Osobista Kraina Trolli

Wstałam poobijana na całym ciele. I duszy. I oczywiście z migreną.
Nic dziwnego, bo noc miałam ciężką.
Najpierw uciekałam ze Szwecji do Włoch. Musiałam wszystko przygotować, ale tak, żeby nikt się nie zorientował. Uciekałam, choć nie musiałam. I było mi strasznie żal, bo zostawiałam swoją firmą, która jest dla mnie synonimem niezależności., a wiedziałam, że jestem już za stara by nauczyć się nowego języka i nowych przepisów podatkowych w tym języku.
Potem znalazłam się w Polsce.
Matka żądała ode mnie pieniędzy. A Szefica odebrała mi mieszkanie, w którym wcześniej pozwoliła mi zamieszkać. Odebrała podstępnie, gdy byłam u matki, wyrzuciła prawie wszystkie moje rzeczy na śmietnik i kazała kłamać pracownikom, że się zniszczyły. Wykrzyczałam jej swój gniew i żal, pizgłam kluczami, potem drzwiami i poszłam do matki. Po drodze spotkałam Notariuszke, która tez miała biuro księgowe i powiedziałam, że jak chce, to od 1 maja będę u niej pracować. Szefica stała obok i się kpiąco uśmiechała, bo nie ma dobrego mniemania o Notariuszce i jej wiedzy. Olałam, poszłam do matki.
A tam znowu żądanie pieniędzy, oraz lokator, który udawał kochanka mojej matki, żeby nie płacić za wikt i opierunek. Wkurzyłam się. Wykrzyczałam matce, że nie mam kasy, bo nie dostałam wypłaty, lokatora spoliczkowałam, bo okazał się o 40lat młodszy o mojej matki i wiedziałam, że nie o miłość mu chodzi tylko wygodne życie. W efekcie się z nim pobiłam, a potem ciągnąc za włosy usiłowałam wywalić go z domu matki.

Obudziłam się. Bolały mnie stawy, plecy, pół głowy, szyja i szczęki.

Za oknem pochmurno, na termometrze 19 stopni. O 6 rano.
Jeszcze dziś ma być ponad 20, a od jutra już tylko 15-17.
Lato … zaczekaj chwilę!

——–
Wczoraj wieczorem, gdy wyszłam z Tosią na wieczorne siku, spotkałam Camillę – sąsiadkę z góry.
Tydzień temu, gdy gościłam Włochów, sąsiadka przysłałam sms, że pies ciągle szczeka, i poprzedniego wieczoru też ciągle szczekał, i że ona pracuje z domu i trochę jej przeszkadza.
Byliśmy z Włochami przy Porcie Małych Łodzi, zarządziłam powrót.
Raz bo nie chcę by Tosia płakała że ja porzuciłam.
Dwa bo z sąsiadami lepiej być w zgodzie.
Trzy bo wiem jak denerwujące jest ustawiczne szczekanie psa, zwłaszcza gdy się trzeba skupić.
Odpisałam z przeprosinami i podziękowaniem i poleciałam do domu.
Ona mi też podziękowała.
Teraz uśmiechała się z daleka a ja powiedziałam głośno do Tośki:
– A teraz przepraszaj!
Sąsiadka się zaśmiała, powiedziała, że nie trzeba, że bardzo dziękuje za zrozumienie, pozwoliła Toście wsadzić nos między nogi, klepała ją i głaskała.
Lubi psy – powiedziała. I rozumie, że czasem szczekają. Ale jak dłużej, to przeszkadza w pracy. Potwierdziłam. Powiedziałam, że też pracuję w domu i czasem to mi nawet krzyki dzieci ze szkoły przeszkadzają. I sama nie lubię jak Tośka czy inny pies ciągle szczeka. I wytłumaczyłam dlaczego Tośka szczekała. Konieczność odebrania gości z lotniska była dobrym usprawiedliwieniem.
– Ja często pracuję w domu, więc jakbyś czasem potrzebowała pomocy z psem, to daj znać – powiedziała Camilla.
Ucieszyłam się. Na spacer Tośką z nią nie pójdzie, ale jakbym musiała wybyć na dłużej, to warto dać jej klucz, żeby w razie czego zajrzała i uspokoiła psa. Albo z nim posiedziała.
– Też będę miała psa – dodała Camilla – Kto wie? Może ty też będziesz kiedyś musiała mi wysłać sms.
Tylko się zaśmiałam, zapytałam czy wie jakiego, powiedziała że coś średniego: może labrador, może corgi. Namawiałam na berneńczyka, oczywiście, ale stwierdziła, że musi mieć średniego, żeby go móc brać do pracy.
– Pracujesz w Radio Treby? – zapytałam. Potwierdziła.
– Lubię to radio, chyba jedyne szwedzkie radio jakiego słucham – troszkę się podlizałam, bo jest jeszcze jedno: Rock Klassiker. Oraz nie dodałam, że słucham tylko w samochodzie na dłuższych dystansach.
– A co lubisz w tym radiu?
– Muzykę
– Jaką muzykę?
Tu było trudno, no bo jak jej w kilku słowach opowiedzieć o wszystkim co lubię…
– Dobrą… No wiesz. Lata 80, ale i wcześniejsze. Ze współczesnych też, ale nie Lady Gaga itp z tym stękaniem, co wszystkie brzmią tak samo.
Potem się pożegnałam, żeby nie zajmować kobiecie czasu.
Pomyślałam, że następnym razem zapytam czym ona się zajmuje. Wiem, że jest dziennikarką i teatrologiem (dzięki fejsbuk – pomocniku stalkerów), ale ciekawa jestem jakie programy prowadzi… Albo ją dalej postalkuję i sama zobaczę, żeby jej powiedzieć, że podobała mi się albo nie jej audycja 😀

