Pan W przyjechał tuż przed godziną drugą.
Czekałam cała w nerwach bo, gdy zjechał z promu straciliśmy kontakt. Roaming mu się nie uruchomił.
Wpadłam w panikę i nie wiedziałam co począć. Bo idzie noc, a tu pół Szwecji przed nim. Droga z Ystad do mojego miasta to pół biedy: dzień wcześniej przegadaliśmy trasę, zapisał sobie numery dróg. Ale jak znaleźć moją ulicę już w mieście?
Na szczęście jego mała Toyka wykazała się rozumkiem czyli swoim własnym systemem GPS i dowiozła moich gości pod mój dom.
Gości – bo przyjechała też Panna Dorka. Wysiadła z auta z godnością, nie zaszczyciwszy mnie ani jednym spojrzeniem. Nawet nie próbowała mnie powąchać. Całe jej ciałko mówiło: trzymaj się ode mnie z daleka, ty potworze.
No ale szeleczki dała sobie zdjąć, gdy Pan W brał prysznic.
Okazał się (PanW) „duktig pojke” czyli mądrym chłopcem i zrobił wszystko co trzeba, by mu się ten roaming uruchomił, ale nie zadziałało. Później będzie czatował z pomocą techniczną.

Moje futrzaki poszły niestety na wygnanie: Basil do Misi, Tosia do eksa.
Trochę żałuję, że Pan W nie pozna obojga, nie zobaczy jak kot z prowokacyjnym „brrrrruuu” przesmyka się pod tośczynym nosem, by w ostatniej sekundzie zerwać się do biegu… Tośka też się zrywa, bo jak uciekają to trzeba gonić, ale nim wystartuje- Basil już siedzi na szafie z miną niewiniątka „Mamusiu, a Tośka to się bije”.
Pogoda ma być niestety taka sobie, raczej ma padać, temperatury też bardziej wrześniowe.
Mimo to mam nadzieję pokazać Panu W „moją” Szwecję. On chciał do Sztokholmu, ale ustąpił, gdy obiecałam mu szkiery na zachodnim wybrzeżu i akwedukt w Håverud. I całe szczęście.
Teraz sobie śpią oboje, a walczę z bólem głowy, oczywiście. Stres + zarwana noc=migrena.
Damy radę, jutro będzie lepiej.

Dopiję kawę i zobaczę czy Księżniczka Dorosława da się zaprosić na spacerek. Ten psiak ma charakter…
Pod koniec tygodnia chcę zabrać Tosię. Macie jakieś doświadczenia w socjalizowaniu wielkiej i zazdrosnej melepety z 10kg charakteru i lęku?
Rady chętnie przyjmę