Osobista Kraina Trolli

nie jest dobrze
eM mówi, żeby jeszcze poczekać
ja bym leciała do szpitala już
na mój gust złapała jakiegoś wirusa, najszybciej parwowiroza (ale przecież była szczepiona?)

Powoli znowu zaczynam oddychać normalnie. Jeszcze tylko przeżyć obowiązkową migrenę i wszystko wróci do normy.
Lżejsza jestem o 6tys, wyciągnięte z konta firmowego. Nie ma co się pieścić, trzeba się brać do roboty, żeby zarobić (odrobić) na podatki i jakiś chlebek.
Trzy dni i trzy noce wsłuchiwania się w psa, latania na dwór, błagania psa by wrócił do domu, bo po każdym wyjściu coraz mocniej odmawiała powrotu do domu.
Musieliśmy zlikwidować wykładzinę w przedpokoju, bo jak poszłam ze znajomą do banku, to Tosia nie wytrzymała.
Ale i tak miałam w planach tę wykładzinę wywalić, nawet mam zamówiony chodnik 4m na zamianę (muszę mieć maty, dywany ze względu na Tosine stawy).
(A i takie kuriozum z dni ostatnich. Choć nie, po namyśle stwierdzam, że to nie kuriozum. To jest po prostu: Witamy w Szwecji.
Zadzwoniłam do jednego banku, żeby zapytać o otwarcie konta dla naszego Ukraińca. A pani na centrali powiedziała mi:
– Wiesz, ale nasz bank jest mały i my nie mamy takich usług jak te duże, może lepiej jak pójdziesz do innego banku…
Od jakiegoś czasu obserwuję jak szwedzkie banki robią wszystko by nie mieć nowych klientów.)

Wczoraj wreszcie pojechaliśmy do weterynarza. Trafiliśmy na znanego już nam doktora Krystiana, co szczerze mnie ucieszyło. Byłam tak wykończona, że możliwość rozmawiania po polsku była naprawdę wielką ulgą.
Możliwe, że Tosia już nie potrzebowała pomocy, możliwe, że i tak wyszłaby z tej zarazy. Ale możliwe też, że wcale nie, a wtedy musiałabym szukać pomocy w weekend.
Została zbadana należycie, nawet prześwietlona rentgenem. Niczego niepokojącego nie znaleziono. Ogólnie w całkiem dobrym stanie, biorąc pod uwagę wiek i to, że dopiero co miała cieczkę, a zaraz po niej tę koszmarną biegunkę.
Zastosowano leczenie objawowe. Kroplówkę by nawodnić, tak na wszelki wypadek, jakąś pastę chroniącą układ pokarmowy, coś rozkurczowego, coś przeciwbólowego, bo nie dostawała swoich tabletek od bólu i strasznie utyka, coś na pobudzenie apetytu bo nie jadła. No i obserwujemy czy pomaga, bo jak nie, to szpital…
Po powrocie dałam jej odrobinę rosołku, specjalnie dla niej ugotowanego: ryż, kurczak, marchewka. Potem odrobinę karmy.
Noc minęła spokojnie.
Wzięłam ją na krótki spacer, żeby się wysikała, bo po kroplówce i tym co sama wypiła, pewnie jej się chce… Otóż nie, siku chciało jej się tak sobie, ale za to do domu nie chciała z całej siły. Znowu wracałyśmy metodą szantażu „to sobie zostań, papa, ja idę”.
Dobrze, że wcześnie rano nie ma wielu samochodów na naszej ulicy ani innych psiarzy.
Jak znam życie to jutro piesek będzie jak nowy, a pańcia nadal jak wyżęta ścierka.
Dzieci wróciły z Polski, z Krakowa. Mel zakochany w Tatrach i polskim jedzeniu. Po raz pierwszy powitałam z ulgą to, że Zuzu wraca do mamy.
Kocham ją mocno, ale za dużo mam ostatnio na głowie.
No i stwierdziłam z całą mocą, że Tola i Basil to ostatnie moje zwierzęta. Jak one odejdą to nie chcę już żadnego więcej. Nie chcę się już nikim więcej opiekować. Po prostu: nie mam siły.
I nie mogę się pozbyć jednej głupiej klientki. Jest jak bumerang. Co ją wyrzucę to wraca… Właściwie to nie wiem za co jej tak nie lubię, bo nie ona jedna nie grzeszy nadmiarem rozumu…