—–
Idzie na deszcz.
Czuję się jakbym wyszła spod prysznica. Ale przynajmniej wszystkie boleści zniknęły.

Od jakiegoś czasu, średnio raz na tydzień, śnię awantury.
Co dziwne: to JA się awanturuję. Wrzeszczę na matkę, na ojca, na Baśkę.
Na ciotki i wujków.
Dziś wrzeszczałam na teściową.
Co ciekawe: wrzeszczę tylko na zmarłych, którzy w moich snach są nadal żywi. Wrzeszczę tak, że aż się dławię krzykiem i tak się budzę. A potem cały ranek jestem zła i niecierpliwa.
Coś mi się zdaje, że przestałam nad sobą płakać, a zaczęłam czuć gniew. Dotąd nigdy go nie czułam w stosunku do moich rodziców czy siostry. Tylko żal.
Dostałam ebooka o rodzinie dysfunkcyjnej, ale z powodu emocji nie jestem w stanie czytać więcej niż kilka akapitów na raz.

Poza tym za dwa tygodnie moja firma będzie obchodzić dziewięciolecie. Noooo… to jest coś.

A od Izy, na urodziny, dostałam boską ściereczkę do okien.
To jest absolutne cudo: moczysz w zwykłej czystej wodzie i myjesz okno. Nie pucujesz, nie używasz sprayu ani żadnej innej chemii. Zbierasz brud, płuczesz ściereczkę dokładnie, przecierasz raz jeszcze dla pewności. I okno czyste.
Ściereczkę dokładnie płuczesz w czystej wodzie, rozwieszasz do wyschnięcia i odkładasz do następnego razu.
Nie wiem czy nie ma smug, o to mnie nie pytajcie. U mnie smugi są zawsze, choćbym nie wiem jak się starała, więc jeśli po minucie mycia okna nadal są, to niech se będą.

Mówię wam: jest to wynalazek na miarę pralki i zmywarki.

Poza tym jesień się rozsiada. Choć prognoza mówi, że w tym tygodniu wróci lato, to noce chłodne. Powoli chowam wentylatory, a nawilżacz powietrza przestawiłam, by był bardziej pod ręką.
No i coś pyli. Budzę się z zatkanym nosem, chodzę z nosem cieknącym. Kestine nie działa.
Teraz testuję Allegra …

I o.

