Jestem tak zmęczona moją pracą, że…
Minął styczeń, przede mną jeszcze luty a potem dwa najgorsze miesiące: marzec i kwiecień.
Na myśl o nich odechciewa mi się wszystkiego.
Już zbieram cięgi od klientów.
Bo czemu tak mało zarabiają. Bo czemu tak dużo podatków. Bo czemu w koszty firmy nie daję wrzucić wszystkiego co się komu zamarzy ze szczególnym uwzględnieniem modnych odkurzaczy, prywatnych podróży, wypraw do knajp oraz wszelkiej maści ubrań…
Ogólnie winą księgowej jest to, że podatki są zawsze za duże, a dochody za małe.
Mam serdecznie dość.
Umówiłam się w firmie sprzątającej na rozmowę o pracę.
Naprawdę.

Muszę odetchnąć, muszę mieć alternatywę, cokolwiek co sprawi, że kolejnej pyszczącej do mnie klientce będę mogła powiedzieć spokojnie i grzecznie żeby się oddaliła na drzewo.

Nie wiem czy podołam fizycznie, bo sprzątanie to zapieprz, ale przynajmniej spróbuję znaleźć cokolwiek innego.
Na pracę w firmie księgowej na etacie nie ma co liczyć: nie ten wiek, nie to wykształcenie, a i język swoje robi.
Najchętniej poszłabym do kilku firm na kawałki etatu jako osoba do ogarniania administracji, ale jakoś nic znaleźć nie mogę.

Mam ciągłą huśtawkę: albo śpię jak zabita po 10-12godzi albo nie sypiam prawie wcale.
Albo jem, jem i najeść się nie mogę albo patrzę na jedzenie i mnie odrzuca od wszystkiego.
Nie mam chęci widzieć ludzi, na telefon patrzę z nienawiścią.
Książki są coraz mniej interesujące.

Nie mogę się zebrać na telefon do przychodni, bo nie mam siły pilnować czasu i nie czuję się na siłach by komuś mówić, że nie mam siły pracować, funkcjonowac, walczyć. Tak, bo tak postrzegam mój obecny żywot: jako ciągłą walkę.
Marzę o tym żeby nic nie musieć.