Kategoria: Bez kategorii

Dziś startują Dni Żywych Trupów czyli zlot starych samochodów.
Znów będzie smród spalin i szczyn. Znów śmieci i porozbijane szkło. Dudnienie muzy, strzały z gaźników i warkot rozwalonych tłumików. Będą kawalkadą jeździć w kółko, przez główne ulice miasta. Dla nas, mieszkańców oznacza to zamknięcie tych ulic, czyli uniemożliwia nam poruszanie się po własnym mieście, bo nawet przejście przez ulicę bywa problematyczne.
Co za debil na to pozwala i w imię czego to ja nie rozumiem.
Mówią: „to dobrze dla miasta” Taaak? Dla miasta czyli dla kogo? Bo ja jakoś nie zauwazyłam żeby mi było lepiej. Truskawki znowu podrożeją.
W Szwecji samochód liczący sobie 50+ jest zwolniony z przeglądów technicznych. A samochody 30+ zwolnione z podatku drogowego.
Co mnie wkurza okropnie, bo moim zdaniem to jest jakaś cholerna hipokryzja.
Na nowe samochody, takie od 1 do 3 podatek jest kosmiczny.
A niby jest napisane, że jest to podatek bazujący na tlenku węgla…
A te trupy, bo większość tych pojazdów trzyma się chyba tylko na resztkach lakieru, kopcą przeraźliwe…
Ale mamy nowego szefa komuny tzn. Urzędu miasta i gminy i jest nim moja znajoma z klubu foto. Może, gdy kiedyś ją spotkam, zapytam komu należy podziękować za tę wątpliwą atrakcję.

Szczęście, że nie mieszkam w centrum…

Ochłodziło się. Wczoraj po południu było aż 14stopni.
Tośka na wieczornym sikaniu prawie podskakiwała z radości.
Kupiłam bilet do pana W na sierpień. A we wrześniu chciałabym pojechać do Olsztyna i załatwić sprawy urzędowe: kapitał początkowy, rejestracja rozwodu oraz zmiana nazwiska. Tak, zdecydowałam się. Wracam do panieńskiego i znowu będę KasiąS.
Na facebooku dodałam sobie owo nazwisko przed obecnym, żeby przyzwyczaić znajomych i klientów.

Zatem: lipiec.
A tak sobie obiecywałam, że w czerwcu nadgonię wszystkie ogony…
A przez większość czasu tylko się kręciłam w kółko. Nie mogłam się skupić na niczym. Szłam do kuchni po szklankę a godzinę później orientowałam się, że w międzyczasie ogarnęłam pranie leżące od tygodnia na fotelu, podlałam kwiatki, umyłam pół wanny oraz odbyłam kilka rozmów, nie zawsze koniecznych w tej właśnie chwili: „ale mi się przypomniało”. I siadając do biurka konstatowałam, że nadal nie przyniosłam szklanki, więc znowu szłam do kuchni…
Można rzec, że jakiś feler jest albo w kuchni albo w tych szklankach. Może powinnam pić wprost z butelki?
Jednocześnie ciągle czuję się senna, bez energii, z rojem brzęczących pszczół w głowie. Jak dodam do tego codzienny ból głowy to będzie komplet..? A nie, bo jeszcze dochodzi wybudzanie się o godzinie 3-4 nad ranem.

Nie wiem co z tym zrobić. Wygląda na ciężki atak ADHD… Ma ktoś jakieś sposoby? Silna wola nie działa, bo… wymaga silnej woli chyba.

Dziś w końcu spałam do 6:15. A tak chciałam pogadać z panem W o poranku. Ale sen był silniejszy. Ale dzięki temu czuję, że może w końcu przerwę ten dziwny krąg.

Eks wrócił z Polski, po spotkaniu z kolejną kandydatką. Rozanielony… Odbierałam od niego lek, bo coś mi wlazło w plecy, a w Szw jest na receptę i nie ma w kapsułkach.
W duszy na ten temat coś mi się mieli. Mam poczucie, że oto właśnie definitywnie nasze drogi się rozdzielają i gdzieś tam na dnie siedzi maleńki cień żalu. Mimo wszystko..?!

Do wyjazdu do PL 9 dni.
Tęsknię za Panem W.

Upał nieziemski. Siedzę w pozamykanym mieszkaniu, przy opuszczonych żaluzjach, z wiatrakiem na maksa. Tosia dyszy i już nawet nie ucieka od wiatraka.
Na spacery chodzimy rano i wieczorem. W dzień tylko na chwilę, na siku, przed blok, bo to północna strona więc cień i trawa.
Migrena jest stanem stałym.
Jeszcze tylko dziś, od jutra będzie lepiej, chłodniej.
Teraz, rano, pootwierałam wszystko na przestrzał. Na podwórku 21 stopni: mieszkanie się schłodzi choć odrobinę. Po spacerze z Tosią zamknę.

