Osobista Kraina Trolli

Tosia ma własną wizję jak należy urządzać mieszkanie. Miejsce butów wcale nie jest na butowej półce. Miejsce butów jest na środku mieszkania: w przedpokoju, kuchni i salonie. Po jednym w każdym pomieszczeniu. Jak się znajdzie więcej – dokładamy do tych co już leżą.
Wpadłam na genialny pomysł, że zamiast półki postawię szafkę. Ale jak zaczęłam szukać to znalazłam szafki do łazienki…

Ostatnio wciąż widzę posty o wyjściu z takiego trybu.
Tryb przetrwania polega na ograniczeniu aktywności do absolutnego minimum, nawet jeśli chodzi o takie rzeczy, które naprawdę sprawiają przyjemność.
Wygląda na to, że ja jestem w takim trybie.
Dużo śpię, oglądam godzinami durne filmy, pod pretekstem, że dobrze mi się przy tym ściboli na drutach. Nie szyję, choć maszyna stoi na stole w kuchni, bo nikomu nie przeszkadza (a jest o co wygodnie oprzeć książkę przy jedzeniu). Nie piszę w ogóle, blogi zaniedbałam, w zasadzie nie komentuję, często czytam tylko tytuły…
Nie spotykam się ani z Heleną, ani z Gullsum, ani z Sonią.
Pracuję też jakoś mało wydajnie.
Ten stan trwa od kilku miesięcy.
Według wszelkich znaków w internecie powinnam podjąć działania, które mnie z tego stanu wyprowadzą. Problem w tym, że… tak mi dobrze. Nie czuję, że cokolwiek tracę. Wręcz przeciwnie: wiele z tego co zarzuciłam- blogi, spotkania- dają mi poczucie, że nareszcie mam więcej czasu na… nic nie robienie.
W skrócie można powiedzieć, że dziczeję.
Pytanie do ogółu: czy na pewno muszę z tego wychodzić? Skoro nikomu krzywdy nie robię?

Pojechaliśmy w sobotę nad morze, do Lysekill.
Misia, Tosia, eM i ja.
Wiało bardzo mocno i udało mi się sfotografować ten wiatr.

A poza tym to tylko skały, morze i słońce. Nic ciekawego…

A w ogóle to widać, że zaraz będzie jesień

Z Lysekil zajechaliśmy na chwilę do Smögen. Ale dajcie spokój… Parking koło mostu zamknięty i stoją jakieś maszyny budowlane. Więc nie ma zdjęcia z góry, a szkoda, bo to piękny widok.
W samym miasteczku nie chciałabym latem mieszkać za żadne skarby świata.
Tłum ludzi, w większości pijanych w sztok, muzyka z wypasionych jachtów dudniąca w całym miasteczku. Na pomoście taki tłum, że strach by nie wpaść do wody.
Cyknęłam szybką fotkę kolorowych domków…tak dla pamięci i uciekliśmy. Domki są na końcu mola, nie ma tam knajp i sklepów, więc ludzi trochę, ale tylko trochę mniej. Niestety hałas wciąż ten sam.

Te łodzie na zdjęciu pierwszym i drugim od dołu to takie bardzo biedne. W marinie stały takie o powierzchni małego domku… Ale oczywiście to, że ziemia się gotuje, to przez to, że ty zwykły śmiertelniku nie sortujesz śmieci jak należy i jeździsz samochodem po zakupy zamiast rowerem.

PS. Tłumu na zdjęciach nie ma, bo go nie fotografowałam. Ale był, uwierzcie mi na słowo.