Tag: codziennik

Kotu coś się stało. Zew natury albo coś …

„Ciągle polował po swoim pokoju:
To pies, to zając – między stoły, stołki
Gonił, uciekał, wywracał koziołki,
Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju”

Tak to mniej więcej wygląda. Problem w tym, że robi to w nocy.
Tośka zdegustowana hałasami idzie na gabinetową kanapkę.
Ja się obok niej na tej kanapce nie zmieszczę, więc muszę zostać.
Zamykam drzwi od sypialni, a wtedy ta czarna cholera koteczek najukochańszy wali w nie łapami z całej siły.
Zabiję kiedyś…

Zuzu była we czwartek.
Usiadłyśmy razem na łóżku i grałyśmy w urządzanie pokoi.
Ludzie nie mają gustu! Bo wiecznie przegrywamy. Wygrywamy tylko wtedy gdy zostawię wolną rękę Zuzu. A wtedy ona robi wszystko białe, jasno szare, a na ścianach wiesza te debilne obrazki z wielkim napisem LOVE.
Ło matko przecież to nudaaaa
Ale sobie gramy bo wreszcie to coś, co możemy robić razem. Pranki na YT mnie nie kręcą, przyprawiają co najmniej o ból głowy, szycie nie kręci jej i tak ciągle.
A jak już Zuzu usiadła obok mnie na łóżku, to Tośka porzuciła jedzącego kolację pańcia i przyleciała pilnować mamusi. Wlazła na łóżko, stanęła nad nami, wcisnęła jedną łapę pomiędzy nasze nogi i zaczęła wciskać następną. Zuzu nie chciała się posunąć, bo babcia jest przecież jej. Im bardziej się Tośka między nas wciskała, tym bardziej Zuzu przyklejała się do mnie. A wtedy Tośka wciskała się jeszcze bardziej. Wreszcie Zuzu zrozumiała, że wystarczy przesunąć nogi. Tośka uwaliła się, łeb wielkości wiaderka położyła mi na brzuchu, sapnęła, fuknęła i znieruchomiała. A my z Zuzu dostałyśmy ataku śmiechu, bo znów nam się przypomniał tekst z Tallina o masce i świńskim ryju (załóż maskę na ryj ty świński ryju). Gra słów nas wtedy rozłożyła i rozkłada nadal. Rżałyśmy do bólu brzucha i policzkó przez dobre kilka minut aż zaciekawiony eM zajrzał, żeby zobaczyć dlaczego jest nam tak głupio radośnie.
Gdy się już wyśmiałyśmy stwierdziłyśmy, że idziemy do sklepu… ale Tośka miała inne zdanie. Co próbowałam się podnieść to przyciskała mnie łbem do podłoża. Jak próbowałam się spod niej wysunąć to przesuwała łeb natychmiast. A weź się wygrzeb spod bezwładnego, 40kilogramowego ciałka…
Zuzu dostała kolejnej głupawki.
A wieczorem, gdy już leżała w swoim łóżku ustaliłyśmy jak byłoby idealnie żyć.
– Dwa dni u taty, ale tylko z tatą.
– Bez dziewczynek, bez „brata”? Bez bonus mamy?
– Tylko z tatą. Tata jest fajny i jest cieplutki. A potem dwa dni z mamą.
– A co z Melem?
– Dwa dni z mamą i Melem… I trzy dni u babci.

Bo u babci to Zuzu może być maleńką dziewczynką. Babcia na rączki nie weźmie wprawdzie, ale na kolanka jak najbardziej.
Ale nim poszłyśmy spać szukałyśmy zorzy polarnej bo była możliwość, że będzie widoczna.
Nie była.
Trudno.
Rano odprowadziłyśmy ją z Tosią do mostu. Spotkała koleżanki ale na moście jeszcze nam pomachała.
Tosia lekko się zaparła łapami, obejrzała się kilka razy na most, ale cukierki skutecznie ją przekonały, gdzie lezy właściwy kierunek marszu. Ciekawe czy za cukierka dałaby się odciągnąć ode mnie.

