Osobista Kraina Trolli

Jakaś czarna seria? Mam się nad sobą zastanowić? Mam zmienić pracę?
Co mam zrobić?

Mail od klientki, która jest u mnie od grudnia.
A w nim, że jestem niemiła, opryskliwa i olewająca. No i oczywiście rezygnuje z współpracy.
Naprawdę nie poczuwam się do winy, przeczytałam całą naszą korespondencję…
W ostatnim mailu, w odpowiedzi na to, że upierała się by koszty prywatne były kosztami firmowymi napisałam: W razie czego to ty będziesz się tłumaczyć przed urzędnikiem kontrolującym – i to podobno było poniżej krytyki. A to jest sama prawda!

Opadło mi wszystko…
Ja chyba nie umiem pracować z kobietami… albo co.

Mimo pracy, stresu, nieustającego prawie bólu głowy – chyba wracam do żywych po zimie.
Znowu chce mi się słuchać muzyki, łazić po YT bez planu i odkopywać zapomniane piosenki.
Lista „chcę przeczytać” oraz „chcę obejrzeć” znowu się wydłuża.
Znowu wyciągnęłam aparat.

Tosia dzięki kuracji znowu jest przepięknym psem. Na ostatnim wyjeździe widziałam jak ludzie ją sobie wzajemnie pokazują. Kilka razy usłyszałam, że jest piękna.
A ja nie zaprzeczam. Bo jest.

Tylko dziwaczeje coraz bardziej.
Ale co tam…

EM miał wrócić w niedzielę, bardziej po południu, niż przed…
A wrócił w sobotę, w południe…
Nie uważacie, że takie rzeczy to powinny być zabronione przez prawo?
Człowiek się nastawia, a tu o.
Akurat lepiłam pierogi z mięsem dla synka, więc niestety, ale dziecko nie mogło dostać na zapas do domu. Bo zdrożonego trzeba nakarmić…
Ale, żeby nie było, uznałam, że skoro tak, to już i tak zrobiłam dużo i spoczęłam na laurach.
Żadnego więcej pitraszenia. Nie umawialiśmy się na święta, bo miało go nie być.
Wczoraj rano, na spacerze z Tośką odkryłam, że temperatura zrobiła się taka bardziej kwietniowa. Niebo było czyste, wiatru prawie wcale…
Pojechaliśmy popatrzeć na żurawie i inne ptactwo wodne nad Hornborgasjön.
Mało żurawi w tym roku! Najwięcej było 1-2 kwietnia, trochę ponad 10 tysięcy. W sobotę naliczono już tylko 8300, ale wczoraj 8500.
Było dużo ludzi, ale to jak zawsze.

Pokręciliśmy się tam krótko, może z pół godziny i pojechaliśmy do Broddetorp – czyli na drugą stronę jeziora, mniej więcej tam, gdzie jest górny lewy róg zdjęcia poniżej.

Mieliśmy jakieś kanapki, kawę i plan by posiedzieć na słońcu.
Było błękitnie i przestrzennie. Ciepło bardzo. Sporo ludzi, ale obszar też spory, no i Szwedzi jednak zachowują dyskretny odstęp oraz nie drą jap, więc było miło.

Dziś pewnie trochę popracuję, może sprawdzę inną myjnię samoobsługową, (w tej do której zwykle jeżdżę coś się popsuło) i zafunduję Malutkowi lany poniedziałek? Znowu jest brudaskiem…
eM wymyślił jakieś ognisko, może na Läckö, bo on by se kiełbasę upiekł… A Tośkę i tak trzeba gdzieś przegonić… Zobaczymy jaka będzie pogoda, ja będzie znowu ciągnęło z północnego wschodu, to nad jeziorem może być mało przyjemnie, ale zobaczymy.

A jutro, z Hiszpanii, wraca Zuzu.
I na osiem miesięcy będzie spokój ze świętami.

