W tym teatrze spotkałam dwie rodaczki z Goeteborga. Zgubiły się tak, jak i my bo weszliśmy do budynku od ulicy a teatr ma wejście od zaplecza. Podeszłam, zagadałam o wejściu.
eM, jak zawsze przy obcych dostał słowotoku i szykował się do opowiadania historii życia, tradycyjnie nie pozwalając nikomu innemu dojść do słowa, co mnie coraz bardziej irytuje, bo ja bym chciała posłuchać o innych ludziach, zamiast po raz tysięczny wysłuchiwać tej samej historii, opowiedzianej w dodatku tak samo, tymi samymi słowami.
Jednej z rodaczek udało się jednak wbić klin i zaproponować nam obejrzenie występu kabaretu jaki wkrótce ma się odbyć w Goeteborgu. Miną i głosem wyraziłam swój sceptycyzm. Na co Rodaczka zareagowała żywym rozczarowaniem, że dlaczego, przecież nie widziałam, dlaczego od razu na nie?
– Bo ja w zasadzie nie lubię kabaretów. One mnie w ogóle nie śmieszą. Ja się w rozwoju zatrzymałam na „Potem”…-zacięłam się na chwilę – No a potem to już mnie nic nie bawi
– Ale my to taki trochę inny kabaret. Mało skeczy, więcej śpiewania…
I tu przerwałyśmy bo czas był udać się na swoje miejsca.
Na przerwie poprosiłam o więcej info.
Kabaret nazywa się Kabaret Biura Spraw Beznadziejnych. Występ będzie 1 czerwca w polskiej restauracji Tawerna.
No dobrze. Kupiłam bilety. Wybierzemy się. I zobaczymy.

A tymczasem kupiłam płytę Marka Knopflera Down The Road Wherever.
I słucham, bo już za niewiele ponad miesiąc…!
Płyta jest dobra, ale nie przebija płyty Trucker, gdzie w sumie na piętnaście piosenek dwie są takie trochę mniej w moim stylu. Choć kilka piosenek na tej Wherever ma klimat, nie powiem.
Liczę dni, ekscytuję się i denerwuję czy znowu miejsca które niby miały być najlepsze nie okażą się takie sobie.