Poza tym w pracy dni lecą jak głupie. No i klienci domagają się swoich deklaracji. I moja praca wygląda teraz jak praca tego zamachowca, co miał zastrzelić Putina i Maciarewicza polityka z odległości dwóch metrów. I spudłował. I policja go pyta „ale jakim cudem?!”
– Weź traf, jak ciągle cię ktoś szarpie za rękaw i krzyczy „I Ziobrę też, i Ziobrę też”.
To u mnie właśnie tak: weź pracuj jak ciągle ktoś dzwoni „a kiedy mi pani zrobi, a kiedy”…chyba przestanę odbierać telefony.
Poza tym jest zimno. Pioruńsko zimno! W nocy ciągle -5, a za miastem podobno nawet -10 bywa!
W dzień świeci słońce, wiatru nie ma…a skądś ciągnie lodowatym powietrzem.
Jutro w nocy lecę do Gdańska składać wniosek na dowód, we wtorek wracam . Miałam lecieć w krótkiej kurtce i wiosennych butach, ale chyba jednak zostanę przy zimowej odzieży.
Jeszcze dziś jedziemy popatrzeć na żurawie.

…Czy ktoś mógłby wyłączyć to zimno? Liście krokusów wylazły nad rzeką i stop. Nie kwitną, bo za zimno.

Od poniedziałku siedziałam przy biurku po 10 lub więcej godzin.
A w nocy budził mnie najpierw zwykły ból głowy, następnej nocy silniejszy, potem był najpierw ból głowy, a kilka godzin później migrena, która jednak przeszła po sumatripanie. Wczoraj w nocy najpierw ból głowy, który nie przeszedł po zwyczajowym ibuprofenie, a dwie godziny później migrena.
Nie pytajcie mnie czym się to różni, bo umiem rozpoznać tylko gdy to czuję.
W skrócie: jak boli głowa, to boli tylko głowa.
Jak migrena – to boli cały człowiek. I to potworne uczucie jakby mi ktoś wyssał powietrze i wyciągnął kabel zasilający.
Cały dzień drzemałam, robiłam tylko to czego absolutnie nie mogłam nie zrobić.
Wieczorem, po kanapce z ogórkiem korniszonem i cebulą (ledwie się oparłam pokusie by tej kanapki nie posmarować musztardą i chrzanem jednocześnie i jeszcze cytryną) zrobiło PYK. I przeszło.
Miałam odebrać Misię i Mela z dworca bo wracali z Pragi, ale uciekł im autobus w miejscu przesiadki i czekali na kolejny za dwie godziny.
Wyciągnęłam Astrę z garażu i postawiłam pod domem.
Wyciągnęłam wcześniej… wstyd się przyznać. Boję się wchodzić do garażu w nocy. Od razu przypominają mi się wszystkie horrory.
Zatem wyciągnęłam auto z garażu z założeniem, że całą noc postoi pod domem.
Misię i Mela zabrali z przystanku jacyś sympatyczni państwo. Pani jechała razem z nimi pociągiem i miała psa. Misia, jak to ona, psiara straszna, zagadała panią na dworcu przesiadkowym. Że piękny pies. Od słowa do słowa, okazało się że pani też z Mieściny, i że się boi w nocy czekać i że mąż już po nią jedzie. A gdy mąż przyjechał to zaoferowali miejsce w samochodzie moim dzieciom i nawet odwieźli ich pod dom. Jacy mili ludzie!
Tym sposobem Astra bez sensu spędziła noc na podwórku.
Zaraz idę zobaczyć czy nic się jej nie stało.
Spać kładłam się z obawą jakie też atrakcje zgotuje mi moja głowa, ale wstałam jak szczygiełek.
Acha! Praca po 10 i więcej godzin nie dla mnie. Zwyczajnie: potrzebowałam odpoczynku.

