Osobista Kraina Trolli

Kotu coś się stało. Zew natury albo coś …

„Ciągle polował po swoim pokoju:
To pies, to zając – między stoły, stołki
Gonił, uciekał, wywracał koziołki,
Strzelał i trąbił, i krzyczał do znoju”

Tak to mniej więcej wygląda. Problem w tym, że robi to w nocy.
Tośka zdegustowana hałasami idzie na gabinetową kanapkę.
Ja się obok niej na tej kanapce nie zmieszczę, więc muszę zostać.
Zamykam drzwi od sypialni, a wtedy ta czarna cholera koteczek najukochańszy wali w nie łapami z całej siły.
Zabiję kiedyś…

Zuzu była we czwartek.
Usiadłyśmy razem na łóżku i grałyśmy w urządzanie pokoi.
Ludzie nie mają gustu! Bo wiecznie przegrywamy. Wygrywamy tylko wtedy gdy zostawię wolną rękę Zuzu. A wtedy ona robi wszystko białe, jasno szare, a na ścianach wiesza te debilne obrazki z wielkim napisem LOVE.
Ło matko przecież to nudaaaa
Ale sobie gramy bo wreszcie to coś, co możemy robić razem. Pranki na YT mnie nie kręcą, przyprawiają co najmniej o ból głowy, szycie nie kręci jej i tak ciągle.
A jak już Zuzu usiadła obok mnie na łóżku, to Tośka porzuciła jedzącego kolację pańcia i przyleciała pilnować mamusi. Wlazła na łóżko, stanęła nad nami, wcisnęła jedną łapę pomiędzy nasze nogi i zaczęła wciskać następną. Zuzu nie chciała się posunąć, bo babcia jest przecież jej. Im bardziej się Tośka między nas wciskała, tym bardziej Zuzu przyklejała się do mnie. A wtedy Tośka wciskała się jeszcze bardziej. Wreszcie Zuzu zrozumiała, że wystarczy przesunąć nogi. Tośka uwaliła się, łeb wielkości wiaderka położyła mi na brzuchu, sapnęła, fuknęła i znieruchomiała. A my z Zuzu dostałyśmy ataku śmiechu, bo znów nam się przypomniał tekst z Tallina o masce i świńskim ryju (załóż maskę na ryj ty świński ryju). Gra słów nas wtedy rozłożyła i rozkłada nadal. Rżałyśmy do bólu brzucha i policzkó przez dobre kilka minut aż zaciekawiony eM zajrzał, żeby zobaczyć dlaczego jest nam tak głupio radośnie.
Gdy się już wyśmiałyśmy stwierdziłyśmy, że idziemy do sklepu… ale Tośka miała inne zdanie. Co próbowałam się podnieść to przyciskała mnie łbem do podłoża. Jak próbowałam się spod niej wysunąć to przesuwała łeb natychmiast. A weź się wygrzeb spod bezwładnego, 40kilogramowego ciałka…
Zuzu dostała kolejnej głupawki.
A wieczorem, gdy już leżała w swoim łóżku ustaliłyśmy jak byłoby idealnie żyć.
– Dwa dni u taty, ale tylko z tatą.
– Bez dziewczynek, bez „brata”? Bez bonus mamy?
– Tylko z tatą. Tata jest fajny i jest cieplutki. A potem dwa dni z mamą.
– A co z Melem?
– Dwa dni z mamą i Melem… I trzy dni u babci.

Bo u babci to Zuzu może być maleńką dziewczynką. Babcia na rączki nie weźmie wprawdzie, ale na kolanka jak najbardziej.
Ale nim poszłyśmy spać szukałyśmy zorzy polarnej bo była możliwość, że będzie widoczna.
Nie była.
Trudno.
Rano odprowadziłyśmy ją z Tosią do mostu. Spotkała koleżanki ale na moście jeszcze nam pomachała.
Tosia lekko się zaparła łapami, obejrzała się kilka razy na most, ale cukierki skutecznie ją przekonały, gdzie lezy właściwy kierunek marszu. Ciekawe czy za cukierka dałaby się odciągnąć ode mnie.