W ramach wychodzenia ze skorupy zaprosiłam sobie gości z Włoch.
No niby wiem, że kudy tam Szwecji do Italii, ale miałam jeden atut: temperaturę.
U nich wciąż i stale jakieś 30stopni+ u mnie 18 w porywach do 20 stopni.
Pomyślałam, że skoro nie pochwalę się zabytkami i widokami, to może choć temperatury im się spodobają.
Przyjechali. Ona z Onym.
I od razu wstyd na całą wioskę, bo z walizką żarcia.
Nie, no ja wiem, że żarcie szwedzkie to nie jest jakieś tam mistrzostwo świata, ale jednak jak się zaprasza gości to człek chciałby zabłysnąć choćby sałatką polską i pieczonym kurczakiem.
Więc ja na stół z sałatką, a oni z serami. Ja z kurczakiem – a oni pomidorami. Ja im wodę gazowaną … a oni kawę. Tak, przywieźli własną kawę. Ale złapałam ich! Ha! Dzbanuszka nie mieli, musieli korzystać z mojego, choć za duży był…
A potem było już tylko gorzej.
Pojechali do sklepu i zrobili mi zakupy.
A mieliśmy razem, pod kątem tego co Ony będzie jadł, bo Włoch jak wiadomo byle czego jeść nie będzie.
Potem to już bałam się ich choćby na chwilę zostawiać, bo albo gary pozmywali, albo obiad ugotowali i kazali jeść ZDROWO. Obiektywnie rzecz biorąc w szkodę włazili za każdym razem.  
Honor rodziny oraz Szwecji uratowała córeczka Misia szwedzką kolacją z własnoręcznie podgrzanymi köttbullarami. Choć tyle.  Jedli, bo nie mogli inaczej. Przynajmniej w towarzystwie musieli się zachowywać.
W dodatku strasznie konfliktowi…
Ja mówię, że gorąco, a oni tylko się śmieją.
Ja proszę: włączmy klimę,  a oni, że przy 20 stopniach to się klimy nie włącza, tylko okno otwiera.
Ja mówię: że nareszcie fajnie cieplutko… a oni zamykają nawiewy, wkładają kurtki i kombinują jakby tu ogrzewanie włączyć.

Tak że ten… Jak chcesz się poczuć we własnym domu jak najchujowsza pani domu to polecam tych gości.
Na koniec Włoch zajumał mi plecak. Oraz UWAGA:  PSA! Czaicie? Ukraść Tośkę to chyba tylko Italieniec potrafi. Taki podstępny.

A teraz zapraszają mnie do siebie.
Pojechałabym. Ale tam po kottbullary to do Ikei trzeba jechać, więc co ja im tam ugotuję? Psów nie zajumię, bo nie mam takich mocy. A sprzątać nie potrafię. No to nie wiem jak im odpłacę pięknym za nadobne.

Lato się chyba już definitywnie skończyło.
Więcej pada, nocami bywa poniżej 10stopni, za miastem coraz więcej zaoranych pól. Klucze gęsi latają po niebie. I coraz więcej żółtych barw…
Wieczorami muszę zapalać lampę. Dłubię bluzkę lnianą na przyszły rok. Bo w tym to już pewnie nie będzie pogody.
Przy dłubaniu oglądałam do wczoraj Mr. Sunshine – koreański serial.
24 odcinki, każdy ponad godzinę. Wczoraj skończyłam. Ale głową wciąż jestem przy bohaterach. Mimo, że zaczyna się jak typowa koreańska drama, serial nie ustępuje w niczym tym wielkim epopejom typu Przeminęło z wiatrem. Jest piękna muzyka, jeszcze piękniejsze zdjęcia, gra aktorska, że klękajcie narody. I bohaterowie tacy ludzcy, wielowymiarowi, nieoczywiści… W każdym z nich mieszka i zło i dobro.
I zawsze, ale to zawsze, gdy człek sądzi, że przewidział, co będzie dalej okazuje się, że wcale nie… I tak aż do samego końca.
A w śmiechu głównego bohatera nie sposób się nie zakochać.

Więc siedzę i słucham piosenek zamiast się wziąć za sprzątanie…

Bo jutro przylatują do mnie goście, więc będę miała coś w rodzaju urlopu. Co mi dobrze zrobi na głowę. A w domu bałagan, bo najpierw gnałam z robotą, żeby wysłać raporty na czas, potem po prostu padłam i nie miałam siły na nic.
Mam kilku nowych klientów. I tak ziarnko do ziarnka się uzbierało roboty.

