113. Ryga

trollatrolla

Najpierw z telefonu czyli przepraszam za jakość

I jeszcze z aparatu…też takie sobie

Podsumowując: Ryga warta jest by do niej wrócić. Najlepiej w pojedynkę lub z kimś, kto rozumie potrzebę zatrzymania się, popatrzenia, zrobienia kilku ujęć.
Jest tam ogrom rzeczy, które warte są uwagi, choć starówka przy tej tallińskiej wydaje się być niewielka i dzięki temu przytulniejsza.

12 myśli w temacie “113. Ryga”

          1. Oj, oj zupełnie jak i u mnie. Taty rodzina mieszkała w okolicy Ignalina. To pobliże elektrowni atomowej w Snieczkus. Te cudne lasy i jeziora. Krajobrazy jak z bajki. Te noclegi w drewnianym domu. Łowienie ryb, zbieranie grzybów, opowieści o życiu. Tam byłam bardzo, bardzo dawno. Nikt tam nie został. Starzy powymierali, a młodzi pojechali do Wilna. Ponieważ jest to pogranicze Litewsko Białoruskie to google maps słabo spenetrowane. Słabo się widzi. Brak tych przygranicznych miejscowości. Dopiero pisząc to uzmysłowiłam sobie, że mieszkańcy z Litwy korzystają z kościoła na Białorusi. Właśnie ten twór ZSRR to uczynił. Żadnych granic tam nie było. Pewnie teraz niemożliwe jest poruszanie w tej strefie.

            Polubienie

            Odpowiedz

  2. Spojrzałam na drugie zdjęcie i prawie czekoladą zapachniało. Laima to taki łotewski Wedel. Czytając Twoje wpisy wiedziałam o Tallinie i nie pomyślałam, że to blisko. Ostatni raz w Rydze byłam w 2016 roku. Bywałam tam o każdej porze roku. Jest tam zawsze urokliwie. Za każdym razem jestem w takiej restauracji LIDO. Restauracja ma kształt odwróconej łodzi. Podobno jest i druga o tej samej nazwie. Ja byłam tylko w tej starszej. Mam tam ulubione mięsko. Bratanica nauczyła mnie robić i w domu nazywamy to: Mięsko po Łotewsku. Pierwszy raz byłam ( w Rydze) jako dziewczynka, która widząc całe ulice zastawione rusztowaniami zasłonięte siatkami nie wiedziała co o tym myśleć. I nagle słyszę : qrwa wiesz co robisz, zastanów się? Stanęłam i się zapatrzyłam w siatki. Język polski nie był popularny w dawnym ZSRR. Wychylił się jakiś mężczyzna. A ja grzeczna dziewczynka powiedziałam: dzień dobry. Jak dawno to było, a ja wciąż to pamiętam i widok twarzy tego mężczyzny:) Potem się dowiedziałam, że przez kilka lat polskie pracownie konserwacji zabytków dokonywały renowacji ryskiej starówki. Może dlatego tak nam się podoba. Jak widzę również Tobie 🙂 pozdrawiam

    Polubienie

    Odpowiedz

    1. Oooo, takie komentarze to ja lubię!
      tak słyszałam, że tę starówkę odnawiali Polscy specjaliści.
      Laima to nie wiedziałam, że czekolada. Córka mówiła, że to najstarszy uliczny zegar w Rydze czy coś…
      Ale co TY robiłaś w Rydze za czasów ZSRR/PRL?!

      Polubienie

      Odpowiedz

      1. Od 1972 roku tam jeżdżę. Może nie regularnie, ale bywam. Sprawy rodzinne. Moja mama miała siostrę i brata. Z tego miałam dwoje kuzynów i trzy kuzynki. Za najstarszym z nich Edwardem (elektryk na statkach dalekomorskich) wszyscy jako miejsce zamieszkania wybierali Rygę. Edwarda córcia Lenka zrobiła ze mnie babcią cioteczną w wieku 18 -tu lat. Różnica wieku to spowodowała. Co robiłam? Zwiedzałam, cieszyłam się z kontaktów rodzinnych. Pamiętam z dzieciństwa wycieczki do Jurmały. To taki nadmorski kurort w tamtych czasach, było tam takie wesołe miasteczko jakiego chyba w Polsce nie było. Jeździło się „elektryczką”rano a wracało po południu.Co do LAIMY, fabryki czekolady to cała dzielnica pachniała czekoladą. Byłam w szoku, że zapach może być tak niesamowity. Siedzisz na skwerku na ławeczce i wdychasz czekoladowy zapach. Jak w SPA. Dziś jeszcze mam Black Balsam (produkują to tradycyjnie od 1752 roku) to taki Łotewski ziołowy 45% alkohol. Stosuje się jako lekarstwo. Na wszystko (oprócz alkoholizmu oczywiście) głowa boli, niestrawność, w kościach kręci kieliszeczek. Bardzo ziołowe. Dziś produkują również jakieś smakowe balsamy. Próbowałam śliwkowego uważam, że ziołowa klasyka jest najlepsza.A jeszcze ze wspomnień z dzieciństwa pamiętam takie hale targowe. Stare hangary po sterowcach wykorzystane jako miejsce do handlu. Klimat tam ostry i takie zadaszenie ułatwia handel. W życiu nie widziałam owoców w takich ilościach. W tamtym czasie (w Polsce) arbuzy sklepowe dzieliły na kawałki, żeby starczyło dla większej ilości osób. A tam, kupuj co chcesz: brzoskwinie, winogrona jasne ciemne, morele, granaty, bakłażany. Pierwszy raz w życiu jadłam granaty:) I z tym bazarem wiąże się moja fobia na temat arbuza. Arbuzy leżały w hałdzie na ziemi/klepisku pod halą. Sprzedawali to ciemnoskórzy panowie. I jak na targu wszyscy chodzili dorośli, dzieci, psy i koty. Oczywiście pieski płci męskiej obsikiwały te hałdy z arbuzami. Od tego czasu nie rozkroję arbuza bez porządnego umycia:) A co? W oczach mam te stróżki spływające po owocach. Z tego rodzinnego towarzystwa mam żyjące dwie kuzynki,siostrzeńców, siostrzenice i bratanice z ich dziećmi. Jedna mieszka w Skrivieri (ok. 80 km od Rygi w kierunku Polski), a druga w Rydze. Jak się tak zastanowię to mam mniej rodziny w Polsce niż na Łotwie. Rany znów się rozpisałam. Wyszedł prawie wpis na blogu, a nie komentarz do wpisu. Mam nadzieję, że wybaczysz:) Pozdrawiam Ela

        Polubienie

        Odpowiedz

        1. co wybaczysz?! DZIĘKUJĘ! Świetna historia. Te hale to chyba widziałam – one są blisko dworca autobusowego skąd jechałyśmy do Tallina. Jakiś alkohol moja córka kupowała – możliwe, że właśnie ten Black Balsam.
          PS. Też myję arbuzy przez rozkrojeniem. Teraz będę myła jeszcze staranniej 😀

          Polubienie

          Odpowiedz

Dodaj komentarz