Tydzień temu przemknęła mi przez głowę myśl.
Na kuchence pyrkotała przykrywka na garnku z zupą buraczkową. O obok gotowała się woda na kaszę dla Tośki. Albowiem Tośka, arystokracja z urodzenia, chłopka z upodobań, ponad najdroższe, najbardziej rekomendowane przez hodowców karmy przedkłada…wszystko inne.
Sucha bułka, skrawek niedojedzonego chleba, resztka surówki, rybka, kartofelki…wszystko to jest o niebo lepsze od karmy stojącej w misce. Jakiś czas działało dolewanie oleju rzepakowego, potem trzeba się było przerzucić na olej z łososia, potem zmieniać rodzaj karmy, pilnować bydlaka, żeby nie dostał nic od nikogo, nawet ciasteczka wyliczać jakby były na wagę złota. Po trzech -czterech dniach dyscypliny wygłodniały pies zjadał co-nieco z michy…I znowu kolejne dni mijały na utrzymywaniu terroru jedzeniowego.
Po dwóch miesiącach i trzech torbach różnego jedzenia poddałam się.
Nie będę wywalała grubej kasy w błoto, jednocześnie terroryzując rodzinę i psa regorem żywieniowym. Trudno. Niech jej będzie: chce, niech ma gotowane.
I w ten sposób, tydzień temu znalazłam się przy kuchence z dwoma wielki garami jednocześnie. I gdy tak przesuwałam te gary przemknęła mi przez głowę myśl „żebym się tylko nie sparzyła, bo ten garnek ma przykrywkę z dziurkami, trzeba uważać”.
Tak sobie pomyślałam…
Chwilę później chwyciłam ów sagan pełen psiej kaszy i…przypiekłam sobie palce. Garnkowe ucho złapało temperaturę od palnika obok. Garnek odstawiłam, założyłam łapkę, postawiłam gdzie trzeba, trochę piekło, ale uznałam, że jak wsadzępod wodę to POTEM będzie jeszcze gorzej. Zresztą troszkę się spieszyłam, a tu mi kasza zaczęła kipieć, więc uniosłam pokrywkę leciutko, znowu napominając samą siebie, że tym garnkiem łatwo się sparzyć. Po czym natychmista siebie uspokoiłam. Wszak już wypełniłam polecenie dane mózgowi „żebym się tylko sparzyła” bo mózg przecież nie zna słowa NIE.
Ucieszyłam się, że w takim razie durne polecenie mam z głowy. I tak ucieszona sięgnęłam do uchylonej przykrywki, spod której buchnęła para prosto na moją dłoń.
I tak to myśląc i przestrzegając samą siebie dwa razy, w ciągu zaledwie pół godziny sparzyłam tę samą dłoń.
Teraz już wsadziłam pod zimną wodę, bo coś mi mówiło, że oparzenie jest głębokie.
Dziś na palcu wskazującym mam oparzeniowego, podskórnego bąbla, oraz ciemniejącą, lekko szczypiącą plamę u nasady kciuka.
Już nie boli, wraz z bólem nauka wyparowała z głowy ewidentnie.
Ponieważ pokazało się słońce, blada, bo blade, ale zawsze. Wiatr przestał urywać głowę. Temperatura z 5stopni wzrosła do 9. Dlatgo postanowiliśmy pojechać na dłuższy spacer z psem. Ścieżka wiodła nas skalistym brzegiem jeziora, poprzez jesienny las. Ścieżka pełna skał, osypanego igliwia, wyłażących korzeni drzew i miękkiego mchu.
Oczwiście wzięłam aparat. Przeszlimy się z godzinkę, zaczęliśmy wracać…Co za licho mnie podkusiło?
Zauważyłam, że bardzo ostrożnie stawiam stopy i generalnie tak staram się iść by broń boże nie poslizgnąć się i nie upaś bo APARAT. Aparat może by przeżył, ale obiektyw na bank nie. Obiektyw! Moje cacuszko, miłość ma największa zaraz po Zuzi i Tośce. Moja pięćdziesiąteczka stałeczka, miłość mego życia!
Ciekwe czy upadając dałabym radę ochronić aparat rękami? -tak rozmyślałam powoli podążając za mężem i Tośką, sycąc dusze promieniami słońca, blskiem jagodowych liści złotem trzcin.
Tak. To był ułamek sekundy. Kostka mi się nagle wygięła i ja poleciałam lotem ślizgowym. Nim grzmotnęłam o ziemię – tu akurat było wszystko na raz: skała, korzenie i piach- zobaczyłam jak mój aprat, który nadal mam na szyi, ląduje na podłożu, odbija się i z głuchym łupnięciem wali po raz drugi o glebę. Potem poczułam ból w rękach i kolanach, zobaczyłam bardziej zdziwioną niż przestraszoną minę męża oraz lecącą do mnie z radością Tośkę.
Przez chwilę była pewna, że połamałam oba kolana. Przez chwilę byłam pewna, że nie wstanę z tej skały. Zrobiło mi się gorąco. I słabo. Nie do końca wiedząc co robię zdjęłam aparat z szyi i dałam mężowi sycząc tylko:
-Sprawdź
po czym zajęłam się zbieraniem siebie z ziemi. Tośka kręciła się koło mnie cała szczęśliwa bo skoro pańcia na ziemi to się będziemy wygłupiać.
Otumaniona usiadałm wreszcie i jednocześnie usłyszałam trzask migawki i komunikat od męża
-Wszystko w porządku.
Wtedy mogłam oceniać inne szkody. Lewe kolano wyglądało jak stek, prawego wolałam nie oglądać.
Jakimś cudem wstałam, pozbierałam z ziemi ręce i nogi i ruszyłam w drogę.
Po kilku krokach gdy do mnie dotarło, że idę, odbrałam aparat od męża.
-Jesteś pewna?
– No drugi raz raczej się nie wywalę – odrzekłam dziarsko.
I wtedy przypomniałam sobie oparzoną dłoń.
Na wszelki wypadek zabroniłam sobie myśleć o wywracaniu się. Skupiłam się na uważnym stwianiu stóp, tak by cała podeszwa był na podłożu, gdy przenoszę nań ciężar ciała. Tak dotarłam do samochodu. Robiąc po drodze „jeszcze choć jedno zdjęcie”. 
Na lewym kolanie mam znak Polski Walczącej. Musiałam skleić trzy duże plastry by ową kotwicę zasłonić.
Na prawym…NIC! Zastanawiam się czy skończy się siniakiem czy czymś więcej.
Aparatowi i obiektywowi naprawdę nic.
Pamiętajcie.
MÓZG NIE ZNA SŁOWA NIE.
Osobista Kraina Trolli 