Wczoraj minął rok od spotkania pana W. na żywo.
Fajnie, że jest mi to dane.
Jak wy dajecie radę w te upały?

rozsiadło się i rządzi.
W piątkowy wieczór, czy Midsommarsafton zabierałam Zuzu z imprezki szkolno-pożegnalnej.
Młodzież najechała posiadłość rodziców jednej z dziewczyn i świętowali.
Posiadłość leży na takim zadupiu odludziu, że nawet google maps wymiękło. Na szczęście córcia przysłała mi pinezkę.
Był prawie środek nocy, nadal całkiem jasno. Z szerokiej drogi skręciłam z boczną, węższą, potem w jeszcze węższą i jeszcze bardziej poboczną. A na koniec w szutrówkę…
Było ciasno, z koleinami i wzgórkiem trawy po środku. Co jakiś czas pokazywała się zatoczka ze znakiem M – miejsce mijania. Należy się tam zatrzymać, gdy się widzi auto jadące z naprzeciwka. Zasada jest taka, że zatrzymuje się ten, który ma bliżej do M.
Byłam pewna, że w taki wieczór, o takiej godzinie i w takim miejscu na drodze będę tylko ja i ewentualnie łosie lub dziki…A TU NIESPODZIANKA!
Ruch jak w godzinach szczytu. Mało tego: mijałam mniejsze i większe siedliska i wszędzie trwała impreza plenerowa.
Miałam wrażenie, że świętują wszyscy … poza mną. Ale jakoś nie było mi tak przykro jak zawsze. Chyba nawet z pewną przyjemnością myślałam, że zaraz wrócę do cichego miasta, do mojego mieszkania. Zakopię się w łóżku z audiobookiem i będę spać.
Młodzież w ilości sztuk czterech wniosła do samochodu zapach imprezy i młodości (czyt: alkohol i pot). Zuzu siadła obok mnie – od niej nie zalatywało niczym podejrzanym.
Jechałam skupiona, już nie chłonęłam wrażeń zapachowo-wizualnych bo nie mogłam pozbyć się myśli, że wiozę DZIECI. Mój oraz innych ludzi największe skarby.
Z tyłu leciały heheszki i podśpiewanki. Zuzu dzieliła uwagę na mnie i na nich, bez problemu przerzucała się z języka na język.
Nawet mnie to bawiło i sprawiało mi przyjemność obcowanie z taką młodością. Próbowałam sobie przypomnieć jaka ja byłam w ich wieku. Na pewno nie tak radosna i pełna wiary w to, że świat należy do mnie.
Gdy wjechałam w miasto, mimo klimatyzacji w samochodzie, mimo terenu podmiejskiego – poczułam nagłą zmianę w powietrzu. Ze świeżej bryzy w zaduch rozgrzanego asfaltu i betonu.
Odwiozłam towarzystwo, pożegnałam z pewną ulgą (uff, dowiozłam całych i zdrowych) i wróciłam do Tosi.
A nazajutrz od rana lało. I lało. I grzmiało.
Umyłam okna. Sprzątnęłam w domu. I świętowałam po mojemu. Po południu zrobiło się słonecznie. I oto nadeszło lato.

W życiu się tyle nie śmiałam do siebie samej. Jak w tej piosence:
„Budzę się i wymykam na zewnątrz
Widzę, że księżyc jest nisko.
Chwilkę stoję przy rogu chaty
a wszystko zaczyna się rozjaśniać
I czuję, że lato jest już tu.
To jest jakby się rodzić na nowo.
Jest cudnie, jestem wesoły
bo lato, lato wróciło znowu
i wszystko jest zielone a życie jest cudowne
latem”

Jag vaknar upp och smyger ut
Och jag ser att månen är i nedan
Jag står ett tag vid stugans knut
Det börjar ljusna alla redan
Nu känner jag att sommaren är här
Det känns som att bli född på nytt
Nu känns det bra, jag är glad
Det är sommaren som kommit tillbaka igen
Och allt är grönt, ja nu är livet skönt
Nu känns det bra, jag är glad
Det är sommaren som kommit tillbaka igen
Och allt är grönt, för livet är så skönt
Om sommaren

