Osobista Kraina Trolli

Za to wreszcie rankiem temperatura 5 stopni. I przestało wiać.
Byłam z Tosią o 4:30 na spacerze. Świtało, pachniało deszczem, pojedynczy ptaszek (jakiś ranny ptaszek) śpiewał.

Obudził mnie początek migreny. Czego się spodziewałam, bo bardzo zgrzeszyłam uczynkiem i zaniedbaniem.
Najpierw było zaniedbanie.
Nie wiem czy rozkojarzona byłam, czy co. Zatrzymałam się przecież wyjeżdżając z mojej podporządkowanej uliczki, na ulicą główną, którą chciałam przeciąć. PUSTO było! Droga prosta jak drut, bez żadnych ograniczeń w widoczności. Nic nie jechało! A potem nagle nie wiadomo skąd przed maską wyrósł mi czołg. Poderwałam nogę z gazu, ale na hamulec już jej nie zdążyłam opuścić. Przywaliłam.
Od razu mówię: nic się nikomu nie stało, Malutek ma poturbowany przedni zderzak, i odrapany lakier powyżej grilla. Czołgowi (potem się okazało, że to Volv o XC90) uszkodziłam błotnik nad tylnym kołem.
Facet wyskoczył do mnie z pytaniem:
– Nie widziałaś mnie? (odpowiedź: oczywiście że widziałam, ale pomyślałam, że tak nudno, może w coś przywalę – przyszła do mnie później, tak samo jak pytanie: a ty mnie?! Ja ciebie miałam z boku, ale ty mnie na wprost! jak szybko jechałeś?)
Ale refleksje przyszły później, bo byłam tak zszokowana, że kompletnie odebrało mi rozum.
Wymieniliśmy się danymi i każdy pojechał w swoją stronę.
No, ale telepke miałam cały dzień taką, że musiałam łyknąć ze dwie zielone tabletki.
A wieczorem nie mogłam zasnąć, a gdy zasnęłam to mnie wyrwało ze snu… Zjadłam 4 pralinki (odwykłam od takich „rarytasów” i odkryłam, że smakują chemią i wcale nie są dobre).
A wcześniej jadłam pomidorka. I kartofleki. To były te uczynki.

No i nad ranem mnie wybudziło. Ale wystarczył jeden ibuprofen i 1/2 trypka. A potem zasnęłam i obudziłam się przed ósmą. Oj, dawno tego nie było!

Zgłoszenie do ubezpieczyciela wysłane. Resztę załatwią urzędnicy.
Pewnie będę musiała pokryć jakieś ryzyko własne, oraz podniosą mi stawkę ubezpieczenia. To nie koniec świata, to tylko kasa.
Najbardziej mnie przeraża fakt, że ja tego samochodu nie widziałam. Dlaczego? Jechał szybko? Czy ja się zgapiłam?
I dlaczego on – mając mnie na wprost, widząc, że jestem na jego pasie nie zahamował?- a musiał mnie widzieć z daleka? Nie było słońca, nic go nie oślepiało. Nie było ruchu bo było bardzo wcześnie. Pewnie nikt mi na to nie odpowie…

Chodzę w zimowej kurtce, szalu i czapie. Kurtka wprawdzie lżejsza, ale czasem muszę wkładać pod nią drugą, puchową, zamiast swetra.
Nie byłoby tak zimno, ale wciąż wieje z północy.
Gdy wieczorem wiatr cichnie, to mimo 5stopni robi się całkiem przyjemnie.
Zaczynają kwitnąć magnolie i wiśnie. Oraz kwiatki różnej maści.
Tosia złapała jakiegoś wirusa i dostała biegunki. Sądząc po rozmazanych kupach w okolicy, nie ją jedną dopadło.
Na wszelki wypadek omijam więc psi wybieg, a znajomych psiarzy ostrzegam z daleka.
Tosia zaprzyjaźniła się z Fridolfem. Fridolf wygląda jak malatńczyk, może i nim jest (nie ogarniam naz ras po szwedzku). Pani Fridolfa jest nieco ode mnie młodsza i też ma problem z migrenami. Pieski się obwąchują, my się socjalizujemy. Ale teraz omijam ją łukiem.
Oczywiście byłyśmy u weterynarza. Dostała karmę dietetyczną, kilka konserw (no, nie za darmo) oraz jakieś paskudztwo w strzykawie, które musiałam jej wcisnąć do paszczy. No a wielka strzykawa + wielki pies + małe ręce = pomoc faceta. Zwlokłam chorego eMa z łóżka, przywiozłam do siebie i w pięć minut później było po zabiegu.
Popołudnie było spokojne, choć wieczorem wyciągnęła mnie z łóżka. Ale tylko raz.
Mało piła i się martwiłam że się odwodni. Wreszcie wymyśliłam sposób: kupiłam piesi z kurczaka i ugotowałam jej chudego rosołku z marchewką i ryżem (weterynarz Eva sugerowała dorsza i ryż, ale nie jestem pewna czy Tosia lubi dorsza, a kurczaka tak). Zjadła całą michę. Dziś dostanie drugą porcję.

