Coś chciałam napisać, ale już mi wyleciało z głowy, co to było …
Aaa, już wiem.
Wczoraj doszłam do wniosku, że noszenie odblasków w miesiącach zimowych powinno być obowiązkowe.
Wczoraj…
Godzina 16 z minutami. Ciemno zupełnie. Deszcz zacina. Godzina szczytu nawet w takiej dziurze jak moja.
Zuzu przyszła ze szkoły. Powiedziałam, że jej dżinsy są do odbioru w sklepie. No ale ona do Williama się umówiła… To postanowiłyśmy, że podjedziemy do centrum, odbierzemy spodnie i zawiozę ją do Williama na przedmieścia.
Torget i uliczka dookoła niego jest oznaczone znakiem strefa zamieszkania. Czyli można pełzać samochodem. A ja naprawdę nie łamię przepisów. Nie dlatego, że jestem porządna, tylko, że boję się, że kogoś potrącę.
Zatem turlam się po ulicy siłą rozpędu. I nagle ŁUP!!!
Coś walnęłam?! Ewidentnie coś walnęło.
Zmiękłam cała, nie tylko w kolanach. Pierwsza myśl: JEZUS! Potrąciłam kogoś!
– Co to było?! Potrąciłam kogoś?! – rzuciłam w panice, nawet nie myśląc, że ktoś mi odpowie.
Na co Zuzu
– Jakiś dziad ubrany na czarno walnął w samochód pięścią.
Matko kochana, jaki dziad? Skąd?! Przecież nikogo nie było! Tam jest więcej światła niż gdzie indziej! Nie mogłam nie widzieć!
A jednak nie widziałam. Zuzu też go zobaczyła, dopiero jak przywalił w pięścią w samochód z tyłu i się obejrzała.
Z miękkim wszystkim pojechałam dalej, ale jeszcze dziś trzęsą mi się ręce na myśl o tym.
Ludzie.
Ja wiem, że macie bezwzględne pierwszeństwo. Ale na litość boską! Dajcie kierowcom szansę, żeby was zauważyli. Noście odblaski. I nie właźcie na jezdnie jakbyście byli niezniszczalni! Dużo wam przyjdzie z tego, że jakiś sąd orzeknie, że wina była kierowcy, gdy będziecie leżeć 2m pod ziemią. Albo i na łóżku, ale w charakterze warzywa.