Ciężko pracowałam ostatni tydzień. W dodatku z mojej własnej winy. Bo gdybym zaczęła od razu po powrocie – miałabym dwa tygodnie. Tylko, że nijak nie mogłam zmusić swojego mózgu do pracy. Noż co za uparty stwór. Co masz zrobić dziś – zrób za tydzień. Będziesz mieć tydzień wolnego. Oto system w jakim działa.
Po co sprzątać kuchnię każdego dnia jak można raz na trzy dni… Zmęczymy się tylko raz a nie trzy. A że kuchnia wygląda jakby w niej coś wybuchło…
Nie patrz.
I tak ze wszystkim.
Odkąd mieszkam sama coraz bardziej poddaję się entropii. Próbuję z tym walczyć, ale na mnie działa tylko bat nad tyłkiem, chyba…
Nie lubię tego ale nie umiem zapanować.
Ktoś powie, że to lenistwo.
Ja wiem, że to nieumiejętność zmuszenia się. I nie – nagradzanie nie działa. Albo jeszcze nie znalazłam odpowiedniej nagrody.
No i co z tego, że powiem sobie (mózgowi): jak to zrobimy to ci pozwolę scrollować insta przez 15 minut. Wtedy mózg (ja?) wystawia mentalny język i mówi: Goń się, sam sobie wezne.
Ktoś to nazwie brakiem silnej woli, ja mam poczucie, że tkwi we mnie jakiś inny twór, który mnie nie lubi i dlatego torpeduje wszystkie moje zamierzenia.
Kurde.
Niektórzy mówią, że to ADHD.
Ja już nie szukam literek, tylko kurde chciałabym czasem nie musieć tak wszystkiego wymuszać na samej sobie (na nim?).

No ale w piatek byłam na tyle wyrobiona, że mogłam pójść na zakończenie szkoły Zuzu. 9 klasa za nami. Nasza malutka, słodka dziewczynka niespodziewanie została licealistką.

Za kilka godzin usunę zdjęcia, ale tymczasem muszę się pochwalić.
No muszę! Od 16 lat Zuzu dzielnie trzyma palmę mojego ulubionego człowieka. Tak, tak. Za miesiąc stuknie jej 16 lat.
Nie wiem kiedy to zleciało.
W sobotę byłam u Heleny pomiziać Basila.

On mnie nie zapomina, cieszy się jak przychodzę. Ale gdy widzi, że się zbieram do wyjścia – chowa się. Nie chce iść ze mną. Całuję go w łebek i mówię, że zaraz znowu przyjdę. A potem do wieczora walczę z piekącą skórą, oczami oraz glutami w nosi. W samą porę przeprowadziłam go do Heleny.
Moja alergia na jego sierść i trawy z roku na rok staje się gorsza.
Podejrzewam, że Tośczyna sierść też swoje robi, ale nie będę o tym myśleć.
A potem pojechałam z synkiem na średniowieczny jarmark.
Były potyczki rycerskie, kubki ręcznie robione za 400kr, filcowe peleryny i paski tkane na tabliczkach (sama potrafię). Za to nie było kawy. Już.

A prowadzący krzyczał po polsku: Uwaga… Atak!

A teraz jest niedziela. Tośka czeka na spacer. Ja bym jeszcze pospała i pewnie to zrobię, jak wrócę.

Wróciła moja zmora czyli nocne bóle głowy.
Ile bym prochów nie zapakowała – nie pomaga, póki nie wstanę i nie wypiję kawy.
Nie wiem dlaczego zmora wróciła. I nie wiem czemu chce tej kawy w środku nocy…

Wczorajsze popołudnie spędziłam z Eksem bo wybraliśmy się do polskiego sklepu w Goeteborgu.
Jest nieco komicznie, bo on wykorzystuje każdą chwilę, żeby opowiadać o nowej pani. Daj mu boże żeby wreszcie trafił.
Niby się jeszcze nie spotkali, ale prawdopodobieństwo większe od zera (jak mówi mój W), że na świecie pojawi się jeszcze jedna pani nazywająca się identycznie jak ja. I co teraz? Bo to jednak może być mylące.
Np. dla ludzi szukających mnie – księgowej. Lub dla kogoś z przeszłości… Kogoś, kto liczę, że któregoś dnia się odezwie i powie: pamiętam cię, chciałem zobaczyć co z ciebie wyrosło…
Mogłabym odezwać się pierwsza, bo udało mi się wystalkować osobnika, ale nie chcę, bo nie wiem czy nie zburzę spokoju, a tym bardziej czy zostanę przyjęta życzliwie.
No i pytanie: po co mi to? Po co kusić los i wywoływać wilka z lasu?


No dobrze, więc może dodam sobie przydomek „Stara” Albo „Była” 😉
Nazywałabym się np. Katarzyna „Była” Trollowska
Lub Katarzyna Trollowska Stara.
Dowcipkuję, ale to naprawdę może być kłopotliwe… No ale póki co „Jeszcze Jasiu w …”
Inna rzecz mnie zaciekawiła. Bo oto w którymś momencie eks opowiadał, że Tośka sypia u niego na nieużywanym łożu, jakie zakupił jakoś rok temu. On łoża nie używa, gdy ma psa u siebie, sypia na starej kanapie.
Ale dlaczego?
Bo mu zakłaczy i zaślini całe prześcieradło. A to jest wielka płachta. I ciężko ją prać, a jeszcze gorzej prasować.
– Po co ty prasujesz pościel?!
I tu Eks się nadął
– Bo ja lubię mieć uprasowane
Już się w sobie zebrałam żeby coś sarknąć… I naraz sobie uświadomiłam: Jego życie, jego praca, jego zasady. Zaśmiałam się i powiedziałam coś w ten deseń. I odpłynęłam w jakieś inne rejony, więc nawet nie wiem czy nadęcie mu przeszło od razu czy dopiero po chwili.