Wczoraj rano spadł śnieg.
EM szykował się do wyjazdu, a ja… nie mogłam się doczekać kiedy pojedzie.
Dopiero przedwczoraj dowiedziałam się, dokąd wybrał się mój mąż. Dotąd trwałam w obojętnym braku zainteresowania, a coraz większe podekscytowanie męża zbywałam mruknięciami. Trochę dlatego, że głowę miałam zajętą przezywaniem własnych dram, trochę też z powodu urazy…
Ale gdy dramy ucichły, w głowie mi się ułożyło, to chyba odpowiedziałam mężowi ludzkim słowem, na co ten wyciągnął mapę, bo jednak dobrze byłoby wiedzieć gdzie go szukać w razie czego.
Otóż szukać go należałoby w okolicach Preikstolen.
Aaaaa…
– Zrobić ci miejsce w samochodzie? – zapytał.
Ułamek sekundy… Tosia, Basil, praca… dopiero potem cała reszta: zimno, spanie w samochodzie jak sardynki… Nie. Zdecydowanie nie.
Pojechał około południa i wreszcie w domu zapanował spokój.
Planowałam wybrać się na zakupy, ale byłam dzień wcześniej z Heleną…

A właśnie: Helena. Moja szwedzka koleżanka.
Helena jest w związku z Peterem, ale nie mieszkają razem. Spotykają się gdy chcą, ale poza tym funkcjonują jak stare małżeństwo. Wspierają się, opiekują sobą, są upoważnieni do informacji w razie choroby…
Ale w ostatnim czasie coraz częściej dochodzi do spięć.
Helena, choć trochę ode mnie młodsza, jest na rencie. Najpierw wpadła w syndrom wypalenia i depresję, a w trakcie leczenia zachorowała na serce, nie jestem pewna szczegółów, w każdym razie ma rozrusznik.
A od jakiegoś czasu narzeka na osłabienie, brak oddechu, ciągłe zmęczenie. Badania nie wykazały żadnych zmian więc albo znowu depresja się nasiliła mimo przyjmowania leków, albo jest to powikłanie po covid.
Tak czy siak, ma się Helena nie najlepiej, choć oczywiście są dni lepsze i gorsze.
Peter jest kilka lat starszy, też schorowany, ma jakieś problemy ze stawami i też są dni kiedy ma się lepiej lub gorzej.
A gdy dwóch chorych się spotka to bywa różnie, wiadomo.
We środę chciałam pojechać do Kristiny, do sklepu z włóczkami, zapytałam Helenę czy ma chęć, przy okazji jeśli potrzebuje możemy zrobić inne zakupy. Zabrałam ją z parkingu sprzed jej domu, żeby nie musiała daleko chodzić. Pojechałyśmy.
Ludzieeeee… jaki ruch! Masa samochodów na drodze, na parkingach, ludzi pełno w sklepach.
W sumie to dokupiłam tylko włóczkę na czapke, upewniłam się, że Kristina zamówiła włóczkę, której mi zabrakło do swetra.
Jedzenia nie kupiłam wcale bo nie wiedziałam co…

A wczoraj jak eM pojechał, to sama nie wiedziałam co ze sobą zrobić. Roztrwoniłam jakieś dwie godziny na czytanie i drzemkę, potem zaczęłam niemrawo sprzątać. Zaczęłam od kuchenki. Bo tu nie ma gazu, więc kuchenki są na prąd. W mieszkaniach na wynajem królują płyty na spiralę. Problem w tym, że biała blacha wokół palników wciąż się przypala. Wystarczy, że coś wykipi, napryska i wokół palnika robi się ciemnobrązowy nagar. Nie bierze tego żaden najbardziej agresywny środek chemiczny. Na to jest jedna rada: gąbki svinto – nasączone detergentem gąbki z włókna metalowego, takiego jakiego używa się do grilla – siła własnych rąk.
Gdybym mieszkała sama i sama używała kuchenki – pilnowałabym i wycierała natychmiast to, co wykipi i pewnie ne musiałabym skrobać. No ale jest jeszcze eM …
Zaczęłam więc od czyszczenia kuchenki, bo wiedziałam, że bez tego nie poczuję w ogóle, że są jakieś święta. Skrobiąc obmyślałam plan żywieniowy, robiłam listę zakupów, ustalałam plan pracy…
Moje rozmyślania przerwał domofon. Eeee.. co…? Kto? Tak bez zapowiedzi?
Bez zapowiedzi przychodzą tylko trzy osoby: Misia, Zuzu i mściwy dupek.
Misia z Zuzu są w Maladze. Dupek? Czy kto?