Kwiecień się kończy. Wysłałam już prawie wszystkie deklaracje podatkowe. Zostały ostatnie ogony, które mają termin do połowy lub końca czerwca.
W sumie do 2 maja muszę wysłać jedną deklarację, ale nie wiem co zrobić.
Facet ma firmę w Polsce, rodzinę w Polsce, całe życie w Polsce. Wedle wszystkich znaków na niebie i ziemi jego centrum życia jest w Polsce. I tak to działało przez lata. Ale od kilku lat Szwecja uszczelnia system i się wzięła za takich ludzi. Musieli się porejestrować (co akurat dobrze, bo mają odrobinę kontroli nad gastarbeiterami) oraz otrzymali wymóg by nie przekraczać pobytu ponad 183dni w roku. I byłoby dobrze, gdyby nie to, że nigdzie nie ma napisane JAK obliczyć te 183 dni.
Czy tą są dni robocze czy kalendarzowe? Czy mają być ciągiem? Czy się sumują? W jakim okresie ma być owe 183dni czyli ile przerwy pomiędzy wyjazdem a kolejnym wjazdem trzeba by owe 183dni się zerowały? Nikt nie wie. Nękani pytaniami urzędnicy skarbowi odpowiadają każdy po swojemu.
Najbardziej logiczne wydaje się, że powinno to być pół na pół. Czyli jeśli tu się pracuje 14 dni, to potem powinno się tyle samo pracować w Polsce, by okres się zerował.
W kwietniu ubiegłego roku powiedziałam klientowi szczerze, że nie wiem jak to potraktować. Wpisałam do deklaracji przychód ze Szwecji i napisałam, że nie przekroczył owych 183dni, oraz, że kwotę opodatkował w Polsce.
W lipcu dostał decyzję, że ma zapłacić normalny podatek (co jest o tyle niesprawiedliwe, że facet nie ma szwedzkiego peselu więc np. nie dostanie tu emerytur a i ze świadczeniami lekarskimi ma problem, więc przynajmniej opłat socjalnych nie powinien tu płacić). W sierpniu się odwołaliśmy.
Do lutego była cisza. Napisaliśmy zapytanie co z naszą sprawą.
W marcu zażądali dokumentów. Wysłaliśmy.
W kwietniu kolejnych. Wysłaliśmy.
Jeszcze zechcieli oświadczenie o rezydencji podatkowej w roku 2022.
Urząd skarbowy wydał, ale od roku 2023. Więc prosimy o kolejny termin…
A tu znowu trzeba deklarować.
Uzgodniłam z facetem, że wyślemy pustą deklarację z opisem, że wszystkie podatki płacone są w Polsce.
I zobaczymy co dalej.
Trochę to dla mnie też nauka, bo będę wiedziała co w podobnych przypadkach robić.
A z drugiej strony. Klient w Polsce płaci ryczałt a tu musiałby zapłacić 50%… Fajnie, ale trochę niesprawiedliwie w stosunku do ludzi, którzy mają firmę zarejestrowaną w Szwecji.