Poza tym w pracy dni lecą jak głupie. No i klienci domagają się swoich deklaracji. I moja praca wygląda teraz jak praca tego zamachowca, co miał zastrzelić Putina i Maciarewicza polityka z odległości dwóch metrów. I spudłował. I policja go pyta „ale jakim cudem?!”
– Weź traf, jak ciągle cię ktoś szarpie za rękaw i krzyczy „I Ziobrę też, i Ziobrę też”.
To u mnie właśnie tak: weź pracuj jak ciągle ktoś dzwoni „a kiedy mi pani zrobi, a kiedy”…chyba przestanę odbierać telefony.
Poza tym jest zimno. Pioruńsko zimno! W nocy ciągle -5, a za miastem podobno nawet -10 bywa!
W dzień świeci słońce, wiatru nie ma…a skądś ciągnie lodowatym powietrzem.
Jutro w nocy lecę do Gdańska składać wniosek na dowód, we wtorek wracam . Miałam lecieć w krótkiej kurtce i wiosennych butach, ale chyba jednak zostanę przy zimowej odzieży.
Jeszcze dziś jedziemy popatrzeć na żurawie.

…Czy ktoś mógłby wyłączyć to zimno? Liście krokusów wylazły nad rzeką i stop. Nie kwitną, bo za zimno.

Od poniedziałku siedziałam przy biurku po 10 lub więcej godzin.
A w nocy budził mnie najpierw zwykły ból głowy, następnej nocy silniejszy, potem był najpierw ból głowy, a kilka godzin później migrena, która jednak przeszła po sumatripanie. Wczoraj w nocy najpierw ból głowy, który nie przeszedł po zwyczajowym ibuprofenie, a dwie godziny później migrena.
Nie pytajcie mnie czym się to różni, bo umiem rozpoznać tylko gdy to czuję.
W skrócie: jak boli głowa, to boli tylko głowa.
Jak migrena – to boli cały człowiek. I to potworne uczucie jakby mi ktoś wyssał powietrze i wyciągnął kabel zasilający.
Cały dzień drzemałam, robiłam tylko to czego absolutnie nie mogłam nie zrobić.
Wieczorem, po kanapce z ogórkiem korniszonem i cebulą (ledwie się oparłam pokusie by tej kanapki nie posmarować musztardą i chrzanem jednocześnie i jeszcze cytryną) zrobiło PYK. I przeszło.
Miałam odebrać Misię i Mela z dworca bo wracali z Pragi, ale uciekł im autobus w miejscu przesiadki i czekali na kolejny za dwie godziny.
Wyciągnęłam Astrę z garażu i postawiłam pod domem.
Wyciągnęłam wcześniej… wstyd się przyznać. Boję się wchodzić do garażu w nocy. Od razu przypominają mi się wszystkie horrory.
Zatem wyciągnęłam auto z garażu z założeniem, że całą noc postoi pod domem.
Misię i Mela zabrali z przystanku jacyś sympatyczni państwo. Pani jechała razem z nimi pociągiem i miała psa. Misia, jak to ona, psiara straszna, zagadała panią na dworcu przesiadkowym. Że piękny pies. Od słowa do słowa, okazało się że pani też z Mieściny, i że się boi w nocy czekać i że mąż już po nią jedzie. A gdy mąż przyjechał to zaoferowali miejsce w samochodzie moim dzieciom i nawet odwieźli ich pod dom. Jacy mili ludzie!
Tym sposobem Astra bez sensu spędziła noc na podwórku.
Zaraz idę zobaczyć czy nic się jej nie stało.
Spać kładłam się z obawą jakie też atrakcje zgotuje mi moja głowa, ale wstałam jak szczygiełek.
Acha! Praca po 10 i więcej godzin nie dla mnie. Zwyczajnie: potrzebowałam odpoczynku.