Co robi introwertyk zaskoczony niespodziewanym dzwonkiem do drzwi? Upewnia się, że drzwi się zamknięte. tak i ja zrobiłam. Postanowiłam udawać że nie ma mnie w domu.
No ale za chwilę telefon, na prywatny numer, w dodatku nieznany. Odebrałam, z czystej ciekawości.
– Hej, tu Interflora mam kwiaty dla ciebie…
– Do mnie? To musi być pomyłka.
– A ty się nazywasz Katar…zyna?
– Katarzyna, tak to ja.
– No to mam kwiaty dla ciebie… Jestem u ciebie pod drzwiami…
Odebrałam paczkę z opadniętą szczęką, nie mogąc mówić z wrażenia.
KTO?! Postanowił mi zrobić przyjemność?

Bukiet był ogromny, świeży, kwiaty jeszcze pąkach obiecywały feerię barw, masa przybrania. Piękny, ale musiałam poświęcić dzbanek do kompotu, bo w żaden posiadany przeze mnie wazon się nie mieścił.
Do jednej łodyżki była przyklejona skromna karteczka: Miłych świąt życzy Izabela.
Iza! Moja nigdy nie widziana koleżanka z samego krańca Skanii.
Zrobiła mi święta!

Wieczorem upiekłam placek ze śliwkami.
A jak wy?

Wizyta u drugiego klienta zaczęła się tym, że klient wyszedłszy po mnie na ganek, zaczął mnie przepraszać.
No bo jak to tak, że ja musiałam do niego przyjechać i jeszcze w niedzielę…
Ale tak było wygodniej, gdyż potrzebna nam była żona klienta, a raczej jej elektroniczny podpis, a u mnie w domu i mąż i pies i kot… Za dużo zamieszania. W tygodniu oboje pracują daleko od swojego i od mojego domu…
Spędziłam tam trzy godziny.
Wychodziłam żegnana słowami:
Nie przejmuj się, oczywiście, że to nerwy, bo wiadomo; ale każdy się myli, no i żeby nam się tylko takie błędy zdarzały…

Do domu wracałam ciesząc się słońcem, muzyką, tym, że mój mały samochodzik tak sobie wesolutko i spokojniutko pocina wiejską, pustą dróżką.
Gdy zjadłam późny lunch ścięło mnie z nóg.
Zasnęłam na godzinę, więc spanie w nocy było kiepskie. O 3 obudziła mnie migrena. (Noc jak co noc). O 5 stwierdziłam, że leżenie nie ma sensu.

No to dalej pchamy wózeczek.
Dziękuję za waszą obecność.

Czuję się okropnie.
Usiłuję dojść do ładu z uczuciami, nazwać je… ale kompletnie nie potrafię.

Wczoraj wypowiedzenie złożył syn mściwego dupka.

To jest ciekawa historia.
Chłopak dobiega trzydziestki, ma żonę i dziecko. Pracuje, utrzymuje rodzinę, mieszka we własnym mieszkaniu
Tatuś nie znosi synowej. Bo siedzi w domu i nic nie robi (dziecko ma może dwa lata). A według dupka kobieta powinna wszystko w domu robić.
Rok temu Synek zwierzył mi się, że kupuje psa.
– Tylko niech pani tacie nic nie mówi
Potem było jeszcze kilka różnych sytuacji, z których wynikło mi, że synek strasznie chce zasłużyć u tatusia na przynajmniej pochwałę.

