Osobista Kraina Trolli

Zgnilizna…
Wczoraj Synek i jego drużyna znów grali mecz w sąsiednim mieście, które dla nich jest miastem "domowym". Pojechaliśmy i my – Marcepanek, Misia, ja, no i naturalnie Zozol. To był jej pierwszy mecz. Połowę przespała i nie budziły jej nawet trąby jerychońskie, które produkowała panna od tablicy wyświetlającej wyniki.
Przeciwnikiem była drużyna chłopaczków na oko w wieku do 16 lat. Dobrze się bronili ale ataki im szły kiepsko. Może dlatego, że niscy wszyscy…Wygraliśmy 3:0.
Dobra, ustalmy jedno: to nie jest żadna licząca się drużyna, ich poziom jest daleki od poziomu polskiej ligi podwórkowej. Ale i tak od tego co widziałam na pierwszym meczu jest zdecydowana poprawa. Jakby lepiej rozumieli czego się od każdego oczekuje pod siatką.
Już nie miałam wrażenie to Synek gra a reszta czeka na piłkę.
Wyjechaliśmy wcześniej, bo chcieliśmy obejrzeć miasto. Najpierw pomyliliśmy zjazdy, potem zaplątaliśmy się w uliczki. Informacja turystyczna była zamknięta więc mapę mieliśmy tylko w postaci stojącej planszy.
Deszcz padał grubymi, gęstymi kroplami. Przed miastem nad pobielonymi śniegiem polami snuły się gęste mgły. W mieście już tylko padało, ale aura pewnie spowodowała, że miasto wydało się nam szare i nieciekawe. Choć pagórkowaty teren, brukowane uliczki i stary kościół zdają się mieć jakiś potencjał. No i Mariestad leży nad tym samym jeziorem- widok na  nie ma ładniejszy niż nasze Miasto. Ale chyba eksplorowanie zostawimy do lata…Albo przynajmniej do stycznia-lutego, gdy dni będą dłuższe i bardziej słoneczne.
 A tymczasem wstał Zozol.
Przeciągającą się wyniósł POSynek na rękach żeby zmienić pieluchę. Rano nasz dzidziś jest najfajniejszy. Najchętniej gada, śmieje się w głos, uśmiecha. Jest taka słodka jak się przeciąga, jeszcze nie do końca rozbudzona.
No to wicie, rozumicie…
Lecę.

Okna od rana powleczone wilgocią. Za tymi oknami regularna zadymka – wicher miotający śniegiem, szarpie moją brzozę za czuprynę. Śnieg pada poziomo.
Musiałam iść do Skatteverket (Urząd skarbowy) uzupełnić dokumentację Zozola.
Na zewnątrz było wilgotniej i wietrzniej niż się to wydawało przez okno. I ta mokra, lepka, śliska breja pod butami. M. się zlitował, odwiózł mnie i przywiózł kosztem swojej przerwy na lunch. Jak widać – nie zeszwedział jeszcze ze szczętem, bo dla Szweda przerwa jest święta.
Ja chcę na południe Europy, nad ciepłe morze, do zielonych drzew, do słońca, niechby sobie nawet było zaledwie 19 stopni…
Ale. Ale.
Zadzwoniła Camilla czyli doradca zawodowo-edukacyjny czy jak tam inaczej to tłumaczyć. Jest w mojej szkole kurs angielskiego organizowany przez jakąś inną instytucję. Mogę do nich dołączyć, oni mają początki -początków. Pójdę, zobaczę, a jakże. Mam nadzieję, że tam więcej mówią, więcej robią ćwiczeń.
Gramatykę doczytuję sobie na fajnej stronce którą mi dała Misia, słówka na tej co sama znalazłam. Tylko ćwiczyć nie mam z kim. Gulsum jest jednak kapryśna a może i ja też. Ale mnie nauka najlepiej przychodzi rano, do południa, a ona wstaje teraz około południa. Nawet ją rozumiem – jakbym co rano miała w perspektywie rzyganie to też by mi się pewnie nie spieszyło do wstawania.
Ciśnienie spadło na ryj.
Czy ktoś wie jak to się ma do ciśnienie krwi ?  Jak na zewnątrz jest niskie to w człowieku wysokie ? Czy jak ? Bo głowę mam ściśniętą obręczą, którą najbardziej czuję na potylicy i w oczach. Potylicę mi wgniata, oczy wypycha. I w sen po obiedzie zapadłam prawie na stojąco.
Misia wczoraj przeczytała przepowiednię jakiejś bułgarskiej wiedźmy, która przepowiedziała wcześniej zatonięcie Kurska i jakieś inne nieszczęścia. Teraz zapowiada wybuch III wojny światowej na jutro. Podobno zgodnie z Nostradamusem.
Teoretycznie to ja w takie rzeczy nie wierzę, ale…
Misia przyszła wczoraj wieczorem roztrzęsiona, i cały dzień dziś widziałam, że przeżywa. Ja jej się nie dziwię. Refleksje mnie naszły przed zaśnięciem, że krucha ta nasza ziemia, pogoda się robi coraz bardziej anormalna. Jesteśmy coraz bogatsi, coraz więcej produkujemy, a ludzie wciąż umierają z głodu lub od braku czystej wody. Naukowcy ostatnio odkryli sposób na pokonanie wirusa w komórce. A wciąż nikt nie wynalazł metody na ludzką złość, małość, pęd do władzy i kasy. A III wojna światowa już trwa – wojna religijna między światem chrześcijańskim a muzułmańskim. Wojna partyzancka.
I …"guzika się lękam,
tak, tego guzika co go po pijanemu
jakiś sierżant niechcący naciśnie
i tylko świśnie i zabłyśnie" ( powtarzam za Marianem Załuckim).
Nie macie wrażenia, że świat coraz bardziej robi się nieprzyjazny ?
Bo ja coraz częściej.

