sam raz na zupę.
P-Sunia ma okres godowy co jest o tyle denerwujce, że na spacerach zajmuje się wypatrywaniem amantów miast potrzebami wydalniczymi. Oczywiście te musi gdzieś załatwiać, więc upatrzyła sobie łazienkę, no bo skoro każdy, nawet Kocio może, to czemu nie ona? Zaciskam zęby, sprzątam, ale narasta we mnie furia i bunt. Któregoś dnia dostanie po ogonie jak dzbankowi się przeleje…
Boss likwiduje biuro, miałam się z nim dziś spotkać, ale jak to on – sto pomysłów na minutę, wybral się w końcu tak, że musiałabym w Olsztynie do wieczora siedzieć. Papiery załatwimy przez kuriera,  ale muszę oddać w jego imieniu klucze.
Kot się chyba na mnie obraził. Pierwszego wieczora po powrocie łaził za mną krok w krok, ale na próbę pogłaskania odsuwał się ze wstrętem. Teraz też nie specjalnie mnie adoruje, nie poleguje na biurku, nie mruczy do porannej kawy.
Taki to melanż mam w życiu. Jak dodam do tego, że nadal nie wiem kiedy i dokąd wyjedzie Marcepanek (oraz za ile i na ile), a także rosnącą listę zakupów szkolnych mam chęć zapaść w sen zimowy.
Na ekscytację życiem politycznym już zupełnie nie mam ochoty: widok polityków wywołuje we mnie mdłości.
Ech…tak to jest, jak czlek raz na 20 lat zrobi sobie urlop od życia. Trudno potem trafić w stare koleiny. Jedyny pozytyw to to, że znów mam bibliotekę w zasięgu mozliwości. Jutro pójdę, wypożyczę "Księgę Tatr" Jalu Kurka i "Sygnały ze Skalnych Ścian" Wawrzyńca Żuławskiego i nie wiem co mi tam jeszcze w ręce wpadnie, ale na pewno coś dobrego, ładnego, jak Rosamund Pilcher. I tak sobie ucieknę.
A co u Was ?

Odwieźliśmy wczoraj Miśkę na Reage Festiwal do Ostródy. Dziecko zostało by przywitać tatusia, bo impreza zaczęła się już we czwartek, pomińmy milczeniem, że matka jędza wpłynęła na decyzję dziecka nieco wjeżdżając mu na poczucie winy. Tatuś o tym wiedzieć nie musi, a nawet nie powinien.
Wczoraj zawieźliśmy naszą malutką córczkę…
Ostróda zaludniła się tabunem młodych ludzi z dredami i trójkolorowymi elementami. Wszędzie słychać rytmy reage, bębenki. Nad tym powinien unosić się swąd trawki, ale ponieważ  (o wstydzie!) nie wiem jak to zioło wonieje to nie zauważyłam.
– Ty, chodź, zostaniemy, chociaż na jeden koncert – zajęczałam do męża, bo lubię reage i lubię takie imprezy  (do pewnego momentu)
– Ale ja z mechanikiem się umówiłem. Wcisnął mnie z litości na ósmą – mąż miał silne argumenty na swoją obronę.Westchnęłam ciężko, wsiadłam do auta, wpierw czule ucałowawszy córunię.
– Nie ćpaj, nie pal trawy, nie pij, uwżaj na  pigułki gwałtu, uważaj żeby cię nie pobili, bądź grzeczna, pamiętaj o jedzeniu i ciepłym ubraniu, nie uprawiaj przypadkowego seksu,  nie  wdawaj się w  awantury,  mów dziękuję, proszę, przepraszam, dzwoń często, najlepiej co godzinę…
Przełknęłam wszystkie te słowa, zepchnęłam z gardła do żołądka, i rzuciłam tylko:
– Baw się dobrze…- i poczułam jak bohaterka.
Wstałam z bólem glowy.