Miałam jeszcze z dupkiem kilka innych sytuacji. Ktoś mu się naraził – pochwalił mi się, że wszystkim swoim znajomym powiedział, żeby w interesy z tym człowiekiem nie wchodzili. Z kimś miał zatarg w pracy – ten ktoś chciał otworzyć firmę i chciał mi zlecić księgowość – dupek powiedział, że on w takim razie będzie w trudnym położeniu… czyli dał mi do zrozumienia, że mam wybrać. Odmówiłam więc.

Zastanawiam się z kim z moich klientów dupek ma jeszcze coś wspólnego… czyli zastanawiam się kto jeszcze mi odejdzie.

Kurczę… po tej ostatniej historii miałam przeczucie, że to się dobrze nie skończy.

Nooo i na bank z okolicy to szybko nikt nowy nie przyjdzie.

Za chwilę jadę na spotkanie z drugim klientem. I też nie spodziewam się, że będziemy kontynuować współpracę.

Od jakiegoś czasu śni mi się moja matka. A to mi mówi, że cieszy się, że do niej przyjeżdżam. A to mi mówi, żebym na spotkanie z nią założyła tę fioletową spódnicę i białą bluzkę.
A dziś przyśniła mi się Baśka. Powiedziała: ta zamieć zaraz się skończy, ale ja się gniewam na mamę – siedziała w zielonym traktorze owinięta kolorowym szalem, a wokół niej tańczyły płatki śniegu.

Staram się nie widzieć w tym przepowiedni, choć akurat słowa Baśki mogłyby być optymistyczne. Staram się racjonalizować i tłumaczyć sobie, że to mój zestresowany umysł produkuje takie rzeczy.
Wczoraj, zmęczona bólem głowy, wyszłam na spacer i po czterdziestu minutach sama doszłam do podobnego wniosku: to się zaraz skończy, to tylko teraz jest tak okropnie, nie ma tego złego co by na dobre nie wyszło, oraz: karma wraca.

No i tu dotarło do mnie, że karma wróciła do mnie. Zrobiłam się zbyt pewna siebie, odmawiałam nowej roboty, podziękowałam dwóm klientom (kłopotliwym mocno pod różnymi względami, ale jednak). Straciłam czujność.
Więcej pokory.
Co nie zmienia faktu, że teraz jest strasznie i że czuję się okropnie samotna.

Wczoraj się oczywiście skopałam, za popełniony błąd…
Potem popłakałam.
Potem włączyło mi się myślenie… buntownicze.
Wieczorem, świadoma nadchodzącej nocy, myślałam z wisielczym humorem:
Jeszcze tylko wpierdol i wakacje.
Czyli: jeszcze tylko migrena a potem idziemy dalej.

Błędy polegały na tym, że w ostatnim okresie z powodu błędnego księgowania znacząco zawyżyłam koszty, więc klient spodziewał się odpowiednio mniejszego dochodu, a co za tym idzie – mniejszego podatku.
Ale.
Każdy z nich na koniec każdego zaksięgowanego okresu dostaje na maila pdf gdzie ma czarno na białym ile sprzedał, ile kupił oraz co kupił. Oraz jaki mu wychodzi dochód. Sumy te zawsze są rozbite na ostatni księgowy okres oraz na wartość całoroczną.
I co najdziwniejsze: zawsze, absolutnie zawsze! każdy z nich zauważył, jeśli koszty były za niskie choćby o kilkaset koron.
Ale żaden nie zauważył, że są za wysokie. Taka ułomność. Zaniewidzieli, że nagle, bez żadnego powodu dochód spadł o kilkadziesiąt czy nawet kilkaset tysięcy.
I teraz każdy z nich się na mnie obraża i rzuca tekstami „ja ci ufam” „ale ja myślałem, że mam mniej do zapłaty i zainwestowałem”.
No sorry. Ja nie uchylam się od odpowiedzialności za popełniony błąd. Pomyliłam się i nie ma na to żadnego usprawiedliwienia. Kogo to obchodzi, że może robiłam w pośpiechu, może po nieprzespanej nocy, może z migreną?
Pracuję sama i nikt poza klientem mnie nie skontroluje.
Jest to sytuacja przykra, ale w zasadzie jedyne co mogę to przeprosić i zastanowić się jak uniknąć ich w przyszłości.
A oni chyba oczekują, że ja za nich tę nadwyżkę zapłacę.