I martwię się o syna.

Najpierw małe wspomnienie: 39 lat temu pierwszy raz w życiu poszłam do pracy. To był PGR, dostałam tam staż jako pomocnica sekretarki. Miałam odbierać telefony, wypisywać jakieś kwity kierowcom.
Kilka dni wcześniej, po imprezie u Darka S coś zrobiło mi się w ucho i przestałam na nie słyszeć.
A siedziałam bokiem do wejścia i oczywiście tym, z której strony nie słyszałam. Jak się doda do tego panikę i przekonanie o własnej niekompetencji… A panowie też mówili różnie: ciszej, sepleniąc, jąkając się…
Nikt mi nie powiedział: spokojnie dziewczyno, to nie jest trudne, uśmiechnij się, przeproś, powiedz, że masz problem… Jesteś młoda i śliczna, panowie cię polubią i będą mili jeśli ty będziesz miła.
Telefon też był straszny. No bo… nigdy dotąd nie miałam go tak pod ręką. Wiedziałam oczywiście co to jest i do czego służy, ale używałam zaledwie kilkakrotnie w moim 20 letnim życiu. No i co zrobić jak ktoś zadzwoni i czegoś będzie chciał, a ja nie będę wiedziała co?
Znowu.. nikt mi nie powiedział tego co powyżej.
Pracowałam od godziny 12 do 20 bo były żniwa i ktoś musiał być obecny żeby te kwity i telefony załatwiać. A byłam tylko ja.
Dziś takie społeczne zachowania są dla mnie oczywistością, wtedy nie wiedziałam, że tak robią normalni ludzie.
Mogę zaśpiewać: 40 lat minęło jak jeden dzień…
Daleką przeszłam drogę. Dałam radę!
A nadal jestem młoda i śliczna 😀
I lepiej mi wychodzi współpraca z mężczyznami.

—–

Plotki…
Moi głupi sąsiedzi, ci od psów, mieli w sąsiedniej klatce koleżankę. Podobno się wspierali w opiece nad psami i nie wiem co jeszcze.
Pani porusza się z trudem, chodzi z chodzikiem. Jeździ czerwoną yariską. Ma dwie wiewiórki dwa małe pieski, jeden brzydszy od drugiego. Oba razem ważą pewnie tyle co tośczyna łapka. Oba na widok Tośki charczą, bo trudno to nazwać szczekaniem. No, wiem, wiem, gabaryty Tośki przerażają nawet niektóre dzieci…
W niedzielę sąsiadka jechała za mną z miasta i za mną parkowała.
Przy okazji ucięłyśmy sobie pogawędkę… A raczej wysłuchałam przemowy.
Że ona się już z nimi nie kumpluje, bo oni źle traktują swoje zwierzęta.
Czy wiem, że w marcu mieli szczenięta od tego doga? Tak, wiem, bo mi się Głupek chwalił. To oni pojechali na jakiś kamping wtedy. I te szczeniaki, zaledwie kilkudniowe zostały w domu, a ich matka była z Głupkami na tym kampingu. I im zaginęła. (Aaa, to dlatego nie widuję doga od jakiegoś czasu). Szukali jej, ale nie znaleźli (moja myśl: wiedziała dziewczynka co robi, spierdzieliła od Głupków, żeby nie robić za maszynkę do rodzenia). Bo oni nie pracują, są na bezrobociu oboje. (Teraz mają pracę sezonową w parku wodnym). I że oni ciągle mają nowe psy (mają – moim zdaniem prowadzą coś w rodzaju nielegalnego hotelu) i że ich własne psy są ciągle wożone do jego matki. A mają też i koty. I jak oni wyjeżdżają to koty są same po całych dniach. A te szczeniaki co mieli to sprzedawali po kilkanaście tysięcy, tak, te szczeniaki to były po to by zarabiać. (A nie mówiłam?).

Kobieta gadała i gadała. Głośno, jakby chciała, żeby cały blok wiedział, co ona myśli. Ja tylko wtrącałam pojedyncze słowa, czasem coś o Tośce ale z całej siły starałam się zachować komentarze we własnej głowie.