Ale są sukcesy. Malutkie, ale są. Moja podopieczna kończy szkołę, kończy też praktyki i właśnie jej zaproponowano pracę. Na razie na godziny, w razie potrzeby – czyli odpowiednik polskiej śmieciówki, ale tu po pewnym czasie może liczyć na stałe zatrudnienie na etat w tej lub innej firmie. Bo będzie miała staż i referencje.
Bardzo jestem dumna z Ewy. Bo kiedy zaczęła pracę u mojego klienta, to nie umiała prawie nic. A teraz proszę: będzie specjalistą od wynagrodzeń co jest bardzo poszukiwaną specjalnością.
Takich ludzi to aż się chce wspierać i im pomagać.
Bo gdy się widzi jak coraz pewniej stają na własnych nogach i jak coraz lepiej radzą sobie w szwedzkiej rzeczywistości to aż skrzydła rosną.
Mam tu też takiego Marcina. Idzie jak burza, pracuje, uczy się języka, stara się sam ogarniać wszystko. A jeszcze niedawno pomagałam mu w rozmowie z szefową, bo szwedzki rozumiał piąte przez dziesiąte.
I tym optymistycznym akcentem zakończę plotki towarzyskie.

Dexter nadal dobry, ale muszę zrobić przerwę, bo zaczynam widzieć psychopatów dookoła.
Męczę jakąś historię miłosną na czytniku, ale nudna jest.
Czekając aż się coś zadzieje dobrnęłam do 86% więc muszę doczytać, co może potrwać długoooo, bo po 10 minutach zasypiam. takie to ekscytujące 😀

Cukier mniej więcej w normie. Jedzenie nadal mi nie smakuje.
Ale kawa 3in1 (dobra, wiem chemia i syf) jest słodka tak, że nie daje się pić, oraz ma smak metalu. A kiedyś była dobra choć… za mało słodka!
Tak samo jak galaretka z czarnej porzeczki, którą uwielbiałam do chleba i twarożku. Teraz aż mi jama ustana ścierpła.
Za to jabłka nabrały smaku. Szkoda tylko, że przez te modyfikacje skórka jabłka ma twardość i smak grubej folii. Obieram.
Migreny osłabły i są rzadziej! W tym tygodniu tylko jedna i to taka na pół tryptanu +1 ibuprofen.
Woda gazowana z sokiem z cytryny jest pyszna. Temu, kto wymyślił mocowane korki do butelek PET niech w piekle wyścielą łoże tymi mocowaniami.

Zimno i zimno, nawet jak słonecznie. Ych… Tak by się chciało ciepła, żeby rozpiąć kurtkę, albo zmienić na wiosenną, zrzucić czapkę (wczoraj się ostrzygłam, to mogę), założyć lekkie buty.
A tu nie. Szalem się owijam, czapę noszę a czasem i rękawiczki. Kurtkę mam lżejszą, ale wciąż zimową a rankami wkładam pod nią drugą, bo marznę drepcząc za Tośką od drzewka do drzewka.
Ale widziałam pierwszą kwitnącą magnolię.

Wczoraj odkryłam, że odwyk od cukru daje efekty.
Ponieważ miałam migrenę to postanowiłam być dobra dla siebie i pozwoliłam posmarować chleb galaretką porzeczkową jak podkład pod twarożek.
Ostatnio w Lidlu nabyłam polski dżem z czarnej porzeczki, wczytałam się w skład, okazało się, że słodzony fruktozą, która nie jest najlepszym zamiennikiem cukru, bo silnie uzależnia, ale zawsze to lepsze niż normalny cukier lub stevia, która jest po prostu fuj.
No ale w lodówce pół słoika galaretki… ktoś to musi zjeść, nie? (Tak się tłumaczę).
Przystąpiłam do konsumpcji.
I wiecie co? Z trudem zjadłam te dwie kromki. To było tak słodkie, że aż mnie w gardle piekło. I wcale nie było dobre.
Po spożyciu wypiłam szklankę wody z octem jabłkowym, żeby zniwelować działanie cukru. Co też nie było zbyt smaczne.
Czyli jednak odwyk działa.

Kawa smakuje normalnie – czyli nie obrzydliwie.
Herbata… O tu jest problem. Bo herbata – mocna, z dużą ilością soku z cytryny oraz bardzo słodka – to mój wspomagacz migrenowy. Ale myślę sobie, że jak raz na jakiś pozwolę sobie na taką herbatę to świat się chyba nie zawali?

Natomiast nadal mam problem jedzeniem.
W weekend, rozbisurmianiona kilkoma dniami bez migreny, zjadłam jednego pomidora. Żeby on choć dobry był… Ale nie: nie miał smaku, ani zapachu… A na drugi dzień co? Migrena. Ten pomidor nie był tego wart.