CHA CHA CHA! śmieję się sarkastycznie, bo telepie mną wkurw.
Tak: z poczucia winy przeszłam do wkurwu na klientów.

A migrena była (i jest, tylko się przyczaiła) że ho-ho-ho!

UPDATE: Mściwy, zadufany w sobie dupek właśnie przysłał mailem wiadomość, że rozwiązuje współpracę. Nawet się nie zdziwiłam.
Baba Dupek z wozu – koniom lżej.

Ale. Jednak nie. Jednak nie należy mieć koleżeńskich relacji z klientami. Jednak lepiej trzymać się na dystans.

A poza tym zrobiłam trzy poważne błędy o trzech różnych klientów.
I to w ciągu ostatniego miesiąca…W zasadzie zaczęło się to zaraz po tym jak mnie ta pracownica klienta tak miło pochwaliła.
Nigdy dotąd nie miałam takich wpadek! A teraz czarna seria. Dlaczego?
Wpadłam w rutynę? Mam za dużo pracy? Tematy zrobiły jakieś trudniejsze?
A może moja głowa nie funkcjonuje jak należy? Lub wszystko na raz.
Błędy oczywiście można naprawić, ale nikt nie lubi być zaskakiwany tym, że zamiast zwrotu ma podatek do zapłaty i to spory.
Zaczynam się bać co jeszcze wyskoczy.

Tak było wczoraj. A dziś ma być powtórka z rozrywki.

A ja pracuję. Zżymam się na spacery z Tosią, bo już-już zaczyna mi dobrze iść, już się wciągnęłam… a tu pies przychodzi, nosem trąca, że ej, koleżanko, ja mam sprawy na mieście… Ale w sumie to dobrze dla mnie, bo inaczej tkwiłabym przy biurku od świtu aż do bólu pleców czyli do jakiejś 17. A potem wstałabym od biurka, zrobiła coś do jedzenia i zasiadła w fotelu… przed innym ekranem. Tośka sponsoruje mi ruch i świeże powietrze.
Praca mimo wszystko wre. Ale jednak jestem albo pazerna albo frajerka. Albo pazerna frajerka. Bo mimo, że mówiłam, że nie, nie, nie, prywatnych w tym roku nie robię to się ugięłam. Bo miała być cała grupa, jakieś 15 osób, wszystko razem, za prawie jednym zamachem…
A wychodzi znowu, że będę musiała z każdym rozmawiać pojedynczo…Ale kasa mi potrzebna, bo mam podatek do dopłaty i pomyślałam, że w ten sposób sobie dziurę załatam. A może jeszcze i zostanie na wyjazd jakiś…
Szukałam gdzie by tu pojechać w maju, po 14. Warunek był taki, żeby od lotniska było blisko do mieszkania, a to mieszkanie blisko miasta ale i natury… I nie w Skandynawii. Bo chciałabym, żeby w maju było majowo.
Pomyślałam, że mogłam przecież skoczyć na Warmię… ale perspektywa dwugodzinnej podróży z lotniska do Olsztyna, potem czekanie na jakiś bus do Miasteczka bo ostatnio dojazd tam nie jest wcale taki łatwy, potem znowu jakiś busik … niby tylko pół godziny… Lot do Gdańska trwa godzinę, dostanie się do miasteczka bez samochodu -pół dnia. A 3-4 dni później to samo tylko w drugą stronę. Odechciało mi się.
Znalazłam miejsce idealne na oko, gdzie indziej. Na razie nie powiem gdzie, żeby nie zapeszyć. Jak zaklepię to się pochwalę.
Jeszcze nie zaklepywałam, bo czekałam aż Migrationsverket przyśle mojemu najmłodszemu dziecku decyzję o obywatelstwie.
Yankie wysłał wniosek jako ostatni z nas. Jego podanie przeleżało ponad cztery lata. Latem wysłał zażalenie, ale odmówiono mu prawa do pierwszeństwa w kolejce. Ale jednak ktoś wreszcie odkopał jego dokumenty. Zażądano tysiąca zaświadczeń, wytłumaczeń i rozliczeń. No ale wreszcie wczoraj dostał do skrzynki list, a w nim decyzję na ozdobnym papierze.Teraz cała moja rodzina ma już podwójne obywatelstwa. Niby nic, ale ułatwi życie. Bo Yankiemu skończyła się ważność wszystkich dokumentów polskich, więc był uziemiony w Szwecji i nawet do Norwegii nie mógł się wybrać.
Teraz pytanie: czy sześć tygodni wystarczy by wyrobić szwedzki paszport?
Muszę pogonić dziś syna by zabukował czas…
Bo chciałabym, żeby pojechał ze mną.
No i dlatego też biorę te roczne, żeby było mnie stać na bilet i dla mnie i dla synka…

