Osobista Kraina Trolli

Przedwczoraj, po raz pierwszy od chwili zamieszkania tutaj,
usłyszałam za plecami „jävla
polacker” (cholerni Polacy). Zdaje się, że ubiegłam w kolejce do kasy pewną,
brzydką jak noc listopadowa, potatuowaną nawet na szyi, ufarbowaną na czarno,
chudą Szwedkę z jej równie przystojnym facetem. Wyglądali tak, że żal mi się
zrobiło dziecka, które im towarzyszyło. Jak lumpy spod ciemnej gwiazdy.
Przyznam, że mną to wstrząsnęło. Nie wiem na ile poczułam się zaatakowana
osobiście a na ile narodowościowo. Najgorsze było to, że tamta rzucała mi tuż
za plecami inwektywy, a ja nie wiedziałam jak zareagować. Już w domu
sprawdziłam sobie w słowniku słowo „prostak” żeby być przygotowaną na podobne
zdarzenie, ale czy ma sens odcinanie się komuś takiemu ? Poglądu nie zmienię,
zgotuję tylko pyskówkę, po której poczuję się jeszcze gorzej, czy to warto ?
Ale z drugiej strony, tak stać i milczeć gdy mnie obrażają…?

Generalnie Szwecja jest
krajem, gdzie każdy ma mieć równe szanse, gdzie absolutnie zabronione jest
prześladowanie kogokolwiek z powodu jego pochodzenia, religii czy wyglądu.
Takie jest prawo, a Szwedzi prawa przestrzegają. Co nie znaczy, że zawsze im
się podoba i nigdy nie jest łamane. Jednak łamanie prawa w Szwecji nie odbywa
się jawnie i nie towarzyszy mu poklask społeczeństwa. Przeciwnie, jeśli już
ktoś dopuszcza się takiego przestępstwa robi to po cichu, najlepiej tak, żeby
nikt o tym nie wiedział. A gdy sprawa wyjdzie na jaw, łamiący nie otrzyma
wsparcia od otoczenia, nikt nie będzie go tłumaczył, że złamany przepis jest
głupi i dlatego mógł zostać złamany.
Niedawno opinią mojego Miasteczka wstrząsnęła
wiadomość, że rozbudowa słynnej na całą Skandynawię i nie tylko, naszej
miejscowej spalarni śmieci jest nielegalna. To znaczy, że zaczęto ją mimo iż
projekty nie były zatwierdzone przez władze. I nie ma tu znaczenia, że na
zezwolenie firma czekała około roku, aż wreszcie zaczęto rozbudowę mając
przekonanie, że decyzja pozytywna przyjdzie  lada dzień. Nie przyszła.
Ucięto łeb całemu zarządowi, budowę wstrzymano, maszyny wycofano na…jakieś
dwa tygodnie. Potem widocznie podpisano decyzję, bo budowa ruszyła na nowo.
Zarząd powołano nowy.
Jakby stary zarząd czekał na pisemna decyzję – dziś rozbudowa byłaby dopiero w
powijakach, a nie na ukończeniu. Ale kogo to obchodzi ? Złamali prawo i koniec.

Tak samo jest w stosunkach międzyludzkich. Żaden Szwed nie przyzna się odważnie
i publicznie „a ja to nie lubię tych Arabów/Żydów/Polaków”. Co prawda istnieje
legalna partia nacjonalistyczna głosząca mniej więcej to samo co „Polska dla
Polaków” , ale w kontaktach osobistych żaden Szwed nie przyzna się, że podziela
ich poglądy. Tu nie działa już tylko prawo. Tu działa wyuczone od pokoleń „visa
respekt” (okaż szacunek). Szacunek dla swojego szczerbatego, pięcioletniego
kolegi w przedszkolu ma okazywać Szwed tak samo jak dla swojego
pięćdziesięcioletniego kolegi w pracy. Bez względu na rasę, wiek, religię,
przekonania czy orientację seksualną. 
Tego uczy się od dziecka i…to działa. W duszy Szwed może nie raz klnie
na cholernych cudzoziemców, ale publicznie raczej tego nie wyrazi, bo wyrażając
spotka się z murem milczenia. Co prawda nikt mu nie zwróci uwagi ( ma prawo do
własnych poglądów, przecież), że zachowuje się nie właściwie, ale nikt go też
nie poprze. Tak jak to się stało w sklepie.
Tatuowana rzuciła w jej mniemaniu obelgę, a kasjerka miała popłoch na twarzy i
uśmiechała się przepraszająco. Dobrze, że nie odpyskowałam „cholerni Szwedzi”,
bo to gryzło się z moją do tego kraju sympatią. I dobrze, że nie wszczęłam
pyskówki. Nawet jeśli zabolał narodowy odcisk.

Życie jest piękne.
Tę prawdę głoszę.
A, że jest błoto ?
Od błota mam kalosze.