Znacie ? Nie ??? To posłuchajcie :
Marian Załucki "Poproszę o rozbrojenie"
 

obudziły się we mnie dziś w nocy…

Powiedzcie jak przekonać męża do zrobienia porządku z jego trąbami jerychońskimi ?
Bo przecież chyba można coś na to poradzić ?

Tak, wiem.
Dwadzieścia lat temu mi nie przeszkadzało. Ale wtedy to ja mogłam spać w każdych warunkach i o każdej porze i jedyne co mnie wybudzało to było głośniejsze westchnięcie któregoś z dzieci, po za tym można mi było koło ucha strzelać z armaty.

Leje.
Nic nie dała zmiana czasu – tylko w niedzielę o ósmej było w miarę jasno. Zaraz potem potem niebo przybrało kolor papieru toaletowego, tudzież pasztetowej i takie trwa. Celowo nie piszę, że niebo kolor ścierki bo po 1. jest to tak powszechnie stosowany zwrot, że aż się wstydzę go używać więc usiłuję błysnąć poranną formą, po 2. moje ścierki są kolorowe – zarówno te kupowane w sklepie jak i te stosowane okazjonalnie, sporządzone naprędce ze starej koszulki.
Pisze się naprędce ??? Nie wiedziałam, edytor mi podkreśla.
W każdym razie jest szaro. O ósmej rano mam zmierzch. I o dwunastej mam zmierzch.Że nie wspomnę o piętnastej trzydzieści kiedy następuje zmierzch zmierzchu.
No tak, i teraz wszyscy wielbiciele prozy o wampirach będą tu zaglądać.
A przy okazji mam pytanie. Może ktoś czytał owe dzieło w oryginale i jest w stanie mi powiedzieć, czy po angielsku jest to równie ubogi język jak po polsku? Bo ja dobrnęłam do połowy 1 części i wymiękłam. Nie mogłam znieść tego, że dziewczyna na każdej stronie wbijała wzrok w ziemię a chłopak, Edward?, z niewyjaśnionych dla mnie przyczyn wciąż się wściekał. Tak sobie siedział, prowadził luźną konwersację o wampirzym życiu i nagle robił się wściekły. Nie wiem w końcu czy był wampirem czy nie, ale na pewno był bardziej niestabilny uczuciowo niż Judyta w filmowej wersji "Nigdy w życiu".
Ale ja przecież nie o tym…
Zaczęłam afirmować ciepłe kraje. W góglu (Szwedzi tak śmiesznie wymawiają "gógiel") pogoda ustawiłam sobie podgląd pogody na Gran Canaria, i Aix-en-Provece.  Żeby afirmować. Zwłaszcza tę Prowansję, o której marzę o dziecka. W końcu trzeba zacząć spełniać marzenia. To, że zaczynam afirmować, znaczy, że zaczynam wierzyć, że TO jest możliwe. Bo mnie się w te szarości marzy ciepła woda przy ciepłym piachu i ciepły wiatr na twarzy. I słońce. Ale nie upał. A w Aix na jutro zapowiadają 19 stopni i słońce.
I właściwie to ja nie miałam nic do powiedzenia, po za stwierdzeniem faktu pogodowego. I braku sensu w zmianie czasu w Szwecji.
Najgorzej, że wiem, że teraz tak będzie co najmniej do połowy stycznia.

Kiedy Viola powiedziała o mszy nie byłam zachwycona. Moja antyklerykalno-kościołowa postawa otrząsnęła się ze wstrętem.
A jednak pojechaliśmy do Skovde, zabierając naszych pogrążonych w żałobie przyjaciół.
Są sytuacje gdy przekracza się progi, których nie chce się przekroczyć. Robi się to w imię przyjaźni. Im ta msza była potrzebna a my, ich przyjaciele i znajomi, ludzie którzy mają stać się erzacem rodziny pozostałej w Polsce, my czuliśmy, że powinniśmy tam być.
I byliśmy. Mała grupka dorosłych i troje dzieci.
Msza była piękna.
Taka…ludzka.

Tak. Misjonarski Kościół Katolicki w Skovde godzi mnie z kościołem.
 

Gdy przeżywasz żałobę swoich przyjaciół uświadamiasz sobie, że w obliczu spraw ostatecznych stajemy obnażeni, bezbronni i samotni.