O 12 obudził mnie suwak kurtki eMa. Tośka go właśnie wyprowadziła na spacer. Spodziewaliśmy się tego: coś jej zaszkodziło no i biegunka…
Poszli, nie było ich z pół godziny, drzemałam, ale nie mogłam zasnąć.
Wrócili.
EM się położył, Tośka zaległa w przedpokoju.
Zaczęłam przysypiać, ale usłyszałam, że się kręci.
Dyszała pod drzwiami do eMa bo jakoś ostatnio sobie zakodowała, że to „tatuś” jest od latania po nocy.
Zabrałam ją znowu na dwór i spacerowałyśmy jakieś 30minut.
Zawiewało chłodnym wiatrem, na zachodzie niebo było jeszcze jasne, na północy całkiem ciemne. Na wschodzie: już jasne. Nie, że biało, ale wyraźnie jaśniejsze reszty.
Ten czas. Jeszcze trzy tygodnie… a potem będzie się skracać dzień.
Wróciłyśmy do domu. Do łóżka. Nie mogłam zasnąć, poczytałam.
Zaczęłam się układać do spania. Było nieco po 2.
Tosia stwierdziła, że ona się chce przytulić, więc to zrobiła. Chwilę potem chrapała, z głową na poduszce, rozwalona w poprzek. Mimo to zaczęłam przysypiać i właśnie wtedy Basil stwierdził, że on się już wyspał i w zasadzie to ma chęć na nieco aktywności fizycznej. Nic wielkiego, takie tam: a to kulkę poturlam, a to pobiegam, a to na coś wskoczę, np. na drzwi… Wywaliłam diabła, zamknęłam drzwi mając nadzieję, że nie pójdzie galopować po Zuzi.
Znowu ułożyłam się do spania.
Zrobiło się gorąco i ciasno, bo Tośka oczywiście w poprzek, a wymęczona biegunką i bieganiem po schodach padła.
Przeniosłam się z poduszką w nogi łóżka. Było po trzeciej. Za oknem jaśniało. Zaczęłam przysypiać… i właśnie wtedy rozdarły się mewy. A jak mewy się drą to to jest tak, jakby stado bab stało pod oknem i jazgotało…
Zamknęłam okno.
Znowu się ułożyłam…
Tosia stwierdziła, że jej gorąco i poszła na dywanik w przedpokoju, bo w między czasie otworzyłam drzwi.
Zasnęłam.
Obudziło mnie dyszenie. Było nieco po piątej.
Naciągnęłam spodnie, skarpety, kurtkę i poszłam z Tosią.
Spacerowałyśmy jakieś 30 minut na jednym kawałku trawnika, wokół jednego drzewa. Wreszcie, gdy usłyszałam, że zegar na Torget wybija szóstą stwierdziłam, że jak dotąd nic nie zrobiła, to już raczej nie ma nic co da się wydalić i wracamy do domu.
Tosia owszem, kierunek chętnie zmieniła, ale jak tylko załapała, że idziemy do domu natychmiast wyraziła zdecydowany protest.
Czyli położyła się jak kamień na środku chodnika i nawet zwyczajowe „to ja idę, papa” jej nie ruszyło. Nie ruszyło jej nawet to, że poszłam za winkiel i się schowałam.
Nawet się jej nie dziwię. Po schodach schodziła na drżących łapkach – osłabiona biegunką. A tu płasko, toaleta dookoła bez proszenia i czekania…
Po 15 minutach próśb, gróźb i przemocy udało mi się psa zaprowadzić do domu metodą „a gdzie tatuś, zobacz, tam jest…!” I tylko modliłam się, żeby eM jeszcze do pracy nie poszedł, bo Tośka doskonale mi zapamięta, że ją oszukałam.
Teraz czekam aż Zozo pójdzie do szkoły i sama pójdę spać.