Odczekałam dwa dni. I zrobiłam sobie babkę ziemniaczaną.
Nie dosoliłam, ale trochę celowo. Była więc taka sobie.
I co? Zgadza się: wieczorem franca zaczęła się dobijać do mojej głowy. Odpędziłam. Ale rano skorzystała z nieuwagi, wlazła nieproszona, rozsiadła się i powiedziała, że zostaje.

Jeszcze się łudzę, że może inna odmiana kartofelków nie będzie mi szkodzić? Ale obawiam się, że muszę pożegnać moje ulubione jedzenie: placki i babki ziemniaczane, pyzy, kopytka, sluśki kląskie, kartofelki młode, kartofelki pieczone, zupę z kartofelkami…
Adios pomidory, adios kartofelki.
Nawet Ela-dentystka stwierdziła, że bez pomidorka i kartofelka to właściwie mogę się sama owinąć w białe giezło i samodzielnie ułożyć w grobie. Bo można żyć, ale po co?

Jak ja mam do cholery ugotować krupnik bez kartofli?!
A z tyłu głowy szept: to kara za to, że jako dziecko nie lubiłaś kartofli.
Ale rozsądek podpowiada: twój organizm wiedział, że ci nie służą.

Ale, ale. Odzyskałam zęby. Więc w sobotę znowu upiekę czarny chleb.
Już się cieszę (sarkazm). Nie będzie wykrętu, że nie mam czym gryźć i dlatego jem miękki, biały chlebek…

Acha.
W lipcu jedziemy na Gotlandię.
EM, Tosia i ja. Już kupiliśmy domek i prom.

Tak, moja relacja z mężem jest o wiele lepsza, gdy prowadzimy życia niezależne. On pamięta o moich oponach, a ja o jego rachunkach lub kontaktach ze służbą zdrowia.
Dziwne, nie? Małżeństwo co mieszka oddzielnie.
Szwedzi mówią na to SERBO – (od separat boende) i nie widzą w tym nic dziwnego. Skoro tak jest lepiej, to jaki problem?

Oglądam serial Dexter. Dobry jest. Jak mnie znudzi Dexter to obejrzę Kradzież, ale chyba najpierw dokończę książkę, którą odłożyłam kilka tygodni temu, bo była zbyt mroczna, za dużo w niej było bezradności.

Zaczęłam czytać Szoguna, ale mnie zmęczył. Konwersja na ebooka jest skopana. Tekst leci ciurkiem, nie ma akapitów, rozdziały się zlewają w jedno, dialogi lecą bez myślników (czy to dywizy są?) ale czasem z.
Odłożyłam. Może wrócę, może nie.
Wcześniej przeczytałam Problem Trzech Ciał, ale też mnie nie zachwyciła. Jak dla mnie za dużo teorii fizyki, która dla laika jest po prostu niezrozumiała. A film z kolei wydaje się być luźną interpretacją powieści. Poczekam, aż książka mi lekko wyparuje z głowy i wtedy obejrzę film.

Za to bardzo mi się podobała książka Emmy Donoghue „Wpływ gwiazd”. Irlandia, czas szalejącej hiszpanki… Oj dobre to było. Tak samo jak „Cudowne lata” Valerie Perrin oraz „Noc szpilek”Santiago Roncagliolo.
W słuchawkach wciąż „Czarodziejska Góra” Tomasza Manna. Wolno idzie, bo słucham tylko do zaśnięcia. A zasypia się przy tym jeszcze lepiej niż przy Jasienicy 😀

A co wy czytacie/oglądacie?

Nie ma mnie, bo nie ma o czym pisać za bardzo.

Śniegi stopniały, wiosna przyszła, ale kapryśna z niej dama i dość chłodna w obejściu.
No ale mewy wrzeszczą, kwitną różne drobne kwiatki, pąki na drzewach coraz większe, a na niektórych już pojawiają się małe listki.