Wyjdzie na to, że stanę się najlepszą kumpelą mojego byłego męża.

A gdy wieczorem zasypiałam przypłynęło wspomnienie.
Kucałam przy grobie siostry i nie mogłam powstrzymać łez. Drżącymi z emocji dłońmi usiłowałam zapalić znicz. W. podszedł, powiedział cicho coś w stylu „daj, zapalę” . Podał mi zapalony znicz, bym go postawiła na grobie. Wstałam, a on otoczył mnie ramionami. Przytuliłam się i łzy przestały płynąć.
Dał mi wsparcie. A ja je przyjęłam i nie poczułam się zagrożona.

Mazury, wieś gdzie spędziłam wiele wakacji, gdzie mieszkała moja siostra a teraz mieszka siostrzenica.

Dom naszych mazurskich gospodarzy.

Wczesny ranek nad Mazurami

Leśniewo i niedokończona śluza na Kanale Mazurskim

Wilczy Szaniec

A potem przejazd przez moje rodzinne miasto: cmentarz, uliczka gdzie mieszkałam, szkoła podstawowa.
Na wieczór zjechaliśmy nad Jeziorak.

Zrobiliśmy sobie wypad do Malborka. Tłumy młodzieży szkolnej zniechęciły nas do zwiedzania zamku wewnątrz, więc tylko pospacerowaliśmy dookoła.

Dorka wieczorami zażywała kąpieli.

I koniec.
I tylko jedna konstatacja: Polska jest przepiękna!

Na początku był Kołobrzeg.
Potem przystanek w Toruniu

Spacer po Toruniu był krótki, bo zrobiło się chłodno i byliśmy zmęczeni. A że był już prawie wieczór to nawet pierniczka nie udało się kupić bo wszystko już było pozamykane.
Z tego wniosek, że musimy wrócić.
Dalej był y okolice Mińska Mazowieckiego, ale nie mam stamtąd żadnych zdjęć. Nie mam pojęcia dlaczego.
A potem Hajnówka i Białowieża.

Poniżej: Białowieski Park Narodowy. Spacer z przewodnikiem po Rezerwacie ścisłym. Pierwsza jest nasza rodzima, podlaska orchidea.

Ten grzyb jest podobno jadalny, a w dodatku świetnie udaje kurczaka.

Dorka niestety w spacerze po rezerwacie ścisłym udziału wziąć nie mogła.

Pojechaliśmy do Teremisek tropić żubry, ale jak na złość nie wyszły. Zadowoliliśmy się okolicznościami przyrody.

Obejrzeliśmy Stację Białowieża Towarowa

A także stację Białowieża Pałacowa – niestety tylko przez płot

A potem wróciliśmy do Teremisek, ale na próżno: żubry się nie pokazały.

Nazajutrz ruszyliśmy na Mazury. Z krótkim postojem w Krainie Otwartych Okiennic

I po urlopie.
Wczoraj wieczorem wróciłam do swojego domu. Jeden skrzydłokwiat mi padł, chyba woda do niego nie kapała, buuuu! Wstawiłam do miski z wodą, ale nie wstaje, choć moczy nogi już kilka godzin. A był taki piękny! Gęsty, z wielkimi liśćmi.
W Szwecji milusie ciepełko. Zaczynają sprzedawać truskawki przed marketami. To znaczy, że koniec tanich truskawek w Lidlu?!
Te lokalne, sprzedawane na litry kosztują pewnie 60kr za litr… (litr truskawek to często mniej niż pół kilograma)
Te importowane kosztowały max 30kr za pół kilo. A truskawki stały się moją kolacją od pewnego czasu.

Tosia jeszcze u eksa, bo stwierdził, że odda mi ją dopiero dziś…

Urlop, urlopem, ale jak wlazłam do wanny z gorącą wodą to aż mi się jękło z uciechy.

Kolejne dwa tygodnie z W.
Zadziwia mnie, że można być z kimś tak po prostu. Bez spinki, bez zgadywania, bez ukrywania siebie i kontrolowania.

Dziś pranie. Trzeba kupić kwiatki na balkon. Odwiedzić córeczkę. I syneczka.
Ups… nie kupiłam niczego, nikomu.
Pod wieczór do Heleny. Dziś? Czy jutro? Muszę sprawdzić.

Ale może jeszcze pośpię?