Poznałam Kalinę na pierwszym zjeździe bloxa.
Blox, to była taka platforma blogowa przy Gazecie Wyborczej, przy Agorze.
Blox był szczególny i mówią o tym wszyscy, lub prawie wszyscy starzy blogerzy. Platformę blogową miał onet, miał też któraś z kobiecych gazet. To było wtedy bardzo popularne medium.
Był początek XXI wieku.
Blox był szczególny, bo prócz udostępniania serwera tworzył społeczność. Blox miał swoją stronę, na której pojawiały się linki do polecanych przez administratorów wpisów. Można też było sobie wyszukać bloga o interesującej tematyce. Pojawiały się zajawki właśnie opublikowanych tekstów. To sprawiało, że znaliśmy się. Nie z imion, nazwisk. Nie z twarzy. Znaliśmy swoje nicki i wiedzieliśmy czego po którym się spodziewać.
Kiedy w 2005 zaczynałam blogowanie, miałam 40 lat i byłam na zakręcie. Na bloxie było wtedy jakieś kilka tysięcy użytkowników. Jakieś dwa tysiące, może 3.
Ten pierwszy zjazd bloxa… Czy może to już drugi był? W każdym razie dla mnie był to pierwszy.
Który to mógł być rok? 2006? 2007? Pewnie tak 2007, bo w 2008, w czerwcu chyba, był zlot nad morzem, a w listopadzie wyjechałam do Szwecji.
Zaproszono nas do Agory, łaziliśmy po pomieszczeniach znanych jako redakcja Judyty w Nigdy w życiu. Mieliśmy jakąś prelekcję w dużej sali, a potem był przemarsz przez Warszawę do jakiegoś klubu nocnego.
Ludzie się łączyli w grupki, ja szłam z Elą D, którą właśnie poznałam.
Ponieważ byłam na zakręcie, uczyłam się budować siebie, patrzeć na świat własnymi oczami, byłam nawiedzona i pełna zachwytu nad światem. Wszystko mnie zachwycało i dawałam temu wyraz głośno.
Kalina szła gdzieś obok i gasiła każdy mój zachwyt.
Ja że jaki cudny gołąb. Ona, że okropny sraluch. Ja że ojej, Uniwersytet. Ona, że okropne miejsce. Ja, że piękny kotek, podobny do mojego Mrusia, ona, że nienawidzi kotów i dzięki bogu, że ten którego miała już sobie poszedł.
Noż co za irytujące babsko! Myślałam sobie. A ta szła niby nie z nami, ale w sumie z nami …
A jednak zaciekawiła mnie.
Po powrocie zaczęłam zaglądać na jej blog.
Chyba nie komentowałam, zaglądałam z rzadka, bardziej by sprawdzić czy wciąż pisze. W statystykach widziałam, że ona odwiedza mnie.
Minęły lata.
Już tutaj, pod tym adresem, gdy blox dokonał swego żywota, odnalazłam w statystykach adres Kaliningradzbloxa.
Zaczęłam podczytywać i odkryłam, że to jest chyba fajna babka. Wprawdzie twardo stąpająca po ziemi, rzeczowa, ale chyba miła i niegłupia. Czyta mądrości, ogląda mądrości. No i druciarka.
Gdzieś z pomiędzy recenzji książek, a zdjęć udziergów, z pojedynczych, oszczędnych zdań na tematy osobiste wyłania się postać nietuzinkwa.
Zaczęłam czytać regularnie… I wtedy Kalina napisała ten pamiętny wpis, wpis, który dźwięczy mi w głowie do dzisiaj „ale nie przypuszczałam, że nie będzie co zbierać”.
Chciałam uciec. Bo ja chciałam budować relację, a jak budować z wiedzą, że ktoś właśnie pakuje walizki?
Nie wiem co mnie zatrzymało.
Jakaś magia świata Kaliny. Oraz raczej nadzieja, że może jej się uda.
Jestem pełna podziwu dla jej hartu i godności z jakimi znosiła swoją chorobę. Krok po kroku przygotowywała swoje odejście. Porządkowała i zamykała kolejne sprawy. I pisała. A nawet dziergała, póki mogła.
Gdzieś w tym wszystkim nawiązałyśmy dialog. Ona pisywała u mnie, ja u niej…
Na jej ostatni wpis nie odpowiedziałam. Czułam, że odchodzi, nie umiałam znaleźć słów, bo zapędzona strasznie, nie miałam czasu pomyśleć.
Wczoraj dowiedziałam się, że umarła.
Dziękuję Kalina, że byłaś. Dziękuję, że nie dałaś się przegapić.