A tymczasem zagadał mnie Koleżanek Adaś. Że mu się paszport skończył, nie zauważył, a planował wyjazd, ale sądził „spoko,ogarnę temat do lipca daleko” . A tu zonk!
Kolejki na policji do paszportów są długie. Bo tutaj paszport się robi na policji. Zwykle człek sobie rezerwował czas kiedy mu pasowało, za dzień czy dwa i po tygodniu miał paszport.
Tknęło mnie i wyciągnęłam swój paszport.
A tam, że ważność się kończy w maju 2022.
To za rok, prawda? Uffff… Zaraz 22? 22…rok? K.wa! 22 rok! To znaczy że za dwa miesiące!
A ja miałam na Roztocze w sierpniu!
Poleciałam na stronę policji… a tam najbliższy wolny termin 29 listopada!
Polskie dokumenty nieważne już od dwóch czy trzech lat… No, od pandemii. To żadne zaskoczenie, wiedziałam. Ale nie byłam, więc nie było jak… Kto by tam do Sztokholmu jechał…
A teraz do Polskiej ambasady po paszport też kolejki…
No to może dowód?
Zatem zadanie na podziałek: sprawdzić czego mi trzeba by zrobić dowód osobisty? I czy mogę to zrobić w dowolnym urzędzie czy muszę jechać na Warmię? I czy da się to zrobić z marszu czy też kolejki?
Znajomości w Urzędach Miejskich pilnie poszukiwane 😀

Adaś mi pogratulował, że jestem taka ogarnięta jak on.
Jesteśmy mentalnymi bliźniakami. Stwierdzam po raz kolejny.
Tylko on skubany chyba inteligentniejszy ode mnie… Albo mniej leniwy…
Dobra, idę zobaczyć czy moja Gwiazda ma się dobrze.

Tuż przed weekendem zrobiłam listę deklaracji podatkowych, które muszę przygotować… i zaniemówiłam.
Po prostu odłożyłam listę. I poszłam zajmować się urodzinami Mela, a potem Zuzu, która przyszła do mnie już w sobotę w południe.
Wczoraj byłam tak spanikowana, że gdy rano siadłam przy biurku to dwie godziny nie mogłam ustalić co mam robić…
Potem stwierdziłam, że w takim razie dokończę to, co zaczęłam… I dzień się skończył o 18:30 a ja nadal w lesie.

No nic.
Nie ma co panikować, trza odgruzowywać intensywnie, jednocześnie popychając wózeczek codzienności.
Zaczynam myśleć, że ja może nie potrzebuję już więcej klientów, a raczej powinnam się skupić na „uszczelnianiu” czasu. Czyli liczyć czas poświęcony na sprawy klientów bardziej skrupulatnie.
A tymczasem dziś przybywa nowy klient i już się domyślam, że to będzie trudny klient.

Zuzu była u mnie i w sobotę i w niedzielę.
W sobotę było słonecznie i ciepło. Pojechaliśmy sprawdzić czy są już żurawie. Ale w Broddetorp więcej było ludzi niż ptactwa, a żurawia ani jednego. Za to było całe stado łysek, które widziałam pierwszy raz.
Były też gęgawy. I łabędzie i krzyżówki.
Ale zaliczyliśmy spokojny spacerek, w ciepłym wiosennym powietrzu i pełnym słoneczku.
W niedzielę robiłyśmy z Zuzu pierogi z mięsem a la kołduny. Zuza zjadła je z bekonem. Bo barszcz jej do gustu nie przypadł.
A potem wyszłyśmy na przchadzkę po mieście.
Niestety słońce już było nisko i zrobiło się chłodno. U nas jak zawsze: wszędzie dookoła już łagodne, wiosenne powietrze, a u nas znad wielkiej wody ciągnie ostrym chłodem.
Na Torget stała scena i głośniki, bo miasto fetowało nasze drużyny bandy: żeńską i męską, które wygrały jakieś złoto.
A my byłyśmy tak w temacie, że nawet nie do końca wiedziałyśmy czy to bandy czy hokej, oraz która to drużyna wygrała, bo jest ich kilka.
Stojąc chwilę (w rozentuzjazmowanym tłumie) pozazdrościłam ludziom umiejętności zaangażowania się w takie sprawy, dzięki czemu może czują jakąś większą wspólnotę z innymi, jakąś przynależność do jakiejś grupy?
Ja nie potrafię. Próbowałam, ale sporty nudzą mnie aż do zwichnięcia szczęki. I kompletnie nie podzielam entuzjazmu. Zresztą to samo w kwestii wszelkich innych lokalnych działań. Jestem aspołeczna do bólu.

Poniżej kilka zdjęć. Niektóre autorstwa Zuzu.