Miałam dwie nieprzyjemne sytuacje z klientami. Jedna pewnie przyniesie jeszcze kłopoty. Facet jest jednym z najmniej sympatycznych ludzi jakich w życiu spotkałam. Przekonany o własnej wyższości nad resztą. Ma się za intelektualistę, bo czyta te wszystkie coachingowe brednie w stylu Beaty Pawlikowskiej i wydaje mu się, że to sprawia, że jest mądry. A jest… no cóż… jaki jest. Mówi o sobie, że nie zajmuje się plotkami, a wie o wszystkim co się wydarzyło w okolicy. No i jest mściwy. Wiedziałam, że jak mu się narażę, a mieszkamy w tym samym mieście, to zrobi mi taką antyreklamę, że roboty może nawet w całej Szwecji nie znajdę. No i się naraziłam, bo popełniłam błąd…
Jak to jest, że im trudniej się z klientem dogadać, im trudniejszy jest w obejściu, tym łatwiej mi popełniać błędy?
Druga sytuacja to klient w końca Szwecji. Młody, młodszy od moich dzieci. Strasznie mądry, wszystko wiedzący … obwiniający mnie za własne błędy i wmawiający mi fakty, które nie miały miejsca. Wisienką na torcie czy też kroplą przepełniającą czarę była informacja, że on nagrywa nasze rozmowy, ale ups… ta najważniejsza to się akurat nie nagrała.
Przemyślałam temat przez noc, a rankiem wysłałam gościowi maila z informacją, że kończę z nim współpracę w trybie natychmiastowym. Zastrzegłam też, że na nagrywanie się nie zgadzam w związku czym odtąd nasz kontakt będzie wyłącznie pisemny.
Przyznaję, miałam naprawdę głęboką satysfakcję czytając jego odpowiedź pełną wazeliny i ukrytej złośliwości (nie będę się wykłócał o 55koron -napisał). I może bym uległa i zmieniła zdanie, ale gość znowu błysnął … nie wiem… głupotą czy cwaniactwem? Bo napisał, że nie, nie, on nie nagrywa, on tylko mówi, że dobrze gdyby takie rozmowy były nagrywane.
Odpowiedziałam, że doskonale wiem co mówił ubiegłego dnia. Oraz, że podstawą pracy w księgowości jest obopólne zaufanie. A z mojej strony tego nie ma i nie widzę szans na zmianę.
Chyba go to zaskoczyło, bo zamilkł.
(Ze mną niestety tak jest: na wstępie każdy ma ogromny kredyt zaufania. Ale gdy już ten kredyt się wyczerpie, to niestety definitywnie, na zawsze, i nawet gdybym chciała to zmienić to nie potrafię).