Kalina zmarła.

Deszcz niebo przyszywa do ziemi
tysiącem ściegów i dreszczów…
(Maria Pawlikowska-Jasnorzewska)

Zrobiło się ciepło… a teraz się rozpadało. Pada pionowo: płynie, cieknie, pluszcze, puka, bębni, szemrze. Powietrze pachnie, deszcz zmył kurz i wszechobecną wiosną woń gnojówki.
Lubię deszcz, świat zlany deszczem, zwłaszcza jak temperatura powyżej 10 stopni, zwłaszcza jak nie wieje.
Basil wybudził mnie o czwartej, wywaliłam go za drzwi… ale sen już nie wrócił. I tak sobie siedzę. W spokoju.
Telefon nie dzwoni. Maile nie przychodzą. Zuzia nie przychodzi co chwila ze swoim „Babciu…?”.
To prawie jak być w podróży, gdy jest się „nigdzie”. Człowiek jest, ale wyłączony ze świata, ze spraw wszelakich.
Tosia chrapie za plecami. Basil zwinięty w kłębek śpi na krześle obok.
A deszcz w parapet „puk, puk, puk”.

Jeszcze przez chwilę… Trwaj chwilo.
O siódmej wstanie zaspana Zuzanka i przyjdzie się przytulić. A potem zwykła galopka codzienno-weekendowa. EDIT: już wstała.
Czas mi ucieka, dzień po dniu odhaczam zadania, a spraw na liście przybywa szybciej niż znikają.
Nadal nie rozgryzłam funkcji samochodu. Ba! Nadal nie miałam czasu zająć się świecącą kontrolką od ciśnienia w kołach.
Nie mam czasu na czytanie, filmy oglądam tylko jakieś odmóżdżające, bo po całych dniach na wysokich obrotach nie mam siły na nic innego.
Ostatni sezon Frankie i Grace nudził mnie przez większość odcinków.
Miałam wrażenie, że twórcom skończyły się pomysły i powtarzają te same znane gagi…
Próbowałam czytać Marqueza „Miłość w czasach zarazy” ale nie mam do tego głowy, piękna proza, ale to trzeba smakować język a ja gonię za kolejną opowieścią, która zaspokoi mój głód bajek.
I tak się toczy…
Gdzie te czasy gdy sobie odpalałam YT żeby poszukać jednej piosenki, a kończyłam po dwóch godzinach w jakich czeluściach youtuba, słuchając coraz dziwniejszych „wykopalisk”…