A tymczasem zagadał mnie Koleżanek Adaś. Że mu się paszport skończył, nie zauważył, a planował wyjazd, ale sądził „spoko,ogarnę temat do lipca daleko” . A tu zonk!
Kolejki na policji do paszportów są długie. Bo tutaj paszport się robi na policji. Zwykle człek sobie rezerwował czas kiedy mu pasowało, za dzień czy dwa i po tygodniu miał paszport.
Tknęło mnie i wyciągnęłam swój paszport.
A tam, że ważność się kończy w maju 2022.
To za rok, prawda? Uffff… Zaraz 22? 22…rok? K.wa! 22 rok! To znaczy że za dwa miesiące!
A ja miałam na Roztocze w sierpniu!
Poleciałam na stronę policji… a tam najbliższy wolny termin 29 listopada!
Polskie dokumenty nieważne już od dwóch czy trzech lat… No, od pandemii. To żadne zaskoczenie, wiedziałam. Ale nie byłam, więc nie było jak… Kto by tam do Sztokholmu jechał…
A teraz do Polskiej ambasady po paszport też kolejki…
No to może dowód?
Zatem zadanie na podziałek: sprawdzić czego mi trzeba by zrobić dowód osobisty? I czy mogę to zrobić w dowolnym urzędzie czy muszę jechać na Warmię? I czy da się to zrobić z marszu czy też kolejki?
Znajomości w Urzędach Miejskich pilnie poszukiwane 😀

Adaś mi pogratulował, że jestem taka ogarnięta jak on.
Jesteśmy mentalnymi bliźniakami. Stwierdzam po raz kolejny.
Tylko on skubany chyba inteligentniejszy ode mnie… Albo mniej leniwy…
Dobra, idę zobaczyć czy moja Gwiazda ma się dobrze.

Tuż przed weekendem zrobiłam listę deklaracji podatkowych, które muszę przygotować… i zaniemówiłam.
Po prostu odłożyłam listę. I poszłam zajmować się urodzinami Mela, a potem Zuzu, która przyszła do mnie już w sobotę w południe.
Wczoraj byłam tak spanikowana, że gdy rano siadłam przy biurku to dwie godziny nie mogłam ustalić co mam robić…
Potem stwierdziłam, że w takim razie dokończę to, co zaczęłam… I dzień się skończył o 18:30 a ja nadal w lesie.

No nic.
Nie ma co panikować, trza odgruzowywać intensywnie, jednocześnie popychając wózeczek codzienności.
Zaczynam myśleć, że ja może nie potrzebuję już więcej klientów, a raczej powinnam się skupić na „uszczelnianiu” czasu. Czyli liczyć czas poświęcony na sprawy klientów bardziej skrupulatnie.
A tymczasem dziś przybywa nowy klient i już się domyślam, że to będzie trudny klient.

Zuzu była u mnie i w sobotę i w niedzielę.
W sobotę było słonecznie i ciepło. Pojechaliśmy sprawdzić czy są już żurawie. Ale w Broddetorp więcej było ludzi niż ptactwa, a żurawia ani jednego. Za to było całe stado łysek, które widziałam pierwszy raz.
Były też gęgawy. I łabędzie i krzyżówki.
Ale zaliczyliśmy spokojny spacerek, w ciepłym wiosennym powietrzu i pełnym słoneczku.
W niedzielę robiłyśmy z Zuzu pierogi z mięsem a la kołduny. Zuza zjadła je z bekonem. Bo barszcz jej do gustu nie przypadł.
A potem wyszłyśmy na przchadzkę po mieście.
Niestety słońce już było nisko i zrobiło się chłodno. U nas jak zawsze: wszędzie dookoła już łagodne, wiosenne powietrze, a u nas znad wielkiej wody ciągnie ostrym chłodem.
Na Torget stała scena i głośniki, bo miasto fetowało nasze drużyny bandy: żeńską i męską, które wygrały jakieś złoto.
A my byłyśmy tak w temacie, że nawet nie do końca wiedziałyśmy czy to bandy czy hokej, oraz która to drużyna wygrała, bo jest ich kilka.
Stojąc chwilę (w rozentuzjazmowanym tłumie) pozazdrościłam ludziom umiejętności zaangażowania się w takie sprawy, dzięki czemu może czują jakąś większą wspólnotę z innymi, jakąś przynależność do jakiejś grupy?
Ja nie potrafię. Próbowałam, ale sporty nudzą mnie aż do zwichnięcia szczęki. I kompletnie nie podzielam entuzjazmu. Zresztą to samo w kwestii wszelkich innych lokalnych działań. Jestem aspołeczna do bólu.