Tylko Tosia jakby słabnie.
Najpierw przestała protestować przed powrotem do samochodu.
Wczoraj, gdy lało, ale mimo to wyszłam z nią na spacer, pokręciła się, siknęła i pociągnęła mnie do domu.
Potem, gdy przestało padać poszłyśmy na normalny spacer i nie protestowała, ale też bez oporu poszła do domu.
Dziś rano spacerowała normalnie przez 20minut, a potem pociągnęła do domu i bardzo się jej nie podobało, że minęłam dom i poszłam dalej (po kosz na psie kupy był kawałek dalej).
Ale w domu zachowuje się normalnie. je, przytula się, kota gania…
W maju mamy kontrolę tarczycy u weterynarza to zobaczymy co jest.

Pracuję. Dużo, ale spokojniej niż rok temu. Powoli ubywa z listy…
Ale w środku niepokój.
Jeden klient na zwolnieniu po poważnej kontuzji.
Inna klientka też na zwolnieniu. Jedna z moich ulubionych. Młoda dziewczyna, ogarnięta. Okazało się, że od jesieni walczy z depresją, wypaleniem, stanami lękowymi.
Jeszcze inny klient planuje w tym roku powrót do Polski.
A jeszcze innemu padł największy zleceniodawca i teraz sam walczy o przetrwanie.
A nowych klientów brak.
Zamówiłam nowe wizytówki, porozkładam w polskich sklepach…
Nie jestem dobra w reklamie, niestety.

Poza tym zauważyłam, że szwedzkie dżdżownice są chudsze niż polskie :D.

Odkryłam przyczynę mojego zmiennego apetytu.
W dni kiedy używam tryptanu na migrenę – nie mogę jeść. W dni kiedy nie używam – nie mogę się najeść.
Oraz, że nocny, punktowy ból głowy nie nęka gdy wykonuję zalecane ćwiczenia co najmniej raz dziennie.

Jedzenie jest nadal problemem.
Teraz większym nawet bo posypało mi się uzębienie… Chodzę szczerbata i uśmiecham się półgębkiem. Gryźć nie mogę.
Mam nadzieję, że moja Ela dentystka zaprosi mnie do siebie w nadchodzącym tygodniu i wreszcie będzie lepiej.

Malutek przeszedł przegląd. Mechanik potwierdził to, co mówił Jacek mechanik: 6 letni Hyundai to dobre auto. Myślałam o zmianie na młodszy model, ale rynek zgłupiał. Odsetki wzrosły do 10% w skali rocznej ( a było około 4%). Poza tym handlarze zaniżają cenę skupu bo nie wiedzą czy sprzedadzą…
No, a skoro Malutek sprawny i nic mu nie jest… to po co zmieniać?
Oczywiście fajnie byłoby mieć samochód nie czarny, z czujnikiem parkowania i tempomatem. Ale może naprawdę lepiej poczekac. Czas taki niestabilny.

Dziś wreszcie zmieniamy opony na letnie.

I muszę zrobić jakieś zakupy bo w lodówce znowu hula wiatr.

Święta minęły spokojnie.
Było ponad 10stopni, bezwietrznie i słonecznie. Przynajmniej w sobotę. W niedzielę zaczęło wiać i niebo zaczęło się smużyć.
Ale w poniedziałek, w Prima Aprilis było jeszcze znośnie.
Okazało się, że żarcik się nieco spóźnił… ale nie minął.
Wczoraj obudziłam się w mroku. Ki czort? Wcześnie? Chyba nie, bo czułam się wyspana. Na zegarze była prawie 6:30! Wyjrzałam przez okno. A tam pada śnieg. Sądząc po samochodach pada już od jakiegoś czasu. I raczej określenie „pada” nie jest właściwe. Bo pada się z góry w dół. A tu śnieg padał poziomo.
12 godzin oraz dwa spacery z Tośka później ten biały syf śnieg nadal sobie beztrosko fruwał.
A dziś rano taki oto mamy krajobraz:

Taki sobie żarcik nam zrobili ci z na górze.
Żarcik jest tym bardziej nieśmieszny bowiem szwedzkie przepisy ruchu drogowego mówią, że do 31 marca obowiązkowa jest jazda na oponach zimowych. No więc wszyscy masowo pozmieniali opony na letnie.
Na szczęście ja doczytałam drugą część przepisu, która mówi, że do 15 kwietnia MOŻNA jeździć na oponach zimowych i w związku z tym postanowiliśmy z eM, że opony zmienimy dopiero w nadchodzący weekend.
Jest jeszcze dalsza cześć przepisu, która mówi, że jeśli wciąż panują warunki zimowe to można używać opon zimowych nawet po 15 kwietnia.
I oto teraz, gdy szłam z Tośką widziałam jak na przewężeniu jezdni zatrzymał się samochód (stare volvo V70), żeby przepuścić tego z drugiej strony i utknął. Bo jezdnia oblodzona. A on na letnich.
Za kierownicą pan, obok niego młode dziewczę. Dziewczę wysiadło i próbowało popchnąć. Ale volvo ma wagę, a dziewczyna miała na nogach eleganckie półbuty … Gdybym nie miała Tośki to bym nawet zaproponowała pomoc, ale z Tośką na sznurku to nie byłaby dobra idea.
To nie jest śmieszne, wcale a wcale.
Było ładnie, wszystko kwitło, a tu bum.
A my dziś mamy wizytę w Goteborgu. Jutro Misia z Melem wracają z Bułgarii, tymczasem znowu prognozują śnieg!
A na weekend +10.

Tak że tak.

Upiekłam chlebek znowu. Teraz prócz słonecznika dałam kilka rodzynek. Taki świeży jest pyszny… Tylko trochę masła i nic nie trzeba więcej.

I zdradzę tajemnicę: od sześciu dni nie miałam w nocy bólu głowy. Ale ciiiii…. nie mówimy o tym głośno, bo jak głowa usłyszy to jeszcze zechce pokazać na co ją stać…

No.
Wreszcie udało mi się upiec chleb … całkiem dobry.

Pierwszy nie wyrósł bo miał za zimno.
Drugi wyrósł ale był lekko zakalcowaty i za mocno spieczony.
Ten jest trzeci.
Nie sądziłam, że pieczenie chleba jest takie proste.
Przepis dostałam od Litwinki wraz zakwasem. Teraz tylko go dokarmiam i używam raz w tygodniu.
Pierwsze dwa chleby były z mieszanki pełnoziarnistej mąki żytniej oraz orkiszowej także pełnoziarnistej.
Wczoraj dałam zwykłą pszenną, bo … chciałam jakiejś odmiany, żeby się nie czuć jak skazaniec bo tylko”czarny chleb i czarna kawa”… ;).
Dałam też więcej wody. I przez pomyłkę piekłam chleb w niższej temperaturze.

Ogólnie przyrządzanie posiłków w moim wypadku to niezła ekwilibrystyka.
Bo tak:
Pomidory, sery i ziemniaki wywołują migreny w ciągu 12 godzin od spożycia. Podejrzewam też o to ryby.
Mięso i jego przetwory powodują zgagę, wzdęcia, oraz ociężałość fizyczną.
Mleko krowie powoduje ból brzucha.
Twarożki, serki – na dłuższą metę dają atopowe zapalenie skóry + zgagę.
Mąki i kluski, ryże – wiadomo: węglowodany.
Owoce morza – nie wezmę do ust.
Kurczaka zjem choć z pewnym obrzydzeniem…
Co zostaje?
Sałaty, kapusty i kapuściane, marchewka, jabłka i cytrusy. Oraz strączkowe…
I tak codziennie lawiruję pomiędzy tym co mogę, a tym co lubię.
Muszę pilnować zapasu sałaty, bo jak nie ma co, to choć tę sałatę skropię cytryną i olejem rzepakowym i zjem przed makaronem z czosnkiem i masłem.

Ale ranny cukier, na czczo po 12 godz od ostatniego posiłku jest poniżej 5,8 mmol – w Szwecji mówią, że norma od 4,2 do 6 mmol.
Choć tyle.
——-
Wiosna przyszła. Kapryśna, jak to w marcu. Wczoraj byliśmy z Tosią w polskim sklepie, a potem pojechaliśmy na Hunneberg, żeby psa przegonić (i mnie też).
30 minut spaceru szybkim marszem.
Tośkę te spacery chyba nudzą, bo nawet specjalnie nie protestuje przed powrotem do samochodu. (Mnie też nudzą okropnie). Ale może ją też i męczą. Nie zapominajmy, że to staruszka: 9 lat u berneńczyka to coś jak 90+ u człowieka.
W mieście nie można jej do domu zaciągnąć, a jak pozwalam jej wybierać trasę to ciągnie byle jak najdalej od domu.
Pozwalam jej witać się z każdym psem, który ma na to ochotę (a człowiek nie zabrania). Do ludzi stała się Tosia bardzo ostrożna. Od niektórych wręcz się chowa za moje nogi. Z pieskami też bywa różnie. Te mniejsze od niej są okej. Te podobne gabarytowo – różnie. Te większe – absolutnie nie.
Mówiłam, że w głębi duszy Tosia jest yorkiem 😀

A za chwilę jadę do klienta i czort wie ile czasu mi tam zejdzie.
Ciekawe czy pies się da eMowi wyciągnąć z domu…

Czytacie skład żywności, którą kupujecie?