Wreszcie zaczęło padać. Ale i niestety wiać. Od dwóch czy trzech dni pogoda jest stabilnie zmienna czyli: świeci słońce, za chwilę niebo zaciąga się chmurami i zaczyna padać a nawet lać, a po półgodzinie znowu słońce i suche ulice, bo wiatr suszy natychmiast. I nawet nie jest zimno (aż tak).
W taką pogodę chodzenie z Tośką na spacer bywa problematyczne.
Przychodzi pora, ubieramy się, schodzimy… a tu pada.
No nic, idziemy. Idziemy. Tośka ciągnie mnie w sobie wiadomym kierunku, a ja wreszcie załapałam, że chodzi o to by iść jak najbliżej ścian budynku. Bo zawsze wystaje kawałek dachu i przy samej ścianie pada mniej. No i ściana pewnie oddaje odrobinę ciepła.
No ale przychodzi moment gdy ściana się kończy. I wtedy Tosia zamiera. Stoi jak wryta i ani drgnie.
– Tosia, idziemy – mówię.
A ta nic.
– Chcesz iść tam? – pokazuję kierunek palcem i robię dwa kroki
Tosia ani drgnie. Patrzy we mnie intensywnie.
– To może tam? – idę w bok. Nic.
– A tam? – odwracam się w stronę tosinego ogona. Tylko prychnięcie.
Ona naprawdę prycha w odpowiednich momentach!
– To co chcesz? – pytam. Milczy. Patrzy na mnie. Potem na niebo. I na mnie.
– Chcesz do domu?
Wzdycha. Znowu patrzy na mnie. I na niebo.
Wyłącz to.
– No pada, nic nie poradzę. Jak nie chcesz, to idziemy domu.
Chcę na spacerek. Wstaje.
– No to idziemy.
Ale pada. Wyłącz to pójdę. Patrzy na mnie i na niebo. Siada.
I tak się targujemy przez kilka minut.
Tosia się nauczyła, że mamusia jest wszechmocna, choć czasem lekko przygłupia i prostych rzeczy nie pojmuje. Na przykład tego, że stado ma być w komplecie, a najmniejszych w stadzie, nawet jeśli nie lubiane, trzeba pilnować. I o nie dbać.
Skoro mamusia potrafi wyłączyć wiatr i gorąco lub zimno, to deszcz też, nie? Że co? Że tylko w domu? Tosia prycha tylko na takie argumenty. Chcieć, to móc. Ot co.
Jakiś czas temu, siedziałam sobie w fotelu w sypialni i oglądałam coś. W ręku druty. Pora wieczorna.
Na łóżku, pleckami do siebie spały Tosia i Basil. Tosia chrapała jak trąba jerychońska. Basil się rozlewał, jak to tylko koty potrafią, aż wreszcie ułożył się w pozie wojownika: na grzbiecie, z szeroko rozstawionymi łapami. I tak sobie spał.
Zainteresowało mnie podejrzane mlaskanie i zerknęłam zza ekranu komputera.
Tośka wylizywała Basila. A ten się rozwalał jeszcze mocniej i tylko pomrukiwał.
Nie wierzyłam własnym oczom. Zatrzymałam film, zdjęłam okulary, przesunęłam się lekko.
Tośka znieruchomiała. Zerknęła w moją stronę i zobaczyła, że się przyglądam. Odwróciła głowę i zaczęła się przyglądać ścianie. Po sekundzie znowu łyp oczkiem na mnie.
Acha, nadal się gapi… i dalej kontemplować ścianę.
Znaczy przyłapałam na czymś tajemnym. Zjeść go raczej nie usiłowała, bo pomruki jakie z siebie wydawał świadczyły o tym, że mu się podoba.
Chwilę później Basil uciekał, a ta go goniła.
Już sama nie wiem czy jak Tośka goni za Basilem to to jest „berek!” czy bardziej „nu pogadi!”.
Wczoraj obiecałam sobie leniwy dzień, znaczy żadnej pracy umysłowej, a więcej czasu dla domu. Zrobiłam zakupy, połaziłam po kilku sklepach. Byłam też u weterynarza z Tośką bo znowu ma infekcję w uszach.
I spałam. Spałam przed weterynarzem, spałam po. A i tak o 21 byłam nieprzytomna.
Przez to siedzenie na tyłku chyba mi cukier wariuje… albo brak witamin…
Obiecałam sobie, że poruszam się więcej w ciągu najbliższego miesiąca, pobiorę jakieś suplementy, ale jak się śpiączka będzie otrzymywać, trzeba będzie iść do lekarza.