Poniżej kilka zdjęć. Niektóre autorstwa Zuzu.

Jest taki dowcip.
Jasio wraca ze szkoły i woła od progu:
– Mamo, dostałem piątkę z matematyki!
A matka wzrusza ramionami i mówi:
– I co z tego? I tak masz raka.

Takie mam teraz odczucia we wszystkim.
I tak jest wojna.
Ale próbuję z całych sił nie poddawać się beznadziei.
Wczoraj w ramach celebrowania życia i nadciągającej wiosny pojechaliśmy z Tośką na spacer nad Hörnborgasjön.
Nie próbujcie przeczytać tej nazwy ani zapamiętać.
Może potem wrzucę kilka zdjęć…
Było wietrznie, ale w sumie nie aż tak zimno. Było słonecznie. Było… przestrzennie. Jezioro jeszcze pod lodem, więc życia tam za wiele nie było. Była para bernikli, łabędzi, trochę innych gęsi. Sporo latało nad głowami. Wszystko oczywiście w parach.
No i było nad podziw dużo ludzi. Cały parking był zastawiony autami! Za miesiąc, jak zaczną się żurawie, tańce to się tam w weekend nie da szpilki wcisnąć. No nic, będę kombinować może w jakiś zwykły dzień.

Czeka dziś zadanie odstawienia czołgu volvo do warsztatu na 20minut, potem najrozsądniej będzie wstawić auto do garażu, bo niby gdzie mam zaparkować tę kolubrynę w ciągu dnia?
V70 jest długie i szerokie. W dodatku nie ma czujników parkowania, czaicie? Ach. Ma też, ze względu na Tosię, przyciemniane szyby w bagażniku, w tym w tylnych drzwiach. Przywalę dupą przy cofaniu, na bank!
Z racji tego w trzeciej nad ranem obudziła mnie dawno niewidziana znajoma: migrena.

Poza tym spierniczyli mi okulary.
Jak zawsze: zaufałam „specjaliście”.
Znalazłam salon gdzie zaoferowali mi dwie pary okularów w cenie jednej.
Pan optyk był mało kontaktowy, w dodatku miał namordnik i mówił szybko, więc już na wstępie komunikacja nam zaszwankowała.
Jak powiedziałam, że chcę drugą parę +/+ to powiedział, że takich się nie robi. Ke? Okej, dobra, nie będę się z nim kłócić, skoro nie robi to nie robi. W Polsce się robi, ale Szwedzi mają swoje.
Nie chciałam się upierać, bo skoro mi mówi, że nie , to nie. Dodał przy tym, że byłyby niewygodne. On mi za to da takie super hiper dobre do pracy „terminal”. No dobra.
Zdziwiło mnie, że nie dał mi szkieł do przymiarki. Wiecie, po badaniu to optyk zawsze zakłada takie niby okulary i weryfikuje czy to, co pokazują przyrządy sprawdzi się w życiu. Nie dał. No dobra, może teraz już tego nie robią?
W kasie, dopełniając reszty formalności upewniłam się:
– Ale to będą dobre szkła do pracy na komputerze i do czytania? Bo wiesz, ja naprawdę nie chcę mieć każdej pary okularów do czego innego…
Tak, tak, „terminal” szkła są właśnie takie.
Odczekałam dwa tygodnie, odebrałam moje okulary. Zapłaciłam całość.Oczywiście w salonie zmierzyłam, wszystko pasowało, podsunięta pod nos kartkę odczytałam bez problemu.
Ale kiedy przyszłam do domu i chciałam pracować okazało się że nie jest tak fajnie.
Progresywne -/+ są bez zarzutu.
Natomiast te pracy…
Ostro widzę tylko środek. To, co po bokach, jest rozmyte. Żeby zobaczyć wyraźnie, co mam na ekranie z boku muszę odwrócić głowę. To oko lewe.
Ja mam zeza rozbieżnego na oku prawym, i od lat patrzę na świat głównie okiem lewym. Nigdy nie używam dwojga oczu, nie potrafię. Mój mózg ignoruje obraz z oka prawego, albo co… Nie umiem patrzeć przez lornetke, gdy się zmuszam, udaje mi się utrzymać to przez ułamek sekundy, a potem zaczyna boleć.
Ale gdy zamknę oko lewe, obraz z prawego jest okej, choć nieco mniej wyraźny, a kolory są słabsze.
W okularach – nie mogę znaleźć miejsca ostrości okiem prawym. W nowych. Bo w starych nie ma problemu.
Poza tym obraz jest wygięty. Im wyżej tym mocniej. Krawędź monitora jest już wyraźnie w kształcie półkola. Ciekawe jak mam zdjęcia w takich szkłach obrabiać?
No dobrze, może trzeba przywyknąć?
Walczyłam dwa dni. I dwa dni wstawałam z bólem głowy. Wreszcie w sobotę rano, uświadomiłam sobie, że na ekranie laptopa, czyli dużo mniejszym niż ten, na którym pracuję, literki, które dotąd widziałam całkiem dobrze wyglądają jak maczek.
Poszłam i zgłosiłam reklamację. Na nos wsadziłam stare, porysowane szkła. I ulga.
Wizytę mam w środę…
Tak mnie to zestresowało, że szłam prawie płacząc.
No bo co? Zrobili mi jakieś dziwne okulary, w których źle widzę, wcisnęli mi je, a teraz mam udowadniać, że są złe i że mi nie pasują? JAK? Skoro sprzęt im powie, że okulary są prawidłowe, to jak mam im udowodnić, że nie są?
Dlaczego zawsze mi się przytrafiają takie historie?

