I wróciliśmy do codzienności.
Ostatnie dni to coś strasznego.
Klienci powysyłali dokumenty później niż zwykle, no bo księgowa na urlopie. Poczta też się spisała na medale i w efekcie 1/3 dostałam we środę, 1/3 w piątek. A 1/3 w ogóle nie dotarła.
Pracowałam od rana do nocy, pracowałam w weekend. I dziś jeszcze też będzie intenstywnie, przy czym będzie to kombinacja jak ustalić dane do raportu nie mając papierów.
Wychodzi na to, że wezmę dane z sufitu …lub niemal z sufitu a w razie czego będę się tłumaczyć, że poczta zawiodła, więc zrobiłam na podstawie tego co miałam.
Ogólnie poczta zaczyna coraz mocniej szwankować. No i zamierzam przechodzić na dokumenty elektroniczne.
A tymczasem zaczyna robić się dziwnie.
Jeszcze miesiąc temu mówiłam, że mam tak dużo pracy, że będę już odmawiać. A teraz nagle pstryk …i się zaczyna wywalać wszystko.
Najpierw jedna klientka (duża, rozbujana firma, porządek w papierach, dużo roboty, ale i kasa z tego dobra) powiedziała, że już nie daje rady i szuka kupca…
Potem inna klientka – początkująca, ale również całkiem niezła, uporządkowana, za niezłe pieniądze – oświadczyła, że od sierpnia im nie idzie, lato się skończyło, ruch mały, obroty żałosne, a na dodatek kilka dni temu mieli włamanie
Potem jeszcze jedna – zupełny początek, kompletny brak wiedzy co z czym i jak, od początku trzeba było prowadzić za rączkę, ale miała wolę do nauki – po dwóch miesiącach oświadczyła, że dostała pracę na etat i ona zamyka.
Potem jeszcze rozbujana firma, która przeszła z innego biura gdzie biuro zżerało cały zysk… Liczyłam na fajną kasę, choć wiedziałam, że będzie się trzeba mocno napracować. A tu żona właściciela zaczęła sama ogarniać i mnie zostają tylko drobiazgi, więc i kasa z tego niewielka.
A potem jeszcze jedna nowa firma… i się pani rozmyśliła na wstępie po zapoznaniu się z cennikiem i umową… Stwierdziła, że te dwie faktury może obliczyć sama.
Plus moja własna wina. Nakrzyczałam na klienta… Trochę mu się należało, ale chyba przesadziłam. Nie zdziwię się jak się ze mną pożegna. Z doświadczenia wiem, że przeprosiny nic nie zmienią, więc nie zamierzam.
A to wszystko w ciągu ostatniego tygodnia tylko!
Kurde…
Mam w głowie taki przesąd, że jak przychodzi robota to się jej nie odmawia, bo to przynosi pecha… jakby los/przeznaczenie słyszało, że odmawiam i się odwraca. A ja odmówiłam raz czy dwa razy Polakom z firmami w Polsce (więcej z tym zabawy niż realnych pieniędzy. Zarobek żaden w porównaniu do włożonej energii i ewentualnych problemów w przyszłości)
No i teraz mi się właśnie spełnia.
Kurde… raz jeszcze.
A całe to zamieszanie okraszone dodatkowo bólem głowy. Bólem, który wybudza po 2-3 godzinach niespokojnego snu. Trzeba wziąć jakąś tabletkę, usiąść prosto, wypić kawę, schłodzić się. Po dwóch godzinach puszcza, więc można wrócić do łóżka. Nim się zaśnie mija kolejny czas…
W efekcie dobowa ilość snu zamyka się może i w ośmiu godzinach, ale co z tego skoro ten sen jest w sekwencjach 2-3godzinnych z kilkugodzinnymi przerwami?
Jestem zmęczona, zmęczona i zmęczona.
To ciągłe zmęczenie i sennośc mnie niepokoi, ale jak mam być rześka, po takim spaniu.
Tabletki uspokajające oraz nasenne nie pomagają.
Czytałam ostatnio jakiś artykuł o migrenach i stałych bólach głowy. Lekarze nie mają możliwości zbadać każdego przypadku i dobrać odpowiedniego leczenia, bo diagnostyka jest długa, żmudna i kosztowna. Konsultacja u neurologa? Śmiech na sali… „Jak dotąd pani żyje, to to na pewno nie rak” – stała odpowiedź. Pewnie ich jej uczą na kursach ze specjalizacji.
Myślałam, że tylko ja mam tabletki przeciwbólowe poutykane wszędzie.
A tak ma wiele ludzi.
Należałoby nas badać neurologicznie, kierować do poradni leczenia bólu, ale pytanie GDZIE? Ciekawe czy w Szwecji są poradnie leczenia bólu… bo nigdy nie słyszałam. Oczywiście myślę o takich dla pacjentów nie-onkologicznych.
Kilka lat temu jeden z lekarzy obiecał mi receptę na taki super dobry, skuteczny lek przeciwbólowy. Dostałam receptę na paracetamol o dawce dwóch standardowych tabletek. Do dziś się zastanawiam czy wierzył w ten lek, czy po prostu było to na zasadzie „idź lekomanko precz”.
Paracetamol to ja mogę na gorączkę, bo na ból mi w ogóle nie pomaga.
Ych… ponarzekałam.
Misia i Mel pojechali na północ. Miałam zaproszenie by jechać w przyszły weekend. Ale Tosia… Pojedzie eM. I Zuzu.
Zostanę w domu.
Musi być tam teraz przepięknie… No trudno.