A potem poszłam i umyłam okna w kuchni, bo już świat przez nie wyglądał jak stale zamglony.
Ja nie wiem co to jest, ale w tym mieszkaniu mam wiecznie brudno.
Baba (bo to BABA była, a nie kobieta, a już na pewno nie PANI) która tu przed nami mieszkała była wyjątkowym flejtuchem. Bo jak nazwać kogoś, kto przez ponad trzy miesiące nie umył tłustego, czarnego zacieku na kaloryferze? Kaloryferze, który wisi na wprost wejścia do kuchni i jest pierwszą rzeczą jaką się widzi stając w progu.
Nigdy nie byłam pedantką, ale jednak sprzątałam dość regularnie i w domu zawsze miałam jako-tako czysto.
Wiadomo, że tu i tam zalegał kurz (np za muszlą, albo na górze na szafce łazienkowej), a czasem i brud (za kuchenką, pod lodówką) albo kłaki psie i kocie -zwłaszcza w kątach lub pod sprzętami. Ale jakoś częściej myłam podłogę, fronty szafek… Tu jakoś o tym zapominam. Psujący się wzrok pozwala nie widzieć takich rzeczy, a ja skwapliwie z tego korzystam. Udzieliło mi się?
Faktem jest, że moją niechęć do sprzątania wzmacnia zachowanie męża.
eM uważa, że on jest taki porządnicki… tylko zapomina.
No. Niedawno przyszła do niego paczka. Rozpakował ją w moim gabinecie. I poszedł. A ja zostałam z kłębem folii i papieru wciśniętym między kanapę a szafkę. Wysłałam mu zdjęcie a on „oj, zapomniałem”.
Mnie by w ogóle do głowy nie przyszło, żeby opakowanie paczki gdziekolwiek wciskać.
W kuchni to już w ogóle…
Robił galaretkę. Rozlał. Wytarł.
Skąd wiem? Bo rano znalazłam kłąb papieru ręcznikowego przyklejonego do podłogi. A jak chciałam włożyć do zmywarki zostawiony wieczorem słoiczek, to go musiałam siłą od blatu odrywać. Bo się przykleił galaretką.
Czepiam się… było nie stawiać słoiczka na blacie…nie?
Nie strzeliło by was coś złego jak byście rano umyli fronty szafek a popołudniu zobaczyli na nich zacieki oraz placki keczupu przy uchwytach? NA WYSOKOŚCI OCZU!
To dlatego każde z nas ma swój pokój.
eM wchodzi do domu z czymś w ręku i odkłada to nie patrząc gdzie.
I nie ma znaczenia czy to są narzędzia, list, paragon czy chusteczka higieniczna. Odłożona rzecz będzie tam leżeć aż okaże się potrzebna. Wtedy jest przewracanie całego domu, oskarżanie domowników o to, że wzięli i nie oddali, aż wreszcie rzecz się znajduje w jakimś miejscu od czapy. No i oczywiście KTOŚ wziął i KTOŚ nie odłożył. Nie on, bo on zawsze odkłada.
Pytam go: to kto? Skoro ja tego nie używam?
Zatem sprzątam coraz mniej i z coraz mniejszym zapałem, bo i po co? Zdejmę okulary – nie będę widzieć. A po co mam się urobić jak za chwilę, dosłownie za chwilę wejdzie mój mąż i całą moja pracę szlag trafi?
No, ale okna były już naprawdę brudne. To umyłam. Rachu-ciachu i po robocie. Słońce wyszło.
Zdjęłam pościel z łóżka i wrzuciłam do prania, a potem do suszarki.
Pojechałam do sklepu. Wróciłam. Pranie wyschło. Nawlokłam pościel na nowo (bo to moja ulubiona – perkalowa – jest gładka i dłużej utrzymuje chłód na powierzchni). Siłą rozpędu odkurzyłam w sypialni. I w przedpokoju… I w kuchni… i prawie wszędzie.
Na obiad zrobiłam sobie babkę ziemniaczaną na sposób litewski: do babki dodaję rozpuszczoną margarynę i mleko, a pod koniec pieczenia polewam babkę taką samą mieszanką. Dzięki temu wnętrze robi się kremowe. Pycha, ale eM nie lubi. On woli na sposób tradycyjny: tylko z tłuszczem. I ze skwarkami.
I jakoś tak mi niemoc przeszła.
Spałam prawie całą noc. I mniej jestem rozdrażniona.