Dlatego nienawidzę rzeczy nowych.

Już był w ogródku, już się witał z gąską…
Pod pretekstem bólu pleców udało mi się nakłonić syna, by odbył podróż za mnie.
Pojechać było trzeba z kotem Helmerem do kociej kliniki, która jako jedyna w okolicy zajmuje się także zębami. Ale ta klinika aż 50km od nas…
A Mel ma covid. Mama Mela- magsjuka (zimowa grypa żołądkowa- najstraszniejsza choroba na jaką chorowałam). Tata Mela nie może wyjść z pracy. A Misia na razie jeszcze nie ma prawa jazdy.
Byłam z siebie cała zadowolona, Yankie pojechał około ósmej rano, a ja się skupiłam na wyłażeniu z zaległości.
Aż tu około 10:30 Misia dzwoni, że oni wrócili, bo okazało się, że Helmiś nie będzie do odbioru wcześniej niż o 16. I że trzeba pojechać raz jeszcze. I Yankie chyba nie może bo musi się przespać, bo w nocy idzie do pracy.
Ręce mi się trzęsły gdy nastawiałam w ostatniej chwili zupę kalafiorową. Trzęsły się gdy się ubierałam i gdy zamykałam drzwi.
Przywitałam Astrę zwyczajowym:
– Cześć malutka.
A potem gdy wsiadłam i zamknęłam drzwi, i trzęsącą się ręką wkładałam kluczyk do stacyjki dodałam:
– Zawieź mnie bezpiecznie.
Rozumiecie: garaż jest wielostanowiskowy, łażą ludzie, nie będę gadać z samochodem, jeszcze ktoś pomyśli, że jestem psychiczna.
A gdy uruchomiłam silnik odkryłam, że jestem 10minut spóźniona! Klinikę zamykają o 16! To znaczy do czasu pokazywanego przez googla dodałam zapas, i teraz przez swoje gapiostwo właśnie ten zapas straciłam!
Pojechałam starając się spieszyć powoli.
Odebrałam Misię i ruszyłyśmy w drogę.
Ten pierwszy odcinek jest spoko: droga jest prosta jak strzelił, szeroka, na jednym pasie bez problemu jest miejsce na dwa auta. I tak przez 20km. Tak to naprawdę można jeździć.
Miśka swoim zwyczajem gadała bez przerwy. Opowiadała o Hiszpanii, jedzeniu, ludziach jakich tam spotkali, o planach i marzeniach.
I nagle się zorientowałam, że napięcie mi zniknęło, że jedzie mi się całkiem fajnie, wręcz odprężająco. Mimo, że droga się znacznie zwęziła, zaczęła być nie tylko dość kręta i pagórzasta (nie no, nie jak na Warmii, bo to jednak nadal Szwecja), no i pojawiło się więcej TIRów.
Bałam się jak przejadę przez nieznane miasto, ale okazało się, że klinika leży przy centrum handlowym. Dwa razy 3/4ronda i byłam na miejscu. Była 15:45. Czyli dojechałam w takim czasie jak mówi googiel. Znaczy nie jestem taką ostatnią ofermą.
I wtedy się okazało, że Misia nie wzięła kontenerka. Pocieszyłam ją, że na pewno mogą jej jakiś pożyczyć. No ale potem trzeba będzie go odwieźć. Znaczy trzeba znaleźć jakiś tani dyskont i kupić coś taniego.