Tu kojarzy mi się scena z Nigdy w życiu (film). Judyta wyrzuca z domu koleżankę Dziunię z Panem Kaziem. Adam Niebieski to widzi. Judyta rzuca zawstydzone „Przepraszam”. A on odpowiada „Nie ma sprawy. Jak wszyscy wyjdą będzie można spokojnie porozmawiać”.
Jak wyrzucę wszystkich klientów to będę miała dużo czasu na wszystko, nie?

Ale z drugiej strony: możliwość nie pracowania z dupkami to jedna z zalet bycia na swoim. To luksus, na który na szczęście mogę sobie pozwolić. Od czasu do czasu.
Z trzeciej strony facet miał trzy dokumenty na krzyż, więc pieniędzy mało, a stresu dużo…

A tak, bo zmęczona jestem koszmarnie, przygnębiona permanentnie i odłożyłam wszystkie ambitne lektury oraz filmy na czas nieograniczony.
Czytam Jeżycjadę, bo Legimi w swej łaskawości ją zakupiło, więc nareszcie przeczytam całą serię ciągiem.
A oglądam koreański serial Hometown cha cha cha.
Cudny! lekki…a nie głupi! jak ci Koreańczycy to robią, że z banalnych zdawałoby się treści potrafią nakręcić nie obrażającą intelektu serię? Czy polscy scenarzyści mogliby pojechać do Korei na jakieś kursa niektóre?
Bo to, co Polacy produkują dla Netflixa, to w większości jest tak mierne, że za każdym razem myślę sobie: oesuuu, to już było naprawdę dno, nic gorszego od tego nie zobaczę… a potem pojawia się następny…
Nie wiem po co ja się tym katuję. Chyba tęsknota za Polską mi na mózg pada.

Ale właśnie dochodzi ósma. Tośka zaraz wstanie i będzie mnie nosem trącać.

Dziwna rzecz z tym czasem teraz. Od ostatniej zmiany mam tak, że ledwie siądę przy biurku po porannym spacerze z Tośką, a już jest godzina 15 i Tośka znowu trąca w łokieć.
Za oknem wciąż poranne światło, a na zegarze jakaś całkiem od czapy, późna godzina.
Nie mówiąc o tym: Aaaale jak to już KWIECIEŃ? A gdzie marzec?!

Wczoraj. Wzięło i napadało. Temperatura spadła poniżej zera. I mamy co mamy czyli piękną mamy zimę tej wiosny. Bo, wyobraźcie to sobie, świeci słońce a na niebie ani jednej chmurki. I tak ma być przez cały tydzień.
Bosko.
Córka mi w sobotę powiedziała:
– Ale wiesz…w tej Hiszpanii to nie masz mi czego zazdrościć. Temperatura 27 stopni, człowiek się tylko poci, więc musi iść do morza i się schłodzić i spłukać pot, więc idzie przez tę obrzydliwą plażę, piachu pełno. Wejdzie się do morza, wyjdzie i znowu przez piach… i za chwilę znowu człowiek brudny i spocony… Lipa.
No więc nie zazdroszczę, bo i czego? Od kwitnących roślin człowiekowi tylko alergia rośnie, a od słońca dostaje się raka, prawda?
Więc piękną mamy zimę tej wiosny.

Poza tym chyba mam syndrom pchły w słoiku…
Ktoś mi opowiadał o takim eksperymencie: zamknięto w słoiku pchły. One początkowo skakały wysoko, żeby ze słoika wyskoczyć, ale odbijały się od wieczka. Więc z czasem skakały coraz niżej. Potem odkręcono słoik, ale pchły już nie próbowały wyskoczyć z niego.
No więc mam chyba podobnie.
Mam odkręcone wieczko, ale nie umiem wyskoczyć.