Jestem jak alkoholik walczący z nałogiem z butelką wódki.
Odkręca, wącha, bierze łyk… po czym wypluwa a resztę wylewa.

Tylko u mnie zamiast wódki jest cukier do kawy.
To zadziwiające jak łatwo przychodzi mi obywanie się bez cukru w ciągu dnia. Ale te ranki i ta poranna kawa to wciąż wyzwanie choć właśnie mija miesiąc.

Za to mogę zacząć powoli mieć nadzieję, że znalazłam przyczynę tych nocnych, punktowych bólów głowy. Przyczynę oraz radę.
Kręgosłup i napięcia w tzw obręczy barkowej.
Fizjoterapeuta dał mi zestaw ćwiczeń do wykonywania dwa razy w ciągu dnia w ramach przerwy w pracy (zamiast scrollowania fejsa).
Od piątku stosuję i nie było ani jednej nocy z tym bólem.

Co nie zmienia faktu, że dziś wstałam z migreną, ale taką prawdziwą.
Na obiad wczoraj była zapiekanka z mozzarelą i kabanosem.
Miałam wizytę klienta i jak wyszedł nie miałam czasu na przygotowanie czegoś porządnego, bo moja bateria już migała czerwono. W moim wypadku to drżenie rąk i poczucie osłabienia. I wtedy wiadomo, że trzeba teraz już, a mandarynek jak na złość w domu nie było.
Mam wrażenie, że kombinacja sera z wędzonką jest właśnie migrenogenna.
Sama mozzarella jest raczej nieszkodliwa. Sama wędzonka też nie.

Wiosna idzie ale powoli, bardzo nieśmiało, co chwila się zatrzymuje i wycofuje. No ale jednak idzie.
Krzaki mają pąki. Kwitną krokusy. Trawa rośnie. Ptaki latają i śpiewają.

A mnie męczy zamknięcie roku w jednej firmie, bo nie wiem czy dam radę dojść właściwego salda na jednym koncie. Muszę nad tym przysiąść, zrobić, bo śni mi się po nocach. A jeszcze na razie jest dość spokojnie, choć czuję, że od kwietnia zrobi się nieco gorącej.

We czwartek.
Obolały był cały człowiek.
Głowa. Bo jak zawsze.
Brzuch – żołądek, wątroba, trzustka…czort wie co, ale bolało jakby ktoś skopał.
Plecy – bo jak się tylko siedzi to bolą.
Palce bo pokłute.

Wszystko na nie.
Kawa zostawiona w połowie, bo wciąż pasukdna, choć tyle czasu minęło, i żadne mleko jej smaku nie poprawia. I jeszcze ten obolały brzuch, który po kawie z mlekiem czy bez boli jeszcze bardziej.
Płatki zostawione prawie całe. Bo boli w brzuchu czy gdzie tam. I już się nawet żuć nie chce tych pełnoziarnistych.
Nie tylko żuć się nie chciało.
Żyć też nie bardzo.

Cały dzień na kanapie, z szydełkiem w ręku i zabawą w kolory.
Po południu bunt osiągnął apogeum. I na obiad były racuchy z jabłkami.
Z mąki durum i niemal bez cukru (tyle by ciasto urosło). Bo jednak rozsądek jakiś się zachował.
Ale bez wieczornej tabletki, bo brzuch nadal bolał.

Piątek był tylko trochę lepszy. Ale bunt trwał.
W efekcie wieczorny cukier poszybował w niebo. (Nie pytajcie, uznajmy, że chciałam sprawdzić czy na pewno śmieciowe żarcie jest tak niezdrowe: JEST).