Dodam jeszcze, że Głupki… żeby nie nazywać ich gorzej… mają miejsce parkingowe bezpośrednio pod oknem mojej sypialni. Wracają w środku nocy, klepią drzwiami od samochodu aż miło. Gadają na cały głos. To samo na klatce schodowej. Drzwi mieszkania nigdy nie zamykają normalnie, tylko po prostu nimi trzaskają. Latają po schodach wte i wewte. Kilka dni temu, wczesnym rankiem, wracałam z Tośką ze spaceru. Najpierw wyleciała Głupkowa ze dwoma małymi psami. Cofnęłam się więc kawałek, żeby jej psy nie zaczęły się drzeć, bo było wcześnie rano, a sąsiadka z góry też miała otwarte okno od sypialni. A wiem, że ona czasem pracuje w nocy.
Stałam sobie za schowana za żywopłotem, czekałam aż Głupkowa odejdzie. I wtedy wyszedł Głupek ze szczeniakiem-dogiem (prawda: piękny, słodki psiaku). Piesek zrobił kilka kroków, kucnął i walnął kupę na trawniczku prawie pod samym blokiem. Głupek poczekał aż piesek skończy… i ruszył do samochodu. I wtedy weszłam ja: cała na szaro-niebiesko z Tośką i grzecznym:
– Hej, chcesz może woreczek?
Głupek się zdziwił i gorliwie mnie zapewnił, że on ma i już, już zbiera, tylko chciał psa wsadzić do samochodu…
Acha, akurat… Odkąd zniknęła mama szczeniaków, zniknęły i kupska dookoła bloku…

A kilka dni temu, na fejsbukowej grupie polonijnej przeczytałam, że kilka osób miało taką historię:
Pies, który niedomagał – utykał albo coś. Ktoś, gdzieś doniósł. Właściciele dostali telefon od miejscowego weterynarza, że podobno pies jest w złej kondycji, a nie widzą by był leczony, więc proszę się stawić z psem do kontroli. Nie ma, że leczymy w Polsce. Proszę się stawić do kontroli. Po kontroli uznano, że albo pies będzie leczony na miejscu, albo należy go poddać eutanazji, bo cierpi i to jest znęcanie się.
Oczywiście ludzie twierdzili, że pies był leczony w Polsce, ale… czy ja wiem? Trudno mi uwierzyć, że weterynarz z czystej złośliwości i chęci zarobku narzuca konieczność leczenia u siebie. Raczej brakowało przekonujących dowodów na to, że pies jest stale zaopiekowany medycznie…

Kwitną dalie, czerwienieją jabłka, jarzębiny też całe czerwone.
Lipa sypie okwiatem.
A dziś rano ktoś „zniknął” wieżę ciśnień…

Noce i ranki chłodne.
Jesień idzie, nie ma na to rady.
Z pozytywów: dostałam miejsce parkingowe prawie pod domem. Koniec z wbijaniem sobie do głowy: we czwartek postawić samochód na De La Gardie. W niedzielę: na Drejare… I tak co tydzień.
Z negatywów: ranny cukier w kosmos, a byłam grzeczna, nawet zmusiłam się do zjedzenia mięsa… Ale chyba jednak biała buła na kolację to nie to… Ale leżała i nie chciałam żeby wyschła…
Z pozytywów: dziś bez bólu głowy. Testuję pozycję zasypiania NIE-NA-BRZUCHU.
Z negatywów: Tosia rano jest żywa, w południe mniej, a wieczorem – siku pod domem i kładzie się na trawie. Weterynarz musi poczekać do 18 sierpnia.
Dobrze: Booking oddał mi kasę. Bo bukowałam hotel – pobrali kasę z konta, a dopiero potem sprawdzili, czy hotel potwierdza rezerwację. Źle – hotel nie potwierdził, a to 5 minut spacerkiem od miejsca koncertu Hansa Zimmera w Sztokholmie. Muszę szukać innego lokum w pobliżu i żeby był parking. Boję się chodzić w nocy po Sztokholmie.