Rzut oka dookoła i okazało się, że możliwości wyboru mamy aż nadto.
Poszłyśmy do Rusta, bo przy okazji można było nabyć jakiś kocyk.
Wiadomo: kotek po narkozie może być ospały, może narobić pod siebie, a nawet jak nie to musi mieć miękko i przyjemnie. Kocyk był konieczny.
Gdy już zgromadziłyśmy co trzeba, Misia poszła po kota, ja zostałam w samochodzie. Ułożyłam pasjansa, zaczęłam układać drugiego, a jej nie ma i nie ma. Widziałam przez szybę, że siedzi, że gada z kimś z personelu. Wreszcie zrobiło mi się zimno i zachciało siku. Poszłam i ja do środka. I jak się okazało: słusznie. Jakieś 40minut zajęło im ustalenie czy ubezpieczenie pokryje koszt zabiegu usunięcia trzech zębów u Helmera. Mruczałam: pospiesz się kobieto, nie chcę wracać po ciemku, tym bardziej że miejscami sypało śniegiem, a temperatura niebezpiecznie zbliżała się do zera.
Pani dzwoniła do ubezpieczyciela, a tam… odesłali ją do Mela, żeby sprawdził w swojej polisie!
Pytałam Misię
– To co fundujemy pani weterynarz? Tylko kanapę czy wypasiony telewizor na pół ściany?
Wreszcie się wyjaśniło, że niestety, ale polisa jaką ma Mel nie obejmuje zabiegów stomatologicznych… i prawie 11tysięcy koron pofrunęło do kieszeni weterynarza. (Oczywiście wiem, że nie do końca tak, że koszt medycyny, sprzętu, pielęgniarki itd)
Helmer… kotku drogi… Z naciskiem na DROGI.
Pokpiwałam, Miśka ze mną, ale co? Taka sytuacja. Płaczesz i płacisz.
Muszę sprawdzić czy polisa Basila obejmuje leczenie zębów, a jak nie dokupić tę opcję, bo takie problemy jak miał Helmer dotykają podobno co trzeciego kota.
Wreszcie ruszyłyśmy w drogę powrotną, która…minęła nie wiem kiedy.
Mel wypuścił kotka z kontenera i dopiero wtedy zobaczyłam jak bardzo Helmer zmizerniał. On jest puchaty, więc po ciele tego nie widać póki nie weźmie się go na ręce, ale z mordki została tylko połowa. Aż mnie serce zabolało. Biedny kotek.
W domu byłam przed godziną 19.
A po otwarciu komputera dostałam link od Adama.
https://portal.abczdrowie.pl/objawy-omikronu-bol-w-dolnej-czesci-plecow-dodany-do-listy-20-najczestszych-dolegliwosci?fbclid=IwAR0UNp0RdZ_QVtD8XKFYn0bkWZKe1JROGZXR8rH9N8r8k3j6ijv_6bs8500

Czyli co? Mam wciąż covid? Czy to jednak raczej powikłania?
Dziś wizyta u fizjo… Ale ból zelżał i wczoraj po południu nie wzięłam tabletki.

W garażu poklepałam Astrę po masce, dolałam jej płynu do spryskiwaczy i powiedziałam
– Dzięki malutka, dobry z ciebie samochodzik.
Tylko nie pamiętam czy ją zamknęłam. Nigdy nie pamiętam.