Dziś rano cukier w normie, choć blisko granicy. I noc prawie bezbolesna. Może zestaw ćwiczeń od rehabilitantki pomoże?
Najpierw były płatki z jogurtem. Potem czarna kawa. Piję ją pomalutku i sprawdzam czy kopie po „podrobach” (jak mówi Marlena).

Wiosna przyszła, ale zima mówi, że ona ma jeszcze moce przerobowe i Pani Wiosna proszę won! Bo pani Zima ma tu robotę do zrobienia.

A Zuzu woli być u dziadka! Świat się kończy!

Żeby nie było, że tylko o chorowaniu i migrenach 😀
Proszę bardzo: Basil- elegant.

Basil jest cudownym kotkiem. No właśnie nie KOTEM a kotkiem. Jest przytulaśny. Ostatnio nauczył się, przyciągać do siebie moją rękę, żeby głaskała, albo choć przytulała. Bo samo leżenie boczkiem do boczku to za mało. W dodatku Basil nie układa się, jak większość kotów, dupką do twarzy tylko główką. Ja go głaszczę, on patrzy mi w oczy, mruży je, a łapki z pazurkami się wyciągają i chowają.
Czasem w nocy popłakuje, zwłaszcza jak Tosia zajmie ulubiony lewy, dolny narożnik łóżka. Wtedy wystarczy rozłożyć róg kołdry i powiedzieć
– Basil, chodź do mnie, mam tu kołderkę dla ciebie. Chodź się przytulić…
I przychodzi i się przytula.
Wprawdzie potem była trochę ciężko bo ciasnawo, bo rozespany kot się rozlewa na pół łóżka. Biorąc pod uwagę fakt, że psisko zajmuję drugą połowę, to dla człowieka miejsca zostaje niewiele.
Ale nie narzekamy. Cieszymy się, że mamy wspólne chwile (nawet jeśli rano budzimy się z kłakami na buzi). Lubię budzić się z tą dwójką.
Basil śpi rozciągnięty rozlany we wszystkich kierunkach (każdy kto ma kota wie, że kot jest ciałem płynnym a nie stałym), Tosia jeszcze z zamkniętymi oczami, jeszcze na wpół chrapiąca, ale już klepie ogonem.
Głaszczę jednego i drugiego. A potem stawiam lewą nogę na ziemi (zawsze lewą! bez względu z której strony łóżka wstaję, może dlatego wiecznie jęczę). A wtedy Basil się zrywa i galopem pędzi do kuchni… Ja mówię, żeby się nie wygłupiał, bo na śniadanie za wcześnie. Tosia złazi z łóżka, robi pozycję „pies z głową w dół”, ziewa, kładzie się w pozycji „waruj” i zaczyna śledzić moje poczynania. I tak się zaczyna nasz dzień.
Wczoraj byliśmy na kolacji i Misi i Mela. Mel za tydzień ma urodziny, z tej okazji wyjeżdżają na dwa tygodnie do Bułgarii, więc spotkaliśmy się wcześniej.
Fajnie było, bo było nas tylko pięcioro. Lubię rodzinę Mela, ale jak jest taki duży spęd to ja nie rozumiem co kto mówi, więc koniec końców zaszywam się w kącie… i nudzę się jak mops.
A wczoraj można było pogadać i pośmiać się z siebie nawzajem.
Ze mnie, że jak mi jedzenie nie smakuje to na pewno powiem. Z ojca, że myli rękę prawą z lewą, z Misi, że z zawodu i charakteru jest DYREKTOREM, z Mela, że po co się jej przeciwstawia, skoro i tak zrobi co musi to tylko traci czas, z Zuzu, że nadal jest mało asertywna…
Nie są to złośliwe śmieszki, raczej klimat ludzi, którzy znają swoje wady, ale pomimo to nadal chcą się widywać.
Fajne uczucie takiego rodzinnego ciepełka. No i przytulaski od wnusi, za którą tęsknię ogromnie, ale jak wiadomo czternastolatki mają inne priorytety niż odwiedziny u babci, która w dodatku mieszka prawie na końcu świata.
Ale w święta będę miała wnusię także dla siebie, więc będzie fajnie.

Oraz zaczęłam robić kwiatkowe kwadraty babuni. Jeszcze nie wiem co z tego będzie, ale marzy mi się szary, rozpinany sweter z taki wstawkami na dole i na rękawach.