Bonus: Mel na Pol’and’Roc
Od razu powiem, bo trudno doczytać: Mel ma na koszulce tekst: JESTEM ZE SZWECJI NIE ROZUMIEM DAJ PIWO – mnie śmieszy

Pamiętam jak parę lat temu Misia opowiadała, że chciała Melowi wmówić, że „jestem głupi” znaczy zupełnie co innego – byli wtedy pierwszy raz na tym festiwalu. Mel się zorientował, że jego dziewczyna coś za bardzo się cieszy i nie dał się wpuścić w maliny. Mel wtedy po powrocie chwalił się nabytym polskim: DWA PIWA JEDNO BEZ SOKU.
A na poważnie to bardzo podoba mi się taka impreza na którą zjeżdżają ludzie z całej Europy i nie tylko. Biwakują, słuchają muzyki i robią więcej dla pokoju niż wszyscy politycy razem wzięci.
Ale może jestem naiwna…

Kilka dni temu dostałam wiadomość od Ylvy – mojej pielęgniarki cukrzycowej – że mi gratuluje, bo mój długoterminowy cukier spadł do prawidłowej wartości.
Widziałam też, że cholesterol się wyrównał. A jak sobie zmierzyłam ciśnienie to też mieściło się w granicach normy.
Czyli wszystko dobrze, ale znowu wrócił ból głowy – ten nocny, tuż nad karkiem z lewej strony.
Tylko teraz atakuje kiedy chce, a nie tylko w nocy.
Nie pomagają ćwiczenia. Zazwyczaj wystarczyło 2-3 dni z rzędu poćwiczyć i ból znikał. Teraz niestety nie znika.
Wciąż mam jakieś nieuzasadnione niczym podejrzenie, że ten ból ma związek z tym, co jem. A konkretnie z poziomem cukru. Możliwe, że z napięciem też. Bo wczoraj sobie pozwoliłam: kartofelki + cebulka szalotka+ pomidorek wszystko pieczone. Na deser arbuz bardzo słodki oraz mało słodki kawałek pleśniaka z rabarbarem. Zero zielonych liści. Nie mogłam zasnąć, choć nie byłam przejedzona, a od posiłku minęło ponad 2 godziny.
A dziś nad ranem znowu: łup.
Dziś chyba będzie makaron…

Rozważam poproszenie synka o pomoc w robocie. Taką mam extra robótkę…

Zuzu wróciła z Polski.
No nareszcie!

W drodze
bez wytchnienia
ciągle
bledną przeszłe dni
Z nadzieją w sobie
W drodze
myśli pełne wspomnień
do ostatnich chwil
Tam już tylko my

Jestem zapóźniona w rozwoju bo dopiero odkryłam. Nie tylko to, ale w ogóle artystę. I pomyśleć, że się pognbiewałam na zespół w 1998 gdy odkryłam, że wokal należy do mężczyzny. I po co? Człowiek gupi bywa czasem.
Jak pisał K.I.G
Czasem o byle cień człowiek ma żal do człowieka
a życie jak osioł ucieka.
—
eM na servisie dowiedział się, że mu się hamulce kończą. I jak to on – mógłby poczekać nawet i parę miesięcy, ale o zabawki się dba i mają być na tip top.
No to pojechaliśmy do Jacka. Miałam nie jechać, bo praca, dużo pracy i w związku z tym panika, że nie zdążę, ale postanowiłam wyjść z formy przetrwalnikowej.
Zabrałam Tosię oraz aparat.
Bo Jacek mówił, że godzinka, to można pospacerować.
A że miasteczko ładne, ciche i na wzgórzach…
Odkryliśmy jeziorko.

Takie malusie, przytulne. Cudne. Choć tak samo zimne jak Wener. No bo jak w nocy temperatura w porywach do 15stopni, to kiedy ta woda ma się nagrzać?
To była przyjemnie spędzona godzinka. Gdybyż mój mąż jeszcze tylko mniej gadał… Co jest z tymi facetami, że na stare lata robią się gadatliwi jak przekupka na targu? Żeby jeszcze mówili coś sensownego… ale eM najczęściej opowiada o polityce polskiej i wszystkim czego się dowiedział z wiadomości… Nauczyłam się słuchać ale nie słyszeć…
Ale zdjęcia mi fajne wyszły.